Zangeres Roxeanne Hazes omarmt de weemoed op haar nieuwe album. ‘Als iets leuk is, ga ik ervan uit dat het gaat stoppen’

Dré, haar jongere broer, was al veel vaker teruggekeerd naar Florida. Zij, Rox, niet, maar The Mermaid Gift Shop, in Kissimmee nabij Orlando, zag er vorig jaar eigenlijk nog precies zo uit als vroeger. Het gezin Hazes stapte zo vaak bij de beroemde souvenirwinkel binnen dat het een traditie aan het einde van hun Florida-vakanties werd: de laatste halte op weg naar het vliegveld.

De grote zeemeermin op de voorgevel zag er wat verlept en versleten uit, maar verder? Zelfs de echte, opgezette alligatorkoppen waar ze als klein meisje altijd om bedelde (‘nee, Rox, daar kom je niet mee langs de douane’) waren nog te koop.

Ineens kwamen de tranen, ten overstaan van man Erik en zoon Fender. ‘Keihard huilen, een totale dijkdoorbraak. Ik kon niet meer stoppen. Ik realiseerde me meteen dat het een therapeutisch moment was: eindelijk kon ik eens huilen om de herinneringen aan mijn vader. Ik heb eigenlijk nooit om zijn dood gerouwd: ik was 11, we gingen door, we werden geleefd.’

Haar eigen route

Tranen in de giftshop werd de titel van het derde studioalbum van Roxeanne Hazes, dat nu is verschenen. In de titelsong zingt ze, 22 jaar na haar vaders overlijden, over het gemis zoals ze de dat nooit eerder deed: ‘Ik sta te huilen tussen souvenirs/ Alles lijkt precies op vroeger hier/ Ik ben niet eens per se verdrietig meer/ Maar je heel erg aan het missen hier.’

We treffen haar in een café in Abcoude, niet ver van haar huis. Roxeanne Hazes (33) – ‘Zeg maar Rox of Roxy’ – is ‘dochter van’ en BN’er omdat ze nu eenmaal Hazes heet. Maar als muzikant en popartiest heeft ze sinds haar eerste soloalbum in 2017 nadrukkelijk haar eigen route gekozen.

Van broer André (32) kun je nog zeggen dat hij als zanger in de voetsporen van zijn vader trad. Rox was de eigenzinnige, die voor een gedistingeerd soort indiepop koos. Tranen in de giftshop verschijnt bij Excelsior Recordings, waar ze labelgenoot is van Spinvis, Johan en Daryll-Ann. Na twee elektronisch getoonzette albums nam ze haar liedjes deze keer op met de band die op het podium al veel langer achter haar staat. ‘Echte’ instrumenten. Bandgevoel.

Vanaf 29 oktober is er een maandenlange theatertournee met nieuwe en oudere liedjes: Met heimwee.

De magie van Florida

Nog even over Florida. ‘Mijn gelukkigste jeugdherinneringen liggen daar. Dat klinkt gek en ook een beetje triest. Als je mijn zoon later naar zijn gelukkigste jeugdherinneringen vraagt, zal hij, behalve vakanties, denk ik ook leuke dingen van thuis noemen. Voor mij was het Florida. Daar was mijn vader ontspannen en vrolijk. Er kwam rust in het gezin. Er was tijd en aandacht voor elkaar.’

André Hazes (1951-2004) was pretparkliefhebber. Ze gingen met het gezin naar Disney World, maar ook naar andere grote pretparken. Vorig jaar, tijdens de vakantie die bij Rox de sluizen van de uitgestelde rouw opende, gingen ze met zijn allen in de Spider-Man-attractie waarin ze een kwarteeuw eerder ook met haar ouders zat.

‘Ineens hoorde ik mijn vader weer achter me schaterlachen, heel hard, als een kind. Zo lachte hij thuis nooit.’

