The Strokes hebben het plezier teruggevonden en spelen loeistrakke show in de Ziggo Dome

Is het vuur terug bij The Strokes? Na een debuutplaat die in 2001 een aardverschuiving veroorzaakte in de rockmuziek, bewandelde de band uit New York de afgelopen vijfentwintig jaar een hobbelig pad van teleurstelling en wederopstanding. Conflicten binnen de band liepen hoog op, verwachtingen werden niet altijd waargemaakt. De laconieke coolheid die frontman Julian Casablancas uitstraalde, begon door de jaren heen ook steeds meer op desinteresse te lijken. Soms, zoals tijdens een rommelige show op het festival Best Kept Secret in 2022, leek hij zelfs een beetje vijandig naar het publiek.

Niets van dat alles deze zondag in een uitverkochte Ziggo Dome. Casablancas en zijn bandgenoten lijken in goede doen en werken tijdens hun grootste concert in Nederland op loeistrakke wijze een indrukwekkende reeks songs af, vol aanstekelijke riffs en grootse refreinen. Het valt daarbij meteen op dat The Strokes nog geen volledige nostalgie-act zijn geworden. De band trekt anno 2026 meer publiek dan ooit, van allerlei leeftijdscategorieën. Zeker de jonge fans komen niet alleen voor de klassiekers van debuutplaat Is This It. Nee, zij willen juist ook nummers van The New Abnormal horen, het comebackalbum waarmee The Strokes een aantal jaar geleden plots een nieuwe generatie aanspraken.

De band trapt af met ‘Dine N’Dash’, van het zevende album Reality Awaits. Altijd een risico om met het allernieuwste werk te beginnen, maar het pakt hier heel aardig uit. Dankzij een krachtig bandgeluid klinkt het nummer beter dan op de plaat. Wat meteen opvalt: Casablancas is volledig bij de les en vocaal in vorm. Als oude favoriet ‘Reptilia’ wordt ingezet, gaat er een tandje bij, zowel op het podium als in de zaal. Het vormt een ijzersterk een-tweetje met ‘The Adults Are Talking’, het nummer dat door veel gen Z’ers omarmd is als hún Strokes-anthem. Het momentum blijft er daarna in met een uiterst krachtige versie van ‘Heart in a Cage’, ook zo’n nummer met een gitaar die muren omver kan blazen.

De vraag of The Strokes een grote zaal als de Ziggo Dome kunnen platspelen is dan beantwoord. Ze doen dat met een relatief simpele presentatie: er staat een in neonlicht gehulde showtrap, met achter de band een effectieve lichtshow waarbij soms zelfs lasers komen kijken. Verder is er weinig opsmuk en doen de liedjes het werk. Een paar keer zet het publiek nog wat eigen showmiddelen in: er wordt bij twee nummers zelfs met telefoonlichtjes gezwaaid, iets wat je verwacht bij stadionconcerten van Coldplay-achtige bands.

‘Give it up for Maastricht’

De show kakt slechts sporadisch in, onder meer tijdens een cover van de band Blonde Redhead. Lang duren die momenten echter niet, de setlist zit slim in elkaar. Casablancas blijft ondertussen een onnavolgbaar figuur die ook deze avond niet helemaal te peilen valt. Zijn praatjes tussendoor hangen vaak aan elkaar van ironie, al lijkt hij het best naar zijn zin te hebben. De overige bandleden behouden grotendeels hun coole houding, ze lijken meer ontspannen te zijn dan in het verleden.

Drummer Fabrizio Moretti krijgt op een gegeven moment het woord en mag vertellen dat hij tegenwoordig in Nederland woont omdat zijn vrouw in Maastricht promoveert. „Give it up for Maastricht”, roept hij daarna ietwat onwennig. Het is een aandoenlijk moment, iets wat je niet snel verwacht bij een Strokes-show. Later mag ook bassist Nikolai Fraiture zich nog tot het publiek richten. Hij heeft een oranje trui aangedaan als eerbetoon aan Nederland. De sfeer op het podium valt bijna gezellig te noemen. Strokes-volgers weten dat de afwezigheid van gitarist Nick Valensi deze tournee voor wat vraagtekens zorgt, maar dat drukt de pret in Amsterdam niet.

Voorafgaand aan de toegift wordt de iconische hit ‘Last Nite’ uit 2001 ingezet, en kolkt het in de zaal. Met de sfeervolle afsluiter ‘Ode To The Mets’ uit 2020 krijgt de show het gedroomde einde en kunnen alle generaties tevreden naar de uitgang. Het voelt overdreven om te spreken van een herboren Strokes, maar de tweede jeugd van de band is duidelijk in volle gang.

Lees ook

Rommelige Strokes verstoppen veel moois, Deep Purple gaat de mist in en Uchida maakt Beethoven-mysterie bijna tastbaar