Op het wat onrustige audiokunstwerk ‘No Bad Memories’ blikken The Avalanches terug op betere techtijden

Een nieuw album van The Avalanches is altijd een evenement. De tracks van de Australiërs, samengesteld uit honderden samples, zijn wonderen van collagekunst, al vanaf het meesterwerk Since I Left You uit 2000.

No Bad Memories, het pas vierde album, voelt en klinkt anders dan de drie voorgangers. Het album zit ramvol, maar het gebruikte bronnenmateriaal is van de onrustige soort. The Avalanches verknipten geluidsfragmenten uit een vervlogen technologisch tijdperk, van opstartgeluiden van oude spelconsoles tot commercials voor floppydisks. Ze bouwden er een aantal weergaloze dancetracks mee op, zoals het betoverende One More Fantasy, waarin een vocale sample van Carly Simon zweeft over een benevelde disco- en hiphopbeat.

Maar tussen de wat langere, uitgewerkte nummers door krijg je een overdaad aan stotterende, chaotische jingles te verwerken die je uit je roes sleuren. No Bad Memories is daarom eerder een lijvig conceptueel audiokunstwerk dan een nieuw dancemeesterwerk van de samplekoningen. Maar misschien blijkt de genialiteit van dit album pas na enige jaren, als we vanuit ons naargeestige AI-tijdperk terugblikken op andere tijden.