Ook zoon Fender kreeg een ‘nee’ toen hij in de souvenirshop om een opgezette alligatorkop bedelde, maar ze vond het fijn om hem te horen zeggen dat hij wel zin had om naar huis te gaan. Voor haar symboliseerde de zeemeermin op de façade Amerikaans vakantieplezier, maar óók het gevoel van ‘thuis is het weer uit met de pret’.

Meer dan de serieuze zus

Ze maakt een succesvolle podcast tegenwoordig, ADHazes, met André, die ze ook vandaag consequent ‘mijn broertje’ noemt. Het zijn ontwapenende, geanimeerde broer-zusgesprekken, soms vrolijk, soms serieus, over hun levens.

Het leuke is dat ze in die podcast allebei een wat onderbelichte kant van zichzelf kunnen laten zien en horen. Dré stond altijd bekend als de vrolijke losbol, de hedonistische charmeur met de lachers op zijn hand. Rox was de serieuze zus. ‘Zwaar op de hand’, zegt ze zelf, ‘een beetje in mineur.’

In de podcast kun je horen dat Dré ook een serieuze kant heeft en zij ook een vrolijke. Want die heeft ze, reken maar. Ze is hártstikke vrolijk, zeker nu, want het geluk lacht haar in zowat alle opzichten toe, dat kun je aan haar zien. Ze heeft een geweldig jaar achter de rug.

‘Ik ben eindelijk getrouwd met Erik: een fantastische dag. Maar ook: gestopt met roken, twintig kilo afgevallen. Ik sport lekker, eet gezond, maak tijd voor mezelf. Ik merk dat ik er een leuker mens van word, een leukere echtgenote, een leukere moeder.’

Een Hazes-eigenschap

Maar ja, ze blijft wel Rox. Dat betekent dat ze af en toe ten prooi valt aan twijfel en angst, dat ze soms even ‘diep zit’, wil wegkruipen in een donker hoekje. Het is de aard van het beestje.

‘De dingen doen bij mij altijd pijn. Als ik liefde en geluk heb, zoals nu, word ik eens in de zoveel tijd zó bang dat ik het allemaal ga kwijtraken dat het me fysiek pijn doet. Erfelijk bepaald, denk ik. Of het is gewoon trauma. Mijn broertje heeft het ook: we zijn vrolijke types en benoemen in de podcast expliciet onze geluksmomenten, maar ondertussen vrezen we stiekem altijd het ergste. Dat is echt een Hazes-eigenschap.’

Dat hoor je ook op Tranen in de giftshop. Er staan genoeg levenslustige liedjes op het album. Ze bezingt haar liefde voor Erik (in Vang je mij en Chaos gedoofd) en Fender (in Als je gaat). De band bruist, ze zingt mooier dan ooit, maar altijd is er die onderstroom van weemoed en angst. Heimwee is niet voor niets het thema van de theatertournee: heimwee naar mensen, naar plekken, naar vervlogen momenten, ja, zelfs premature heimwee naar dingen die nog niet eens weg zijn.

Veel verlies

Als je gaat is een lied voor Fender dat je in zekere zin als haar variant op haar vaders klassieker Kleine jongen (1990) kunt opvatten. ‘Ik ben soms bang dat de wereld je onschuld pakt’, zingt ze. Je kind, rennend ‘aan de rand van het diepe, donkere water’.

‘Ja, de boze buitenwereld’, zegt ze. ‘Een zwaarmoedige gedachte. Om gek van te worden.’

Ze heeft veel verlies gekend: de scheiding van haar ouders, de dood van haar vader op haar elfde, de breuk met haar moeder.

‘Als iets leuk is, ga ik ervan uit dat het gaat stoppen, het is een soort argwaan. Daarom is het zo goed dat Erik de vader van mijn zoon is. Erik kent geen angst en brengt lichtheid: ‘Rox, stop, doe niet zo raar.’ Gelukkig ben ik makkelijk te sturen en zie ik dan zelf ook wel dat ik idioot doe. Het gaat steeds beter, hoor. Echt.’

