Laura van Dolron presenteert opnieuw een aanstekelijke inventaris van alles wat ze liefheeft

Hoe meer liefde je zoekt, hoe meer liefde je ziet. En hoe meer je ervan ziet, hoe meer je ervan voelt. Hoe meer je voelt, hoe meer je geeft. Hoe meer je geeft, hoe meer je krijgt. Hoe meer je weer ziet, voelt, geeft, krijgt, et cetera. Het creëren van een ‘opwaartse liefdesspiraal’, dat is waar het performer Laura van Dolron om te doen is in haar nieuwe voorstelling Liefhebben II.

Het is het vervolg op Liefhebben (2014), een voorstelling die ze maakte toen ze zwanger was van haar eerste kind, na het krijgen van een miskraam. (Of, in de ontroerende woorden van haar nichtje: „Er was niks mis met dat kindje. Het was klein. Een ‘kleine kraam’.”) In die voorstelling maakte ze een lange opsomming van anekdotes die ze onder het kopje ‘liefde’ zou scharen. Nu – ze heeft inmiddels twee dochters – doet ze dat opnieuw.

Zoals meestal heeft Van Dolron, bij wijze van houvast, een pak papier in haar handen met de tekst van de voorstelling. Ook een houvast: muzikant Emma Demeyere, die eruitziet alsof ze zichzelf de opdracht heeft gegeven om Van Dolron vanachter haar keyboard anderhalf uur lang onversneden liefde toe te zenden. Dat houvast is nodig, want zoals altijd is Van Dolron op het podium buitengewoon eerlijk en buitengewoon gespannen, alsof ze in een biechtstoel plaatsneemt. Wat moet ik oprakelen om mezelf uit evenwicht te brengen, lijkt de vraag die aan haar werk voorafgaat. Hier ook: wat doet het meeste pijn? Want, zo is de aanname, daar bevindt zich ook de liefde.

Liefhebben II bestaat, net als het eerste deel, uit zo’n opsomming van voorvallen, steeds afgesloten met de bezwerende woorden: „ook dat is liefde”. Ze gaan over haar onzekerheid of ze haar dochters als „alleenstruikelende moeder” (het staan wil niet altijd lukken) wel een stevige basis weet te bieden, en de manier waarop haar dochters háár daarin bevestigen. Over hoe de snoeiharde eerlijkheid van haar broer meer met liefde te maken heeft dan de woorden van ‘Chat’ [GPT], die precies zegt wat je wil horen. Over de zelfondermijnende premisse van het zinnetje ‘ze zien me aankomen’. Over geliefden die doodgaan, omgaan met nieuwe partners van exen, altruïstische labradoodles, ADHD, de integriteit van aanloopkatten.

Grens emotie en effectbejag

Van Dolrons ongeharnaste podiumaanwezigheid heeft effect: geregeld zit je met tranen in de ogen naar haar te luisteren, om een zin later weer in de lach te schieten om een ontwapenende grap. Op andere momenten, wanneer overgangen wat geforceerd aanvoelen (wanneer ze de bomaanslagen in Gaza in haar verhaal betrekt bijvoorbeeld), lijkt Van Dolron haar geëmotioneerdheid wat aan te zetten en beginnen er valse tonen mee te klinken. De grens tussen oprechte emotie en effectbejag is soms dun. In een uit fragmenten opgebouwde avond als deze hoop je dat zich gedurende de avond een samenhang openbaart met een grotere reikwijdte dan de som der delen. Dat wonder vindt, op deze premièreavond althans, niet plaats. Het is hoe dan ook louterend om iemand voor je te zien staan, trillend maar vastberaden, in een poging jou te voeden met alles wat ze liefheeft.