Veggilaine pleit voor gezond eten, maar een wit bolletje met Snickers mag ook. ‘Niemand wordt vijf kilo zwaarder van één koekje’

Voor ze aan een tweede kookboek begon, ging ze eerst meer leren, nam Veggilaine zich na haar eerste kookboek voor. „Ik gaf mezelf een jaar om te experimenteren, te oefenen met koken uit kookboeken en workshops te doen.” Vooral in bakken wilde ze beter worden. „Koken heb je op een bepaald punt onder de knie. Maar bij bakken komt veel techniek kijken. Dat moet je oefenen.”

Het klinkt bescheiden voor een van de grootste foodinfluencers van Nederland, met ruim vierhonderdduizend volgers op Instagram en driehonderdduizend op TikTok. Maar het is ook een verklaring voor hoe ze zo ver is gekomen.

Tijdens corona begon de nu 31-jarige Ghislaine Voogd onder de naam Veggilaine met het delen van haar vegetarische gerechten op Instagram. Daar werd ze populair met een no-nonsense-benadering en creatieve, ingenieuze gerechten. Ze bracht hypes als het ‘snackbordje’ (een tussendoortje van hartig, zoet en groenten), crispy chili-olie en rocky road (grove stukken chocola met noten, marshmallows en koek) naar Nederland. Inmiddels is ze columnist bij de Allerhande van Albert Heijn en willen bedrijven graag bij haar adverteren; „samenwerkingen” aangaan, zoals zij dat noemt.

Haar eerste kookboek, uit 2024, bevat op het oog eenvoudige smaakcombinaties die verrassend goed uitpakken. Wie in dat boek almaar terugkeerde naar gerechten als kimchi-kaasnoedels, spicy aubergine en zoet-hartige tahinkoeken kan nieuwe favorieten vinden in haar tweede kookboek, dat deze week verscheen: Veggilaine voor ieder seizoen.

Haar losse voorkomen en toegankelijke recepten maken haar populair onder jongeren. Als mijn dochter en schoondochter, beiden 23, moeten koken, dan kijken ze eerst een video van Veggilaine, vertel ik haar op het terras van restaurant Dignita in Amsterdam.

Hoe kwam je op het idee voor een boek over koken naar de seizoenen?

„Doordat er bij de shoot-dagen van het eerste boek opmerkelijk veel ingrediënten niet beschikbaar waren. Daardoor dacht ik aan recepten per seizoen. Dat is ook hoe ik kook: met wat er is. Net als mensen met een moestuin. In augustus eet je bijvoorbeeld veel courgette.

„Lezers van mijn boek stuurden me ook wel berichtjes: ik kan geen aardbeien vinden voor de taart die ik wil maken deze Kerst. Dan had ik de neiging om te antwoorden: weet je wat nu lekker is om te maken? De pistachetiramisu. Je moet in de winter geen tomatensalade willen maken. Koken naar de seizoenen past ook bij waar ik voor sta: koken met groenten op hun best.”

Anderzijds: je kan het hele jaar door aardbeien eten.

„Maar word je daar gelukkig van in de winter? Ik denk van niet.”

Nu wil je van je lezers ook seizoensmensen maken?

„Het heeft alleen maar voordelen. Je kookt met ingrediënten die op hun lekkerst zijn. Het is milieubewuster. Ik richt me zoveel mogelijk op in Nederland geteelde groente en fruit. Al komt er soms een mango of citroen voorbij. Zelf ben ik een zomermens. In de herfst en de winter baalde ik. Gatsiedarrie, zitten we binnen en moet ik fietsen door de regen. Maar door te omarmen wat elk seizoen aan eten te bieden heeft, ontdekte ik de mooie kanten van jaargetijden.”

Tegen welke groenten zeg je in de herfst: welkom terug?

„Pompoenen. En de eerste boerenkool is altijd lekker. Zoals asperges en rabarber in de lente. Maar de scheiding is niet altijd strikt. Courgettes zijn er nog in de herfst. In de zomer maak je dan een lichte salade met gemarineerde courgette en in de herfst een courgette mac & cheese.”

Mijn dochter is fan van je vanwege je droomsnoepla. Daar zit alles in wat lekker is, zei ze. En over jou: ‘Dan is het net een ondeugend kind.’

