Als je dan toch de narigheid van de wereld wilt ontvluchten, dan maar in deze pracht van Fontaines D.C.

En dat is nummer vijf in een reeks van opzienbarende albums. Waar voorganger Romance de status van Fontaines D.C. als een van de beste huidige bands bestendigde, waarbij de betiteling ‘rockband’ de lading niet meer dekt, gaat Dopamine Chamber een stapje verder. Meer synthesizers en hier en daar een orkestraal geluid.

Het optimisme van Romance heeft wel plaatsgemaakt voor pessimisme over ons mondiaal doemscenario, het misleidende comfort van ons escapisme poëtisch aangekaart. Zanger Grian Chatten haalde in een interview het beeld van hemzelf aan, scrollend op zijn smartphone in het afbrokkelende Venetië.

Knap als je daar meer dan muzikale, mistroostige ellende uit kunt destilleren. Fontaines D.C. slaagt erin. In Marianne wordt je de keuze van vergetelheid gegund: ‘You can follow my lead. I can help you disappear.’ Mimesis heeft met zijn Joy Division-basje tegelijk de verraderlijke dansbaarheid van een shoegazepopliedje als een toxische, rokerige schoonheid. Het gedragen One Man, waarin Chatten schrijdt over een loper van strijkers, wordt opgebouwd tot een overweldigend sonisch paleis.

Ja, de gitaargrandeur is nog aanwezig op Demolition en Japan is Oasis op zijn dromerigst. Het mooist is Where Is Gone waarop Chatten in een bitterzoet sixtiespopduet met Rosalía – wall of sound, breed orkestraal geluid – croont als de beste. Als je dan toch de narigheid van de wereld wilt ontvluchten, dan maar in deze pracht.