Altijd als het weer ADO-PSV is, komt ‘dat doelpunt’ van keeper Hansen voorbij

Martin Hansen komt nog geregeld in Den Haag, ruim tien jaar na zijn vertrek als doelman van ADO Den Haag. De 36-jarige Deen houdt van het centrum, en van de buurt waar hij twee jaar woonde: nabij het Bronovo-ziekenhuis, op vijf minuten van de Scheveningse Bosjes, het strand en de boulevard.

Hij komt dan altijd langs het stadion van ADO, gelegen in een oksel van de A4. En ja, dan komt natuurlijk ook ‘dat doelpunt’ voorbij in zijn gedachten, vertelt hij via een videogesprek vanuit Denemarken, waar hij momenteel uitkomt voor Odense BK.

Dat doelpunt viel tijdens ADO-PSV op 11 augustus 2015, en werd sindsdien vaak herhaald, sowieso vóór elke editie van ADO-PSV. Doordat de Haagse club de afgelopen vijf seizoenen in de eerste divisie vertoefde, ontbrak het affiche lange tijd, maar zaterdag staat het eindelijk weer op het programma.

Kunststuk

Terug naar ruim elf jaar geleden. Er waren 94 minuten gespeeld, de stand was 1-2. PSV was de regerend kampioen, ADO Den Haag een middenmoter.

‘Hansen zelfs mee naar voren’, zei ESPN-commentator Mark van Rijswijk met enige verbazing in zijn stem. Hansen, in blauw tenue, trok zijn hoofd iets in en sloop door het strafschopgebied toen zijn teamgenoot Kenji Gorré zich klaarmaakte om een vrije trap te nemen. De sluipgang zag er eerder koddig dan gevaarlijk uit.

De doelman timede zijn loopactie bovendien verkeerd: hij was de indraaiende bal eigenlijk al voorbij. Maar toen kwam het kunststuk: Hansen viel half naar voren en kon zo de bal achter hem met zijn hak raken. Een tel later bolde het net, de bal lag keurig in de hoek naast de verbouwereerde Jeroen Zoet.

‘Je verzint het niet,’ schreeuwde Van Rijswijk. En ook Arno Vermeulen, de normaal gesproken onderkoelde routinier van de NOS, ging uit zijn dak.

De aanduiding ‘dolle vreugde’ dekte de lading niet voor wat er op de tribunes gebeurde. Schrijvende journalisten verwijderden als een malle hun alinea’s, en typten snel ronkende nieuwe. Over Martin Hansen. Over zijn hakgoal.

De Volkskrant kopte: ‘Doelpunt van het jaar valt vroeg’. Want het was geen gelukkige aanraking, het was overduidelijk dat Hansen de bal bewust zo wilde raken.

Offensief ingesteld

Het was zijn eigen idee om naar voren te gaan, destijds, zegt Hansen. ‘Ik ben vrij offensief ingesteld, heb veel zaalvoetbal gespeeld en ben dus niet hopeloos met mijn voeten. Coach Henk Fraser wist dat, dus ik heb het niet eens gevraagd – grappig. Supporters zeiden in de tachtigste minuut al tegen me: ga naar voren! Ik zei: wacht tot de blessuretijd, dan ga ik.’

Pas twaalf eredivisiedoelmannen voor hem hadden gescoord. Maar hij wist: een doelman creëert altijd angst, altijd chaos. ‘Spelers weten niet meer wie ze moeten dekken. Ik vond ruimte, maar kwam eigenlijk verkeerd uit; het was de enige manier om de bal nog te raken. Mijn instinct zei: gids die bal naar het doel.’

Droog: ‘It was a good instinct.’

Na de wedstrijd stond hij kalm de media te woord, maar direct na het laatste fluitsignaal was hij wel degelijk emotioneel, zegt hij nu. ‘Het betekende veel. Vooral omdat ik ADO kon helpen aan een goed resultaat, eerlijk gezegd. Het was de eerste thuiswedstrijd van het seizoen, we hadden een nieuwe ploeg, en ik had echt een band met de mensen in Den Haag.’

Goede start

In de dagen erna deed hij interviews met CNN, grote Britse zenders, alle Deense media. Maar soms denkt hij: als ik hem in deze tijd had gemaakt, was het nog veel gekker geworden. ‘Sociale media zijn natuurlijk geëxplodeerd, zelfs mooie doelpunten op amateurvelden gaan viraal.’

Hansen blufte dat hij er dat seizoen nog een zou maken, mocht van trainer Fraser daarom nog vrije trappen nemen, maar het kwam er niet meer van. Ook later bij Ingolstadt, Heerenveen, Basel, Strømsgodset, Hannover en Odense scoorde hij niet meer. Hij was ook vaak reserve, dat moet gezegd.

Maar telkens als hij bij een nieuwe club tekende, ging het over ‘dat doelpunt’. ‘Zelfs als er iemand anders nieuw was bij de club, ging het erover. Dan vroegen ze die speler: weet je wat Martin ooit heeft gedaan? Dan lieten ze het doelpunt zien en ja, dan keken ze toch anders naar me. Het gaf me altijd wel een goede start.’

Op de foto

Hij is geen Bekende Deen geworden. Wel moet hij nog steeds met Nederlanders op de foto als ze doorhebben wie hij is (‘ik ben wat grijzer geworden’). Zoals drie jaar geleden, toen hij met zijn huidige club Odense oefende tegen FC Twente, in Goor. ‘Zij wonnen met 7-1. Toch wilden Twente-fans een selfie met mij. Gek, toch wel.’

Hij komt niet in Den Haag voor selfies of schouderklopjes. ‘Den Haag is speciaal voor me. Ik heb er een geweldige tijd gehad, en ik had er graag langer gespeeld. Na twee jaar kon ik naar de Bundesliga en die competitie is altijd mijn droom geweest. Maar ik was graag teruggekeerd.’

Hij heeft daar door de jaren heen ook zijn best voor gedaan. ‘Maar ik krijg helaas nooit antwoord van de club. Jammer – ik pas bij de club, bij de stad, denk ik. Ik speel met mijn hart, geef nooit op, ben eerlijk en open. De klik was er vanaf het begin; dat zie je niet vaak. Pas als je ouder wordt, krijgt dat meer betekenis.’

‘Dat doelpunt’ is niet alleen van hem, maar straalt ook op de club af, vindt hij. ‘Daar ben ik blij om.’