Voogd lacht: „Het is leuk om naast verantwoorde, vegetarische recepten een totaal andere kant te laten zien van wat voeding kan en mag zijn.”

In video’s noem je ook friet en snoep ‘gezond’.

„Ik krijg er gemengde reacties op. We leven in een tijd waarin het eten extreem gezond moet zijn en waarin je online extreem dunne mensen ziet die perfect lijken en doen alsof ze een perfect leven leiden. Die delen alleen dat ze een fruitsalade eten. En dan zie je mij een Snickers op een wit bolletje eten.”

Je wilt iets tegenover die schijn van perfectie stellen?

„Ja, omdat ik zolang ik me kan heugen een goede eetlust heb. Dus ik laat zien dat het niet gaat om wat anderen eten, maar om wat jij nodig hebt.

„Sommige mensen zien me een koek eten en reageren met: als ik dat doe, ben ik meteen vijf kilo zwaarder. Hoe je metabolisme ook is: niemand wordt vijf kilo zwaarder van één koekje. Mensen worden gehersenspoeld: suiker is slecht, een zwaar lijf hangt samen met ongezond eten. Ik wil laten zien: ik ben fit, ik voel me goed in mijn lichaam, maar ik eet ook een zak patat en een koek. Het punt is: dat eet ik niet elke dag.

„Maar al zou ik elke dag een wit bolletje met een Snickers erop eten, als de rest van wat ik eet voedzaam is, vezelrijk, eiwitrijk en vol vitamines, dan ben ik alsnog oké. Je moet een goede balans vinden. Dan is snoepen niet verkeerd of eng.

„Bijna elke vrouw en waarschijnlijk ook veel mannen zijn bezig met balans houden, met bewegen en sporten. Maar als je focust op perfectie, krijg je makkelijk een terugslag, zo van: ‘Ik heb het vandaag verpest, nu kan ik net zo goed de hele week pizza en frikandellen eten.’ Wees geduldig met jezelf.”

Die balans is alles?

„Ja. Over die snoepla zeggen mensen vaak: die zou bij mij binnen een dag leeg zijn. Dat was bij mij ook zo toen ik studeerde. Dan kon ik lege kasten hebben. Een reep chocola at ik in één keer op. Maar dat voelde slecht. Een chocolaatje gun ik mezelf nog steeds, maar als ik nu trek heb, denk ik: eerst een cracker met avocado. Dan wordt snoepen niet zo’n ding.”

In je boek schrijf je dat je eetgewoontes worden beïnvloed door een aandoening die je hebt: PMOS.

„Het is een aangeboren aandoening die een hormonale disbalans veroorzaakt en de ovulatie verstoort. Toen ik stopte met de pil uitte zich dat in geen menstruatie krijgen, veel last van acne, veel last van stemmingsschommelingen.

„Ik weet het sinds 2018. Ik was al vaak bij de huisarts geweest met al mijn losse klachten. Toen googlede ik al mijn klachten tegelijk en kwam PMOS eruit. [De aandoening heette destijds nog PCOS; begin 2026 is de naam veranderd, red.] Ik wist: dit heb ik. Dus tegen de huisarts zei ik: kan het even gedubbelcheckt worden?” Het klopte.

„Ik kreeg het advies om vroeg aan kinderen te beginnen, het liefst zo snel mogelijk. Ik was net een jaar samen met mijn vriend, dus ik belde hem daarna bijna huilend op: ‘We moeten nu al aan kinderen beginnen! Hoe langer ik wacht hoe slechter het wordt!’ Nadat het nieuws was bezonken, dacht ik: ‘Dat ga ik niet doen.’ Vervolgens ging ik me verdiepen in wat ik wél kon doen, want ik voelde me echt niet goed.”

Voogd studeerde in die tijd pedagogiek en deed een bestuursjaar bij de landelijke studentenvakbond. „Ik had veel stress, was overwerkt, dronk veel en leefde superonregelmatig. Sporten of gezond eten deed ik niet. Ik kreeg een burn-out. Daar ben ik uitgekomen door te denken: ‘Wat vind ik leuk?’ In plaats van: ‘Wat moet ik voor mijn cv?’ Ik ben gaan werken in een café waar ze zelf cakes bakten en granola maakten. Na een half jaar voelde ik me veel beter.”

