Was de verdwenen microfoon van Mona Keijzer een teken van boven?

„Ik was uitgenodigd”, zei Mona Keijzer, en de rest kon ik niet horen. Iets met een bestuur en een presentatie. Op de plek van haar blauwe jasje waar eerder een zwart microfoontje zichtbaar was geweest, zat nu niets meer. Alles blauw. Het microfoontje moest eraf gevallen zijn, of misschien had ze het eraf gelachen. Meneer Pauw („Meneer Páúw!”, bleef mevrouw Keijzer zondag steeds roepen) had namelijk net een heel leuk grapje gemaakt.

Dat ging zo: mevrouw Keijzer had, kijkend naar beelden van de regenboogvlag die wapperde bij het Tweede Kamergebouw, opgemerkt dat het hier ging om „de verkeerde vlag, hoor. De vlag die ze tegenwoordig… die zit vol blokjes en andere kleurtjes.” Dat klonk me verdacht veel in de oren als een sneer naar de mensen die door die „blokjes en andere kleurtjes” worden vertegenwoordigd, maar gelukkig liet meneer Pauw de sfeer daar niet door bederven. Die zei: „Als u zegt, ik heb een betere vlag en die wil ik gewoon ophangen, dan kan dat altijd!”

Hi hi, ha ha, deed mevrouw Keijzer, want die had net laten weten sowieso tegen het hijsen van de regenboogvlag naast het Tweede Kamergebouw te zijn geweest. Nou, meneer Páúw! 

Afijn, je had erbij moeten zijn.

Nu mocht mevrouw Keijzer uitleggen wat ze zaterdag had uitgespookt op het congres van NSC („Die partij bestaat dus nog”, concludeerde meneer Pauw). En ergens tussen de regenboog en het nog steeds bestaande NSC was dat microfoontje dus verdwenen.

Dunnetjes overdoen

In tekenen van boven geloof ik niet zo gauw, maar ik zou de timing op z’n minst opvallend willen noemen. Toen mevrouw Keijzer zich zaterdag het podium van het NSC-congres op had gehesen als gastspreker, was een aanzienlijk deel van het congres opgestaan en weggelopen. Toen mevrouw Keijzer haar praatje zondag bij Pauw & De Wit (BNNVARA) dunnetjes over mocht doen, viel haar geluid weg. Met een beetje mazzel mag mevrouw Keijzer binnenkort bij Renze (RTL4) komen praten over hoe bij Pauw & De Wit het geluid uitviel toen ze daar mocht komen praten over hoe de helft van het NSC-congres niet naar haar wilde luisteren, en als er dan weer iets misgaat, ben ik wellicht toch te verleiden tot bijgeloof.

Niet zo lang geleden mocht mevrouw Keijzer trouwens bij voornoemde Renze ook al iets zeggen over de regenboog. Toen hadden de Universiteit Utrecht en het Trimbosinstituut net een onderzoek gepubliceerd (een „flutonderzoek”, vond mevrouw Keijzer) waaruit bleek dat de homo-acceptatie onder jongeren in Nederland sterk was gedaald. Mevrouw Keijzer bleek, zoals gebruikelijk, een manier te hebben gevonden om moslims de schuld te geven. Zondag stuurde ze het gesprek opnieuw in die richting, terwijl de discussie was begonnen met de vraag of ze voor of tegen het hijsen van de regenboogvlag was op Coming Out Day. Net als bij Renze het geval was geweest, was het niet de presentator, maar een andere gast die zich hardop afvroeg wat hier nou eigenlijk gebeurde.

Het verdwenen microfoontje had een moment van bezinning kunnen zijn. Een paar seconden voor Jeroen Pauw om zich diezelfde vraag te stellen. „Wacht even”, zei hij. Het microfoontje werd opnieuw vastgespeld. „Ik weet niet wanneer het is begonnen”, zei meneer Pauw over de slechte audio. „Toch jammer, als dat vorige gesprek er niet uitgekomen is!”, zei mevrouw Keijzer.

Ze lachten nog wat, pakten de draad weer op. Mevrouw Keijzer werkte aan haar nieuwe beweging, ze wees de kijker op een website met meer informatie en op de kosten van het lidmaatschap. „Hoeveel leden heeft u al?”, vroeg meneer Pauw. Na vanavond, „als dit gesprek vlot en soepel verloopt”, had ze er vast een heleboel, hoopte mevrouw Keijzer. Bedankt, meneer Pauw.