Turnicoon Sanne Wevers neemt na 19 jaar afscheid: 'Ik ga het elke dag missen'

Sanne en Vincent Wevers draaien zich maandag aan het einde van de middag bij het verlaten van de turnarena in Ahoy nog één keer om. Meer dan 23 jaar waren ze niet alleen vader en dochter, maar ook coach en pupil. Die laatste relatie is nu voorbij, weten ze allebei.

"Nou pap, dit was de laatste", zegt Sanne tegen Vincent, waarna ze nog één keer de hal in zich opnemen. Vervolgens wandelen ze samen richting de kleedkamers. "Een bijzonder en intiem moment", vertelt Sanne even later. "Een heel speciaal gevoel", vult Vincent aan.

De 35-jarige Sanne bereidde zich de afgelopen tien maanden samen met Vincent nog één keer voor op een groot toernooi. De olympisch balkkampioene van 2016 was na de Spelen van 2024 eigenlijk al gestopt, maar na een lange turnpauze koos ze toch voor een rentree. "Na Parijs, waar ik zwaar geblesseerd was, voelde mijn carrière nog niet af", zegt ze. "Nu is het cirkeltje rond."

Sanne vertelde voor de WK niets over haar toekomstplannen. Na de kwalificatie, waarin zij individueel én met het Nederlands team naast een finaleplek grijpt, zegt ze meteen dat dit haar afscheid was. "Ik heb het beleefd als een heel beladen en grote wedstrijd", vertelt ze. "Maar ik heb er ook echt van kunnen genieten. Ik vertrek met opgeheven hoofd. Dat maakt me blij en trots."

In haar dromen had Sanne Wevers pas afscheid genomen na de balkfinale van zondag. In de trainingen liet ze op haar favoriete toestel soms vijf keer achter elkaar een oefening zien die goed genoeg was voor een plek bij de beste acht van de wereld. Maar op het podium in Ahoy gaat het mis. Ze herhaalt een van haar elementen en dat resulteert in een lagere moeilijkheidsscore.

"Natuurlijk had ik een punt meer gewild op balk", vertelt Wevers. "Maar ik ben ook realistisch. Een wedstrijd tijdens een WK is een heel ander spelletje dan een training. Het klinkt misschien gek, maar ik ben nu vooral heel voldaan en dankbaar. Omdat ik er alles aan gedaan heb om mijn carrière op een mooie manier af te sluiten."

De afgelopen periode dacht Wevers regelmatig dat het niet zou lukken om de WK te halen. Ze had na Parijs anderhalf jaar niet geturnd en twijfelde hevig of ze fysiek en mentaal weer kon terugkeren op topniveau.

"Ik heb lang niet durven geloven dat ik hier weer zou staan. Maar uiteindelijk is het een heel mooie route geweest", zegt ze. "Misschien juist wel omdat ik vanaf het begin besefte dat het de laatste keer was dat ik opbouwde van niets naar het wereldtoneel. Dat is een hele investering geweest."

Volgens Wevers heeft ze een voorbereiding op een groot toernooi niet eerder zo intens beleefd. "Een topsportproces is een heel intiem traject. Ik ben heel erg in confrontatie gekomen met mezelf. Maar ik heb ook zoveel geleerd van de dingen waar ik tegenaan liep. Om daar overheen te stappen en uiteindelijk toch te presteren, is een prachtig gevoel."

Dat gevoel zal Wevers in het volgende hoofdstuk van haar leven waarschijnlijk niet meer evenaren. "Ik ga het turnen missen", zegt ze met een glimlach. "Elke dag."

De tweevoudig Europees kampioene weet nog niet wat ze nu gaat doen. "Ik ga eerst uitrusten. Daarna hoop ik ergens mijn kennis op een mooie manier kwijt te kunnen. Of in de sport, of in een andere prestatiegerichte omgeving. Want dat is wat mij raakt: hoge doelen proberen te bereiken en daar echt een verschil in maken."

Als turnster lukte haar dat, met als ultieme hoogtepunt de gouden balkfinale in Rio. Ze neemt afscheid als de enige Nederlandse vrouw met een individuele olympische turntitel. "Ik kan niet eens in woorden uitdrukken hoe bijzonder Sannes carrière is geweest", zegt vader Vincent. "Laat ik het zo zeggen: ze was superspeciaal."