In het weekend nemen we het leven door met een toevallige passant. Deze week: René mist soms de reuring van vroeger

Werken is voor mensen die niet kunnen vissen, beweert een bordje in het bruine bargedeelte van botenverhuur en palingrokerij Hoogerwerf. René (64) en Leo (68) Hoogerwerf namen het bedrijf in Nieuwkoop over van hun vader, die op zijn beurt in opa’s voetsporen trad.

Aan het einde van een doordeweekse middag drinken drie mannen bier op het terras, twee komen er net van de plas af. Ouwehoeren, geintjes over en weer.

En toch, het is te stil geworden, vindt René. ‘Vroeger hadden we zestig boten en verhuurden we er elke dag wel tien, twaalf. Nu zijn het er nog maar twaalf per week.’ Kleinere gezinnen, noemt hij als een van de redenen. ‘Wij waren met dertien kinderen thuis. Van de dertien vissen er vier. Als je maar met zijn tweeën bent, kunnen er nooit vier gaan vissen.

‘Vroeger woonden mijn opa en tante hier op het terrein. Wij woonden iets verderop. We sliepen met zijn drieën in een tweepersoonsbed. Die gezelligheid, het is gewoon zonde dat kinderen dat tegenwoordig niet meer meemaken.

‘In 1974 is een broer die bij mijn vader werkte verongelukt. Toen is Leo min of meer van school gehaald om z’n vader te gaan helpen. Ik heb alleen mavo gedaan, en ik kon verder niks... Of ik kon verder niks; ik wou verder niks. Toen zei mijn vader: ‘Nou, dan kom je ook maar hier werken. Ga jij de vissers maar doen.’’

Hij wijst naar het kleine, scheve huisje waar hij met zijn vrouw woont. ‘Ik sliep in het huissie, toen nog van opa en oma, voor in de kamer. Op de deur hing een bordje met de tekst: ‘Vissers, klop maar voor op het raam.’ ’s Ochtends om drie uur, half vier werd ik wakker geklopt. Koffiezetten, bootjes verhuren. Dat vond ik niet te vroeg, nee. Het was mijn werk, je had niet zo veel te vinden vroeger.

‘Het is een vrij leven, lekker buiten, en ook weer niet. De hele dag door kan er iemand komen voor paling of een boot. Ik kan niet eten wanneer ik wil, ik kan niet slapen wanneer ik wil en ik kan niet poepen of piesen wanneer ik wil. Wil je net de buitenboel gaan schilderen of heb je net twee baantjes gras gemaaid, staat er weer iemand binnen.’

Op de achtergrond is Leo onverstoorbaar bezig met het repareren van een fuik. ‘Je kan ook te dienstbaar zijn’, zegt hij met pretogen terwijl René opstaat om nog een rondje pils te halen.

‘Ja, maar goed’, reageert zijn broer terwijl hij zich weer in zijn stoel laat zakken. ‘Dat zit van oudsher in je. Dan valt het niet mee om te veranderen.’