De troostrijke smaak van bouillonpoederige bliksoep
‘Guilty pleasure’ is een term die verboden zou moeten worden. Want hoe triest is het niet om je ergens schuldig over te voelen waar je plezier aan beleeft? Toch is het een van de eerste dingen die in me opkomt nu ik op het punt sta iets te bekennen waar ik niet per se trots op ben. Komt-ie: ik heb een zwak voor tomatenroomsoep uit blik.
Als kind werd ik al heel gelukkig van tomatensoep. Daar hoefde dan niet eens room in te zitten. Ik herinner me althans dat ik tomatensoep met vermicelli van mijn moeder ook erg lekker vond, net als de zoetzure tomatensoep van het Chin. Ind. Rest. bij ons op de hoek. Maar mijn lievelings was het soort gebonden soep dat je destijds standaard in kantines en wegrestaurants tegenkwam. Glad, zoetig en bouillonpoederig; van die soep die nooit een verse tomaat heeft gezien, zeg maar.
Naarmate een mens ouder wordt, verandert het smaakpalet en vermoedelijk zou ik minstens de helft van wat ik vroeger lekker vond nu ronduit smerig vinden – denk: Saroma, ananas op zware siroop, corned beef uit blik. Mijn liefde voor fabriekssoep is echter gebleven. Toen ik laatst in een tikje treurige stemming door de stad liep en een Britse expat-supermarkt passeerde, vlamde hij ineens op. Ik kocht een blik Heinz Cream of Tomato Soup, warmde hem thuis op en voelde mij terstond getroost. Misschien, zo bedacht ik al lepelend, moet ik deze soep eens proberen na te maken met de laatste tomaten van het seizoen.
En zo geschiedde, met de nadruk op ‘proberen’. Want een industrieel product valt thuis natuurlijk nooit een-op-een te kopiëren. Om toch zoveel mogelijk in de buurt te komen, vroeg ik AI wat het geheim was van Heinz cream of tomato soup. Het antwoord: baksoda. Dit witte poeder, ook wel aangeduid als zuiveringszout of natriumbicarbonaat, kennen we vooral als rijsmiddel in brood en gebak. Het is licht basisch en wanneer je het combineert met een zuur, vormt zich koolzuurgas dat deeg en beslag luchtiger maakt. Tegelijkertijd kun je die basische eigenschap ook gebruiken om bijvoorbeeld de zuurgraad in gerechten te dempen of zelfs neutraliseren.
Ik vertrouwde Claude maar half – de enige verstandige basishouding als het gaat om AI –, niet in de laatste plaats omdat op het etiket van mijn blik soep ‘citric acid’ stond vermeld als zuurteregelaar. Maar enig old skool googelen wees uit dat er in Australië wel degelijk baksoda in de cream of tomato soup gaat. En omdat ik sowieso dol ben op dit soort experimentjes, kookte ik een pan soep en schonk de helft over in een tweede pan. Aan de ene pan soep voegde ik een kwart theelepel baksoda toe en aan de andere niets. Vervolgens schepte ik van beide soepen twee kommen vol en nodigde mijn huisgenoot aan tafel.
Al bij de eerste happen wisten we dat de soep zonder baksoda honderd keer lekkerder was dan die met. Tomatensoep, zo werd op slag helder, heeft zuren nodig. Neutraliseer ze en je eindigt met een slaapverwekkend saaie soep.
Blijft over de vraag: is mijn zelfgemaakte tomatenroomsoep lekkerder dan die van Heinz? Dat mag u, aan de hand van het recept hieronder, zelf beoordelen. Maar als u het mij vraagt is het antwoord ja. Een volmondig ja, behalve dat er in mijn leven vast wel weer eens een moment zal komen waarop het toch tomatensoep uit blik moet zijn.
Maak NRC jouw voorkeursbron op Google
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten. Meer informatie
Mail de redactie
Ziet u een taalfout of een feitelijke onjuistheid?
U kunt ons met dit formulier daarover informeren, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken dan taalfouten of feitelijke onjuistheden worden niet gelezen.