Normaal gesproken krijg ik jeuk van zoveel onbegrensd optimisme, maar bij ‘Carrie op vrijdag’ niet

Onder begeleiding van een gierende gitaar vliegt Carrie ten Napel de studio binnen, kust het kale hoofd van Edson da Graça en dreigt vol opgefokte speelsheid een abrikoos in het publiek te gooien. Na heel even te zijn wegbezuinigd, is Carrie op vrijdag terug, de feelgoodtalkshow van Omroep Max.

De uitzending trapt af met een pleidooi van presentator Da Graça voor een love tsunami op sociale media. Daarna het verhaal van Winnifred Noorlander, een biotechondernemer die na twee zware hersenschuddingen het Kanaal overzwom. Een item over ‘eendofielen’ die hun liefde voor deze oldtimer bejubelen door samen soep te brouwen.

Normaal gesproken krijg ik jeuk van zoveel onbegrensd optimisme, maar nu niet. Er hangt iets in de lucht, een gevoel dat ik pas kan plaatsen als Sanne Hans bij Ten Napel aanschuift om terug te blikken op twintig jaar Miss Montreal.

Daar is het. Millennial optimism. Ten Napel trakteert op een fragment uit de oude doos, waarin Miss Montreal met een agressieve zijscheiding, een giga sjaal en een gitaar om haar nek een nummer zingt over verliefd worden. Giel Beelen die vol bewondering toekijkt, een smeulende peuk tussen zijn vingers, nog lichtjaren verwijderd van zijn handel in shambaladruppels.

Het is alsof ik de wereld weer even door neonroze shutter shades zie – maar daarin ben ik niet de enige. De periode die door gen Z op TikTok aanvankelijk vol walging tot ‘peak millennial cringe’ werd gedoopt, ligt nu ver genoeg achter ons om ernaar terug te verlangen.

De pendulumbeweging van de mode-industrie slingert de skinny jeans weer onze kant op. Deze week werd de revival van Girls aangekondigd, eerder deze maand die van Hyves.

Zelfs gen Z’ers praten op TikTok plots met een aan bewondering grenzende jaloezie over het verfrissende gebrek aan zelfbewustzijn waarmee millennials zichzelf al flashmobbend op het internet knalden.

In zijn openingspleidooi hekelt Da Graça de negativiteit die sociale media heeft overgenomen, de haatreacties op iedereen die het waagt iets te delen.

Da Graça roept op om drie weken lang alleen maar positieve reacties te plaatsen. Millennial optimism.

Ik probeer me er een voorstelling bij te maken: zie hoe de hekken van de Oost-Europese trollfarms openzwaaien, waarna de bots door een Teletubbiegroen weiland dartelen terwijl ze We Are Young van Fun scanderen en snorretjes op elkaars wijsvingers tatoeëren. Zalig.

Drie weken. Daarna kunnen we het hebben over het krankzinnige feit dat een NPO-programma als Carrie op vrijdag van kop tot kont vol zit met (sluik)reclame voor de Postcodeloterij. Voor nu: yolo.