Met veel ‘yearning’, wapperend haar en aandacht voor de band tussen de zussen is dit een ‘Sense and Sensibility’ voor Gen Z

Vooropgesteld: alles mag. Een regisseur die de kans krijgt om een klassieker te herinterpreteren moet zich vooral vrij voelen. Georgia Oakley maakt van Jane Austens Sense and Sensibility (1811) iets heel anders dan Ang Lee dertig jaar geleden, en dat valt enkel toe te juichen: Lee’s bekroonde, charmante comedy uit 1995 naar een script van Emma Thompson is nog altijd zeer geliefd, maar Austens personages zijn zo gelaagd dat elke generatie er iets anders in ziet.

Oakley’s eerste film, Blue Jean (2022), ging over een lesbische docent in het Thatcher-tijdperk. Oakley is zelf queer en maakt zich hard voor het vrouwelijk perspectief en een inclusieve casting. In haar Sense and Sensibility ligt de focus daarom meer op de band tussen zussen Elinor en Margaret Dashwood dan op de mannen in hun leven, en duikt de non-binaire acteur Eliot Sumner op in een bijrol als de bokkige Mister Palmer. Sumner is een kind van popster Sting – reden genoeg voor conservatieve commentatoren als Megyn Kelly om op basis van enkel de trailer in razernij te vervallen over het casten van deze ‘trans nepobaby’ in wat toch zeker een heteronormatief verhaal zou moeten blijven.

Dat is onzin natuurlijk – bovendien is het een rolletje van niets. Sumner krijgt de kans niet om Hugh Laurie’s Mister Palmer uit 1995 te doen vergeten. Hetzelfde geldt voor Caitriona Balfe als moeder Dashwood: het maakt niet uit dat ze jonger en minder matriarchaal is dan haar voorgangers, maar ze krijgt nauwelijks reliëf. Daartegenover staat Fiona Shaw als de bemoeizuchtige Mrs. Jennings, die grinnikend en smikkelend alle anderen van het scherm schmiert: over the top, maar de film is verder zo ernstig dat de volle zaal tijdens een preview in Filmhuis Den Haag opgelucht lachte zodra ze in beeld verscheen.

Tergend verlangen

‘Sense and Sensibility 2026’ gaat vooral over het tergende verlangen dat een nog onuitgesproken liefde met zich meebrengt. ‘Yearning’ is inmiddels een marketingterm om Gen Z mee te paaien, want juist jongeren snakken naar minder vluchtige, oprechte emoties. Elinor Dashwood (Daisy Edgar-Jones) en Edward Ferrars (George MacKay) vallen als een blok voor elkaar, maar zitten vast in wat familie en maatschappij van ze eisen. De acteurs spelen dat mooi, en houden hun onderlinge chemie meer dan twee uur vast.

Het verhaal ontvouwt zich opvallend traag. Oakley laat de teugels geregeld vieren om Marianne (Esmé Creed-Miles), het impulsieve jongere zusje, in het Engelse landschap te filmen: riet, gras, wolken, wandelen en véél wapperend haar, want de stijve krulletjes van voorheen zijn afgeschaft. In Vogue legt visagist Nadia Stacey uit welke producten er allemaal nodig waren om de actrices er zo ‘naturel’ te laten uitzien. Op een dag zal ook deze versie van Austen weer tijdgebonden blijken.

https://www.youtube.com/embed/19vIC3pFq-U Kies NRC als voorkeursbron