Om de illusie van hun aardse paradijs te behouden, negeren de Trump-adepten alle wereldlijke signalen

Een tijdje geleden vertelde journalist en schrijver Pieter van Os op de radio over wat er in Albanië gebeurde toen in 1985 de stalinistische dictator Enver Hoxha stierf. Hij zei dat de straten en pleinen in heel het land volstroomden met burgers die daar verschrikkelijk hard begonnen te huilen.

Albanië was op dat moment weliswaar een van de armoedigste gribusbendes ter wereld, een barbaarse openluchtgevangenis, maar dankzij jarenlange staatspropaganda waren de inwoners ervan overtuigd geraakt in het beste land ter wereld te wonen. Nu Hoxha dood was, zo dachten ze, zou er ook een einde komen aan dat onmetelijke geluk. Vandaar al die tranen.

Ruim veertig jaar later betreedt Donald Trump een zaal in Ohio en voltrekt zich iets soortgelijks. Het publiek is uitzinnig, fanatiek, Trump is sacrosanct. Door zijn entourage, mensen die zich de afgelopen jaren de kunst van de hoveling eigen hebben gemaakt en daarom continu slijmen, knikken, buigen en, gelijk Mark Rutte, nóg een extra laagje stroop smeren op het achterwerk van het grote heerschap, is hun al tig keer verteld in wat voor paradijselijk oord ze wonen dankzij hun president. Het publiek gelooft die woorden en juicht dolgelukkig.

Buiten die zaal weet iedereen uiteraard dat de wereldmacht in werkelijkheid al tijden in verval verkeert. En dat de president in kwestie een corrupte, racistische, staatsgreepplegende en voor seksueel misbruik veroordeelde despoot is die eerder graag geziene gast was op seksfeestjes van een pedofiele pooier, razzia’s organiseerde tegen migranten, het leger inzette tegen zijn eigen bevolking, met voorkennis handelde op de beurs, de wereldeconomie ontwrichtte, het territorium van een bevriende Navo-lidstaat dreigde in te nemen, een ander land daadwerkelijk binnenviel om de president te ontvoeren en ondertussen terloops via sociale media aankondigde 84 miljoen Iraniërs in één klap uit te roeien.

Maar in die zaal zelf gaat het niet om dat soort futiliteiten. Nee, in dit soort zalen gaat het maar om één ding, namelijk het beste land ter wereld blijven door over drie weken de Congresverkiezingen te winnen. Ze willen de illusie van hun aardse paradijs behouden en negeren daarom alle wereldlijke signalen, zoals dat wanstaltige voornemen om over een paar weken een veroordeelde militair voor het vuurpeloton te zetten en die executie bovendien live uit te zenden; een actie waarmee de Verenigde Staten zich in één klap in het rijtje Afghanistan, Iran en Noord-Korea zouden hebben geschaard.

De Trump-adepten negeren de miljoenen doden die hun messias dreigt te veroorzaken doordat hij, in een poging de aandacht af te leiden van de Epstein-files, eerst een oorlog begon met de ene levensgevaarlijke kernmacht, totdat de kosten van die oorlog zo hoog opliepen dat hij besloot een dieseldeal te sluiten met de andere levensgevaarlijke kernmacht.

Ze negeren zelfs de verhalen over hoe het Oekraïense leger sinds die deal problemen ondervindt met Starlink, het satellietinternet in handen van Trumps vriendje Elon Musk, waardoor hun drones haperen en de hele vermaledijde oorlog verloren dreigt te worden. Ze nemen de mogelijkheid voor lief dat de huidige wereldorde daardoor volledig instort, waarna de twee grote communistische aartsvijanden van weleer, Rusland en China, alsnog als grote winnaars tevoorschijn komen uit die oneindige 20ste eeuw.

Ze negeren het allemaal, want het enige wat ze willen, is blijven geloven in het beste land ter wereld te wonen. Ze willen juichen in plaats van huilen en dus mag die leugen niet sneuvelen. Daar hebben ze recht op. Daar moet alles voor wijken.