Wie niet het hele genderpakket omarmt, wordt al snel weggezet als homofoob

Ideologie onder het mom van wetenschap. Dat was in mijn ogen het gesprek van Miluska van Rompu met hoogleraar Niels Spierings over de dalende tolerantie onder jongeren jegens homoseksuelen. Zo noemt de socioloog het ‘biologisch gezien natuurlijk onzin’ dat ‘er alleen mannetjes en vrouwtjes zijn’. Feministen protesteren al honderden jaren tegen die m/v-dichotomie, alleen deden zij dat niet omdat die ‘biologisch gezien onzin’ zou zijn, maar omdat het sekseverschil is misbruikt om een inhumane, vrouwen en homo’s uitsluitende samenleving te creëren.

Wat Spierings hier als feit verkondigt, is een geloofsartikel uit de ‘genderideologie’ die de laatste decennia opgang maakte onder links. Die ideologie stelt dat er vele seksen zijn en is in het Verenigd Koninkrijk en de VS zelfs zo invloedrijk (en intolerant) dat er feministische hoogleraren zijn ontslagen omdat ze het waagden gewoon over twee seksen te spreken.

Er zijn inderdaad biologische uitzonderingen op de m/v-tweedeling; er worden mensen geboren met geslachtsdelen van beide seksen en meisjes zonder baarmoeder; er zijn mannen met een vrouwelijke en vrouwen met een manlijke bouw. Maar het onheil ten gevolge van het maatschappelijk nog altijd zwaarwegende onderscheid naar sekse komt niet doordat er eigenlijk meer dan twee seksen bestaan, maar doordat op een biologisch verschil een dikke laag van culturele, juridische, medische, politieke en psychologische betekenis is gelegd. Die maakt dat door de eeuwen heen velen zich niet thuis voelden in het hun toegewezen vakje. ‘Male’ staat nu eenmaal niet gelijk aan ‘masculine’, ‘female’ niet aan ‘feminine’.

Ook wil Spierings per se bewijzen dat de afnemende tolerantie niets te maken heeft met islamisering. Niet alleen, zou ik denken, maar Spierings erkent als enige oorzaak het rechts-populistische ‘indoctrinatieframe’ en somt het treurige rijtje op van partijen die bezwaar maken tegen regenboogvlaggen op school. Op één na: Denk, dat óók ageert tegen ‘regenboogdwang’.

De hooggeleerde zou de uitzending van Lubach voor Paarse Vrijdag nog even moeten bekijken. Het satirische programma analyseerde de mindere acceptatie aanmerkelijk diepgaander dan Spierings en moffelde Denk niet weg.

Verder noemt Spierings ‘transhaat een glijdende schaal naar homohaat’ – alleen al een problematische bewering, omdat hij ‘transhaat’ niet definieert. Transhaat noem ik het wanneer iemand ontkent dat transseksualiteit bestaat of trans mensen verafschuwt. Ik vrees dat het bij Spierings al ‘transhaat’ heet wanneer je er bijvoorbeeld tegen bent dat een als man geboren atleet die ‘zich identificeert als vrouw’ toegang krijgt tot vrouwensport. Dit gebeurt echt. De aantijging dat wie hiertegen is (feministen als ik bijvoorbeeld) zich bevindt op een ‘glijdende schaal naar homohaat’ is een wetenschapper onwaardig.

Een fundamentele fout in Spierings’ analyse is dat hij de tijdsgebonden en niet neutrale terminologie overneemt van de beweging die hij onderzoekt. Hij presenteert zich als socioloog, maar redeneert als activist. Zo negeert hij via het woord ‘community’ dat nogal wat homo- en biseksuelen zich niet herkennen in het uitdijende seksuele alfabet en daarom in het Verenigd Koninkrijk in plaats van de regenboogparaplu een LGB Alliance hebben opgericht, die zich, zoals de naam zegt, beperkt tot homo- en biseksualiteit.

Ook hebben velen een hekel aan ‘queer’. Zij achten zich niet raar, maar normaal. Zij willen niet worden gezien als te tolereren uitzonderingen en willen evenmin dat hun seksuele oriëntatie overal als wezenskenmerk van hun identiteit wordt bijgesleept.

Pioniers van de homo-emancipatie kwamen op voor onder meer het recht om te trouwen, pensioen na te laten, samen te wonen, kinderen te krijgen. Voor de erkenning, kortom, dat deze liefde gelijk staat aan de heteroseksuele. Momenteel zetten in de lhbti-beweging links-radicale stemmen de toon. Hun identiteitspolitiek eist dat men het totale genderideologische pakket omarmt. Die polariserende politisering roept weerstand op.

Ook Spierings trekt in twijfel of wie dat niet doet homoseksualiteit wel echt accepteert. Hij gaat eraan voorbij dat de lange lijst sekse- en seksuele variaties het glasheldere streven dat je mag houden van wie je houdt naar de achtergrond duwt.

Evenzeer uit zicht geraakt is het klassieke feministische ideaal van een samenleving waarin het sekseverschil een quantité négligeable is geworden. In plaats van de seksehokjes af te schaffen creëert men nu nieuwe. Tot iedereen een eigen individuele sekse is. Dat is geen vooruitgang.