‘Mud’ overtuigt over bijna de hele linie met sprankelende doortimmerde pop

Waar andere singer-songwriters ernst met zich mee lijken te torsen, heeft Remi Wolf de uitstraling van een stuiterbal in fluorescerende kleuren. De zangeres uit Californië, die al bescheiden succes had met twee albums waarop funky pop de boventoon voerde en die Nile Rodgers en Beck tot haar fans mag rekenen, is een plek tussen de Rodrigo’s en de Bridgers gegund.

Het zal aan een (opgelost) drankprobleem en verregaande eigengereidheid hebben gelegen, want Wolf is een vocale powerhouse. Eén die zelfs op oudere mindere liedjes nog indrukwekkend klonk.

Mud overtuigt over bijna de hele linie met sprankelende doortimmerde pop. Van Twiggy, waarop de zangeres haar frustratie over een emotioneel onbereikbare partner tot in de stratosfeer laat stijgen en het daar laat exploderen in een welgemeend ‘God, I fucking hate you’, tot een prachtig melodieus duet met John Mayer of een hartverscheurend I Won’t Cry. En aan het eind steeds een octaafje hoger om de emotionele urgentie uit te drukken.