Licht in de teringzooi

Aan de totstandkoming van Tranen in de giftshop ging, zegt ze zelf, ‘een breakdown vooraf’, bij Erik in de auto.

‘Het oudste liedje op het album is Lobotomie. Ik zat met mijn producer Clifford Goilo in de studio en zei tegen hem: ik wil een album met je maken met dit soort obscure liedjes. Hij zag dat wel zitten, maar ik wist: als dít de toon van het hele album wordt, wordt het een donkere, zelfdestructieve teringzooi.’

Lobotomie is inderdaad grimmig: ‘God, ik blijf hangen in gevoelens, die voelen als de hel.’ En: ‘Mijn hoofd is niet mijn vriend.’ In de auto wist ze even niet meer welke kant ze op moest.

‘Erik vroeg me: ‘Waar luister je nou zelf het liefst naar?’ Nou, naar Fleetwood Mac en Lana Del Rey, bandmuziek met echte instrumenten. Toen wist ik het: ik moest gaan samenwerken met mijn geweldige band. We gingen twee weken de studio in, ik heb ze veel ruimte gegeven, goed naar ze geluisterd. Ineens ging het ademen.’

Zingen op grote hoogte

Ook belangrijk was haar optreden in 2025 tijdens de viering van 750 jaar Amsterdam, toch haar stad, al werd ze in Woerden geboren en is het opvallend hoe keurig en niet-Amsterdams ze spreekt.

‘Ik moest met mijn hoogtevrees op het dak van de Johan Cruijff Arena staan. Dat ging goed.’ Muziekproducent Eric van Tijn greep zijn kans. ‘Eric wist dat ik sinds 2022 elk jaar gevraagd ben om aan The Passion mee te doen, maar elke keer bedankte. Nu zei hij: dit jaar ga je ja zeggen, ik sleep je er wel doorheen.’

Ze twijfelde. Twee miljoen kijkers die haar, zelfverklaarde ‘nepobaby’, zouden ‘afmaken’ als ze het niet goed zou doen. Maar ze zei ja, bereidde zich als altijd minutieus voor (zanglessen! spelcoaching!) en zette op 2 april van dit jaar in het Drentse Dwingeloo een prachtige Maria neer.

‘Op de dag van The Passion kwam er een kalmte over me die ik nooit eerder heb gevoeld. Ik was bijna sereen, het ging heel goed, ik kon van het moment genieten en de reacties waren positief. Dat was echt een kantelpunt. Sindsdien ga ik veel makkelijker uitdagingen aan en durf ik ervan uit te gaan dat ik dingen kán. Het voorbije jaar is zo goed geweest voor mijn zelfvertrouwen.’

Cirkel is rond

Dat vertrouwen neemt ze mee het theater in. Tijdens Met heimwee zingt ze niet alleen liedjes, maar kruipt ze ook in de huid van meerdere personages. Gewaagd, maar zulke dingen durft ze nu.

Het voelt alsof ze een cirkel rond heeft gemaakt: de tekenen zijn talrijk. Kort voor de dood van haar vader, in 2004, deed ze auditie voor Kinderen voor kinderen. Ze werd niet gekozen, maar raad eens wie er een liedje schreef voor het 47ste Kinderen voor kinderen-album, dat vorige week verscheen? Juistem. Kriebels heet het.

‘Voor die auditie in 2004 was ik heel erg nerveus, een net iets te vol meisje dat in die tijd moeilijk aansluiting kon vinden bij andere kinderen. Mijn vader had een handgeschreven brief voor me klaargelegd, waarin hij me moed insprak en op het hart drukte om altijd in mezelf te geloven.’

Sleutelzin in die brief: ‘Je hebt niets te verliezen.’ Die staat nu op haar arm getatoeëerd.

‘Soms ben ik op mijn best als ik kapotga van de pijn’, zingt ze in Ik leef, het slotlied van Tranen in de giftshop.

‘Die pijn hoort blijkbaar bij me’, zegt ze. ‘Maar ik rock ‘m gewoon. Dit album is wat dat betreft de kers op de taart.’