Bij Club Rauw vinden rouwende jongvolwassenen verbinding in verdriet

Op het terras van het Amsterdamse buurtrestaurant Kanarie Club kijkt een handjevol vrouwen van in de twintig elkaar wat gespannen aan. Nieuwkomer Evita Heslinga (30) komt aanlopen, kijkt zoekend rond en vraagt: ‘Is dit Club Rauw?’ Organisator van het evenement van vandaag, Merel Beks (31), knikt en plakt een hartvormig stickertje op Heslinga’s hand. Beks neemt meteen de spanning bij haar weg: ‘Even wat liefde op je hand’.

De activiteit, ‘sip & paint’, lijkt op zichzelf niets bijzonders: schilderen onder het genot van een drankje. Toch brengt iets anders deze vrouwen vanuit alle hoeken van het land samen: allemaal zijn zij iemand in hun nabije omgeving verloren; een ouder, een zus, of een vriend. Club Rauw (verwijzend naar de rauwe kant van rouw) brengt jongvolwassenen tussen de 20 en 35 jaar bij elkaar en organiseert activiteiten, borrels en lezingen voor her- en erkenning in het rouwproces.

Merel Beks riep dit initiatief in 2025 in het leven, nadat ze haar vader had verloren aan een hartaanval, en eerder al haar moeder aan borstkanker. ‘Eerst deelde ik video’s en mooie berichten over rouw op mijn Instagram. Toen besloot ik een lotgenotengroep op te richten om mensen met elkaar in contact te brengen. En als je een activiteit doet, maakt dat het gesprek makkelijker.’

Gemeenschap

Club Rauw creëert zo een gemeenschap, offline, maar ook online. Beks laat op haar telefoon de WhatsApp-groep van Club Rauw zien, met wel 1.100 leden. Deze groep bestaat uit allerlei subgroepen, zoals een speciale groep voor ouderverlies, partnerverlies en verlies door suïcide. Er is zelfs een groep voor meerlingen die hun tweelingbroer of -zus zijn verloren. In de groepen praten mensen over van alles: van hoe het is als je ouderlijk huis na een overlijden op Funda komt te staan tot tips voor een goede psycholoog. Beks: ‘Laatst vroeg een groepslid of iemand wakker was en kon bellen, en dat heeft een ander lid toen gedaan.’

Het thema van vandaag: jouw weg door rouw. Binnen staan kleine schildersezels opgesteld op tafeltjes van vier, met verf en kwasten. Aan een van de vier tafeltjes zit Isa Nienhaus (26) die direct aan de slag gaat en kleurrijke en donkere strepen aanbrengt op haar doek. ‘Ik heb onderweg op de fiets al even nagedacht wat ik wil maken’, zegt ze. ‘Ik ben mijn zusje kwijtgeraakt aan een spierziekte. Zij was toen nog een baby, en ik was 6. De kleuren staan symbool voor mijn kindertijd, en de zwarte strepen voor mijn rouw.

‘Mensen snappen soms niet dat ik nog zoveel verdriet heb om haar, omdat het al zo lang geleden is. Maar je mist eigenlijk iets wat je nooit hebt gehad. Het is een groot onderdeel van wie ik ben, en hier kan ik erover praten met mensen die het begrijpen.’ Het is een misvatting dat rouw altijd zwaar en donker is, zegt Nienhaus: ‘Rouw kan heel lelijk zijn, maar ook mooi, en soms zelfs grappig’. Om haar heen knikken haar tafelgenoten instemmend.

Dier met paarse oren

Aan een andere tafel zit Meike van Wijk (23) met een glas aperol spritz naast zich. Ze schildert een dier met grote paarse oren op een doek. ‘Als ik denk aan rouw, denk ik aan de olifant in de kamer. Mensen durven er vaak niet naar te vragen, omdat ze bang zijn om iets verkeerds te zeggen.’ Evita Heslinga (30) voegt hieraan toe: ‘Ze zijn vooral bang voor grote emoties, denk ik.’ Ze schildert kleurrijke bloemen, zoals die in de tuin stonden van haar moeder die afgelopen april overleed.

Aan de tafel van Michelle de Graaf (28) zitten, per toeval, deelnemers die allemaal hun moeder hebben verloren. De Graaf verloor haar moeder een jaar geleden aan alvleesklierkanker. ‘Mijn moeder was mijn beste vriendin, we deden alles samen: we belden urenlang en gingen samen naar musicals, het strand of de bios. Nu voelt het haast als vreemdgaan om dit soort dingen met anderen te doen.’

Ondanks haar verdriet oogt De Graaf levenslustig en straalt ze als ze het over haar moeder heeft. ‘Een van de laatste dingen die ik nog met haar wilde doen is naar Barcelona gaan om een trouwjurk voor mij uit te zoeken. Ze was namelijk gek op het programma Say Yes to the Dress. Dit hebben we gelukkig nog kunnen doen.’ Ze was erbij toen haar moeder haar laatste adem uitblies. ‘Ze zei altijd tegen me dat ze terug zou komen op verschillende manieren. Nu zie ik haar in het koolmeesje dat naast me komt zitten op het strand, en in de dubbele regenboog die ik soms zie als ik over de snelweg rijd.’

Wel is iedereen het erover eens: je bent na een heftig verlies niet meer hetzelfde, want het verlies went nooit, je draagt het iedere dag met je mee. Volgens De Graaf maakt dit sommige levenskeuzes wel makkelijker: ‘Ik ben feller, hak makkelijker knopen door en neem makkelijker afscheid van vrienden die me geen energie geven. Dat geeft me rust. Ze zeggen altijd dat rouw een jasje uittrekt, maar in mijn geval is dat misschien wel positief’, zegt ze lachend. ‘Rouw is nooit af, maar het is fijn om hier gelijkgestemden te vinden, en ik houd er vriendinnen aan over.’