En toen kwam corona. „Het werk viel weg. Maar opeens had ik tijd en rust. Daarom begon ik met mijn Instagram. Uit verveling, maar ook omdat ik dacht: dan ga ik meer koken en dat is goed voor PMOS. Veel zelf maken. Onbewerkte dingen eten.”

Of bewerkt voedsel zelf ongezond maakt, is nog niet bewezen. Hielp het jou wel om het minder te eten?

„Ik denk dat suiker de grootste boosdoener is bij PMOS. Er zit bijna altijd veel suiker in bewerkt eten. Daar ben ik op gaan letten. Ik voelde me beter. Ik kreeg berichtjes: ‘Wat zie je er goed uit.’ Dat had ik al heel lang niet gehoord.”

Eén op de tien vrouwen heeft deze aandoening, las ik.

„Op weg naar dit gesprek kreeg ik een appje van een vrouw die zei dat ze het ook had. Ze had me erover zien vertellen op TikTok en vroeg of ik tips had. Ik krijg er regelmatig vragen over. Ik hoop vooral dat huisartsen inmiddels alerter zijn en de symptomen in relatie tot elkaar herkennen.”

Waarom zette je de stap naar video’s maken voor Instagram?

„Ik heb het altijd leuk gevonden mijn creaties te laten zien. Vroeger schilderde ik veel en gaf ik vaak mijn schilderijen cadeau. Zo ging het ook met de kookvideo’s.”

Als een expositie, maar dan van eten?

„Ja, het was bescheiden, maar ook een beetje pochen. Terwijl, als ik nu kijk naar wat ik toen postte, denk ik alleen maar: ‘Ahh, schattig.’

„Foodinfluencers bestonden toen niet. Nu beginnen veel mensen vanuit de ambitie om dat te worden. Ik begon voor de lol. Het hoefde allemaal niet zo serieus te zijn – zoals het nu vaak is. Het is een beroep geworden. De lol heb ik gelukkig nog steeds.”

Wat voor persoonlijkheid wil je zijn online?

„Enerzijds de onderwijskundige die mensen koken kan leren. Anderzijds wil ik een bepaald maatschappelijk belang uitdragen, over gezond leven. Maar ik heb mezelf altijd gezien in de bijrol. Ik ben niet de ster van de show. Dat is het gerecht.

„Al is dat wel veranderd door TikTok. Dat draait meer om personality. Mensen die mij herkennen van Instagram zeggen meestal: wauw, ik heb laatst nog iets van je gemaakt. Als ze je kennen van TikTok doen ze alsof Justin Bieber langsloopt.”

Sinds wanneer is Jamie Oliver jouw vader?

Ze lacht. „Ik was een keer in Londen voor een samenwerking en een workshop met Jamie Oliver, waarbij je vijf minuten kletstijd met hem kreeg. Maar iemand had me een keer gezegd dat we zo op elkaar leken. Toen zei ik voor de grap dat het mijn vader was. Maar zij geloofde dat. Dus in Londen leek het me grappig een TikTok te filmen met hem als vader. Hij zei: ‘Of course. Let’s do this. This is amazing.’

„Ik heb een intro opgenomen waarin ik zei dat ik zo emotioneel was omdat ik voor het eerst in lange tijd mijn biologische vader ging ontmoeten. In werkelijkheid heb ik ook geen contact met mijn biologische vader, maar ik vind het leuk om er grappen over te maken.

„Heel veel mensen geloofden dat Jamie Oliver mijn vader was. Dat kan, als je niet weet wie hij is, zoals TikTokkers van veertien.”

Waarom heb je geen contact met je vader?

„Mijn ouders zijn gescheiden toen ik drie was. Ik heb geen band met hem. Dat is niet erg. Het is een bewuste keuze. Ik heb zijn nummer. Af en toe sturen we appjes naar elkaar, maar daar blijft het bij.”

Is Jamie Oliver in culinaire zin een vader, als inspiratiebron?

„Zeker. Al is hij er eerlijk over dat hij, als dyslect, nog nooit een letter op papier heeft gezet. Hij is er alleen voor het creatieve proces. Maar hij is een merk. En ik heb niet de ambitie om een merk te worden zoals hij dat is.

„Je kan als merk veel geld verdienen. Veel meer dan wat ik nu verdien. Maar op dit moment ben ik gelukkiger met creaties bedenken en lekker schrijven.”