Stanley Tucci speelde een meesterdief die de Mona Lisa wilde stelen. Toen werd het Louvre écht overvallen

Acteur Stanley Tucci speelde in zijn carrière een kardinaal, wetenschapper, monster, robot en artdirector, maar een meesterdief die de Mona Lisa wil stelen, dat was ook voor hem iets nieuws.

En heerlijk dat hij het vond. Dat is althans wat Tucci zelf vertelt in een videogesprek vanuit een hotel in Londen, waar een speciale kamer is ingericht om te praten over de film Masterplan, die vanaf deze week te zien is op Prime Video. Naast hem staat, jawel, de Mona Lisa. Niet de echte natuurlijk, althans: daar gaan we voor het gemak maar even vanuit.

In Masterplan speelt Tucci meesterdief Roger. Deze Roger is een ontzettend charismatische boef met een lekker gluiperig snorretje, die in het kunstdievenwereldje een haast mythische status heeft vergaard.

Dat weten kruimeldieven Chiara (Simona Tabasco) en Jay (Victor Belmondo) ook. Zij proberen Roger te beroven, maar worden erin geluisd. Roger wil ze best laten gaan, mits ze hem helpen bij het realiseren van zijn levenswerk: de Mona Lisa stelen uit het Louvre in Parijs. En dan zijn er wellicht óók nog familiebanden tussen de drie.

Totaal gestoord

Tucci sloeg vooral aan op het ‘ridicule’ van zijn personage. ‘Het is totaal gestoord wat deze man allemaal uitspookt, hoeveel absurde dingen hij doet om precies te krijgen wat hij wil. Maar het grappige is dat hij in deze film voor het eerst in zijn leven iets van emotionele betrokkenheid voelt, in dit geval bij zijn nieuwe handlangers.

‘Hij ziet eindelijk in dat zijn acties gevolgen kunnen hebben. Dat menselijke maakt het makkelijker om zo iemand te spelen. Hij wordt iets minder zelfzuchtig, terwijl het zo’n enorme egoïst is!’

Tucci hoefde daarbij maar weinig toe te voegen aan zijn rol, op één cruciaal detail na. Want dat gluiperige, dunne snorretje was toch echt zijn idee.

‘Ik had voor deze rol meer dan genoeg aan het script. Ik hoefde alleen een accent te gebruiken en dat snorretje op te plakken. Dat was nodig, omdat het toch iets belangrijks doet met je gezicht. Natuurlijk hadden we ook voor een pruik kunnen gaan, maar dat is het gedoe vaak niet waard.’

Het overvalgenre

Voor Tucci zijn die vermommingen onderdeel van de aantrekkingskracht van het ‘overvalgenre’, dat al decennialang alomtegenwoordig is in het film- en televisielandschap. Van het serieuze werk (denk aan Heat, Hell or High Water of Widows) tot de luchtige, sexy overvalfilms en -series, waarin dieven vaak knap, charmant en behoorlijk sympathiek zijn. Het zijn films als Ocean’s Eleven, The Thomas Crown Affair en Out of Sight, en recente series als Lupin en La casa de papel.

Een film als Masterplan zal vermoedelijk niet snel opgaan voor een Oscar, maar weet wel dondersgoed hoe het moet spelen met alle kenmerken die veel van die komische, sexy overvalfilms zo populair maken. Denk aan charismatische boeven, een tot in de puntjes uitgewerkte diefstal en schitterende locaties.

‘Goede’ criminelen

Volgens Tucci schuilt die aantrekkingskracht vooral in de personages. ‘We zien dit soort mensen blijkbaar als goede criminelen, het type voor wie je een zwak krijgt. Of het nu gaat om The Italian Job of Tower Heist: je wilt dat deze personages slagen, ook omdat ze soms gewoon onrecht is aangedaan; dat ze geld weghalen bij de klootzakken.

‘En Ocean’s Eleven is natuurlijk een perfect voorbeeld: dat zijn coole, aardige mensen die je nauwelijks schurken kunt noemen.’

Zoals het een goede overvalfilm betaamt, doet Masterplan daarbij allerlei mooie locaties aan in Europa. Dat is vooral leuk voor de kijker, stelt Tucci, want zelf zag hij nauwelijks iets van Frankrijk en Italië. ‘Locaties zijn cruciaal voor dit soort films, maar als acteur krijg je er bar weinig van mee. Je werkt vaak twaalf uur per dag, en hebt nauwelijks tijd om zelf iets te zien of te ontdekken. Dit hele vak is uiteindelijk toch gewoon wachten in een trailer totdat je aan de slag mag.’

Juwelendiefstal

Maar ook in die trailers kwam uiteindelijk de echte wereld binnen, en hoe. In oktober 2025, toen het productieproces voor Masterplan al in volle gang was, werd het Louvre écht overvallen. Bij die overval werd voor zo’n 88 miljoen euro aan juwelen buitgemaakt.

De werkelijkheid kan blijkbaar altijd gekker dan fictie, aldus Tucci. ‘Het was zo maf, we konden het op de set nauwelijks geloven. We konden zelf natuurlijk niet filmen in het Louvre, maar het was wel bijzonder ironisch dat de werkelijkheid ons inhaalde. In het Louvre dachten ze waarschijnlijk dat dit nooit kon gebeuren.’

Tucci hoefde er geen verdere inspiratie uit te halen, maar sloeg naar eigen zeggen wel aan op de ‘doodgewone’ aanpak van de juwelendieven. ‘Het klonk eigenlijk helemaal niet zo ingewikkeld: jezelf verkleden als bouwvakker, een ladder neerzetten en beklimmen, inbreken door het raam, een hoop juwelen stelen, weer naar buiten klimmen, in je busje stappen en wegrijden. En dat is het! Ongelooflijk toch?

‘De ironie zit ’m voor mij in dat dit soort dingen in de werkelijkheid blijkbaar extreem simpel kunnen zijn. Maar als je dit zou opschrijven in een filmscript, zou niemand het geloven.’