Drie keer goud in Shanghai voor Harrie Lavreysen. Niet eerder was een baanwielrenner zo succesvol

Harrie Lavreysen steekt zondag direct na de sprint blij drie vingers in de lucht, maar als het fysiek mogelijk was geweest, had hij er 23 kunnen laten zien. Bij de WK in Shanghai startte hij op drie onderdelen en won hij evenveel goud. Hij is 29 jaar oud en heeft inmiddels 23 wereldtitels op zijn naam staan – niet eerder had een baanwielrenner zoveel succes.

Het is bovendien zijn achtste wereldtitel op de sprint, nadat hij eerder deze week al succes had gehad op de keirin en de teamsprint – reden genoeg om voor de camera van de NOS toch te benadrukken dat het ‘echt niet zomaar vanzelf’ gebeurt. De voormalige BMX’er is extreem goed in baanwielrennen. Hij is sterk, blijft gretig, en blinkt ook uit in tactiek. Bovendien is alles wat hij doet onderdeel van een tot in de puntjes doordacht plan om zo veel mogelijk succes te behalen.

Deze WK in Shanghai noemde Lavreysen de aftrap voor de Olympische Spelen in Los Angeles in 2028. Hij heeft inmiddels vijf olympische titels op zijn naam en als het aan hem ligt, komen er daar over minder dan twee jaar nog drie bij.

Uitstapje naar Japan

Afgelopen zomer stond hij zichzelf een uitstapje van enkele maanden toe naar Japan, naar de prestigieuze keirinschool en de bakermat van zijn sport. Lavreysen was samen met Hetty van de Wouw en slechts enkele andere internationale baanwielrenners uitgenodigd voor de befaamde competitie, waar op wedstrijden wordt gegokt en buitenlanders de afgelopen jaren niet welkom waren.

Hij zag het als een leuke nieuwe uitdaging, als een prikkel in een doorgaans strak, zelfopgelegd stramien van trainen op dezelfde locaties en toewerken naar dezelfde toernooien. Het bracht hem bovendien informatie over zijn grote concurrent Matthew Richardson, de Brit die hem eerder dit jaar op de EK in het Turkse Konya had verslagen op de drie grote sprintonderdelen: de teamsprint, sprint en keirin.

De korte periode waarin hij in Japan voor en na een wedstrijd een hotelkamer met de Brit had moeten delen, had hem bruikbare informatie over zijn concurrent opgeleverd, vertelde Lavreysen voorafgaand aan het toernooi. Normaal gesproken zien ze elkaar alleen van een afstandje op het middenterrein van de wielerbaan. ‘Nu sprak ik hem de hele dag, tot en met de race. Dan zie je hoe iemand met zenuwen omgaat. Ik denk dat ik dat in mijn voordeel kan gebruiken’, zei Lavreysen.

Zelf had hij er bewust over nagedacht: wat ga ik wel en wat ga ik niet van mezelf laten zien? Hij wist toen nog niet dat Richardson uiteindelijk vlak voor de WK in Shanghai zou moeten vertrekken, omdat de Britse wielerbond hem op het laatste moment uit de selectie had gezet wegens een lopend onderzoek naar vermeende racistische uitspraken.

WK in Shanghai

Op het slotonderdeel van de WK nam Lavreysen het in de finale van de sprint op tegen Leigh Hoffman, een concurrent met wie hij ook op voorhand rekening hield. Maar nadat de Australiër zaterdag bij de kwalificatie nog de snelste tijd had neergezet, wist Lavreysen het onderlinge duel zondag in twee heats te winnen, mede door een tactisch plan dat hij had opgesteld. ‘Hij is heel sterk, maar hoe kan ik dan mijn kracht gebruiken en dan toch winnen?’

Lavreysen beschikt over meer uithoudingsvermogen. Door Hoffman vroeg in de races uit te dagen, wist Lavreysen hem zo snel mogelijk te vermoeien. Het resulteerde in twee ‘bijna foutloze’ ritten. ‘Ja, dan geniet ik er extra van.’

En zo sluit Lavreysen de afgelopen maanden vol vertrouwen af. Hij heeft informatie over Richardson op zak, ‘maar daar wil ik liever niet te veel op ingaan, dat houd ik voor mezelf’. Hij heeft de regenboogtrui, het shirt voor de wereldkampioen, op de belangrijkste sprintnummers weer om zijn schouders – ‘Die voelt als van mij’ – en hij heeft zelfs al extra informatie over Los Angeles in de tas.

Olympische Spelen

Tijdens die maanden in Japan maakte Lavreysen met de Nederlandse selectie eenmalig een uitstapje naar Los Angeles om de olympische baan en andere accommodaties te bekijken en daar alvast een wedstrijd te rijden. ‘De wielerbaan zelf voelde klein, compact. Niks vergeleken met Omnisport’, zegt hij, doelend op de baan in Apeldoorn waar de nationale selectie doorgaans traint.

En het viel op dat de olympische ovaal verhoudingsgewijs lange rechte stukken en krappe bochten heeft. ‘Of dat lekker is, weet ik nog niet. Maar ik heb wel dingen geleerd en dat was het doel. Of ik blind op kop moet rijden of juist van achter moet komen, weet ik nu ook nog niet.’ Bijkomend voordeel, zo vertelt hij met een glimlachje, was de reactie van Richardson toen hij hem in Japan inlichtte over zijn aankomende reis. ‘Ik vertelde hem dat ik daar een wedstrijd ging rijden; hij vond dat niet heel leuk. Ik kon aan alles voelen en merken dat hij daar jaloers op was.’

Het bezoek aan Los Angeles en de periode in Japan waren bewust gepland voor 2026. Het is ‘omslachtig’: er komt te veel bij kijken, zoals reistijd en een jetlag, om dit volgend jaar, een jaar voor de Spelen, nog eens te doen. Hij wil trainen met Roy van den Berg en Jeffrey Hoogland, zijn ploeggenoten van de sprinttrein.

Op de vraag van de NOS wat hem nu zoveel beter maakt dan zijn concurrenten, begint hij eerst over hard werken. Daarna: ‘Maar ik denk ook dat ik mijn kop heel goed kan gebruiken. In trainingen, maar ook tactisch. Tegenstanders bestuderen, niet verslappen, en er zo elk jaar weer staan. Ik krijg niks cadeau. Dat dit weer lukt betekent heel veel.’