Léa Seydoux: ‘In de meeste films moet ik de aantrekkelijke vrouw zijn’

„Maak alstublieft geen selfies met Léa!” Een kamer vol journalisten knikt naar de perspersoon en wacht daarna in stilte af. Je hoort de zonwering tikken tegen de ramen van het JW Marriott, het geluid van een potlood dat een laatste interviewvraag op papier zet. Over 15 minuten zal er toch een selfie worden gemaakt.

De journalisten zijn gespannen; meer dan bij andere groepsinterviews in Cannes. Maar we wachten dan ook op de beroemdste actrice van Frankrijk: een Gouden Palm-winnares én voormalig Bond-girl. Bussen met haar gezicht erop rijden langs de Côte d’Azur. De ingang van het Marriott is geblokkeerd door een woud aan fans en handtekeningenwolven.

Léa Seydoux komt binnen. Ze is precies zoals op de bussen: van kruin tot zool in Louis Vuitton. Nog voor de koffie wordt de eerste vraag afgevuurd. „Bent u de erfgename van Catherine Deneuve en Brigitte Bardot? De nieuwste ster van de Franse film?” Een bezwete journalist schuift naar voren in zijn stoel. Seydoux lacht. „Ik weet het niet. Ik zie mezelf niet zo… We zullen het zien over veertig jaar.”

Deze editie van het filmfestival van Cannes is bijzonder voor Seydoux. Ze speelt de hoofdrol in twee films die meedingen naar een Gouden Palm. In het Marriott praten we over de vreemdste van de twee: L’Inconnue. Daarin speelt Seydoux een man die na anonieme seks in een vrouwenlichaam belandt. Er volgt een duizelingwekkend verhaal, waarin verschillende personages in elkaars lijf zitten, zaten of terechtkomen; met als climax de vreemdste seksscène uit de filmgeschiedenis.

„Ik was heel erg in de war toen ik de eerste versie van het scenario las”, lacht Seydoux. „Zoveel personen in zoveel lichamen. Bij de tweede versie begreep ik het pas.” Toch was de film haar op het lijf geschreven. Letterlijk, vertelde regisseur Arthur Harari (Oscarwinnend scenarist van Anatomie d’une chute; Anatomy of a Fall) eerder op de dag. „Ik besloot de film te maken nadat ik Léa zag in France, van Bruno Dumont. Léa is een icoon, een schoonheidsideaal, de Brigitte Bardot van haar tijd. Maar in France werd zij voor het eerst niet als lustobject gefilmd, maar als subject – als persoon! Dát vond ik interessant.”

Familie-imperium

Wie haar biografie leest, krijgt de indruk dat Seydoux voorbestemd was een ster te worden. Ze werd geboren op het kruispunt van twee Franse dynastieën: haar moeder komt uit oliefamilie Schlumberger, haar vader is een Seydoux: de Pathé-bioscopen zitten in het familie-imperium, samen met diverse industrie, mode- en filmproductiebedrijven. Seydoux’ eerste noemenswaardige rol kreeg ze van Catherine Breillat in The Last Mistress – haar tante.

Toch was acteren volgens Seydoux geen lotsbestemming, eerder een ‘uitweg’. Haar ouders scheidden vroeg, de kinderen Seydoux bleven achter met de nannies wanneer haar bohemien moeder maandenlang naar Afrika reisde. Naar eigen zeggen was Léa zo verlegen dat ze nauwelijks sprak. Acteren was een manier „om te bestaan”, zei ze tegen Vanity Fair dit jaar, omdat ze zich als kind „doorzichtig voelde”.

Seydoux probeert over L’Inconnue te praten, maar eerst wil de bezwete journalist meer weten over James Bond. Seydoux: „Ik was waarschijnlijk minder op mijn gemak bij James Bond dan bij al mijn andere films.” Ze verscheen als een van de weinige ‘Bond-girls’ in twéé films. „Ik voelde druk om erbij te horen in zo’n gigantische productie. Maar ik vond het leuk. L’Inconnue is heel anders: gelaagd, complex, vreemd.”

Sommige acteurs voelen als vrienden, maar een echte ster heeft iets onbereikbaars. Seydoux, op twee meter afstand, voelt verder weg dan ooit. Vanachter haar zonnebril spreekt ze zacht en traag in het Engels – alsof ze de woorden één voor één opvangt via een gebogen antenne.

„Mysterieus” – zo omschrijven alle Franse filmauteurs haar in interviews; Zlotowski, Bonello, Love, Honoré. Vriendin Amira Casar noemde Seydoux in Le Monde paradoxaal. Sensueel maar tomboy, intellectueel maar working class, sekssymbool maar gewoon. Verlegen maar ook een wereldster. Woody Allen castte Seydoux vanwege die uitstraling op basis van één foto in Midnight in Paris (2011).

Onder filmrecensenten is het weleens onderwerp van gesprek: is Léa Seydoux technisch gezien een goede actrice? Haar personages lijken nogal op elkaar. Maar misschien is techniek niet zo relevant, als je zulk mysterie uitstraalt. „Het maakt niet uit waar je haar plaatst in het beeld, ze trekt het oog naar zich toe”, vertelde regisseur Bertrand Bonello aan NRC in 2023. „Soms als ik met haar praat, weet ik niet eens waar ze aan denkt. De camera houdt daarvan.”

Huurmoordenaars

In het Marriott voelen de journalisten de klok tikken; vragen komen nu sneller en gretiger. Wat ze leerde tijdens het filmen van L’Inconnue? „Dat ik een man wil worden!” De journalisten joelen. Hoe het voelt om zo’n publiek figuur te zijn? „Je weet nooit hoe mensen je zien. Je hebt er geen controle over dus ik ben daar niet in geïnteresseerd.” Hoe ze haar rollen kiest? „De rollen die ik kies betekenen iets. Voor mij zijn films altijd een manier geweest om de wereld te bevragen. Het is mijn engagement met de wereld.”

In het begin van haar carrière was Seydoux vaak de ingenue: de charismatische, wereldvreemde jonge vrouw. Maar na haar Franse doorbraak in La belle personne (2008) kwam er ruimte voor hofdames, onderduikers, huurmoordenaars. Seydoux was al een huismerk in Frankrijk toen ze internationaal doorbrak met Blue is the Warmest Color. Seydoux én haar tegenspeler Adèle Exarchopoulos ontvingen een Gouden Palm voor het drama over een ontluikende en verwelkende eerste liefde. Seydoux krijgt nog steeds brieven van mensen die seksueel ontwaakten door de film.

Tegenwoordig wisselt ze Hollywood en arthouse af: een alien in Dune en een sekschirurg in de nieuwste Cronenberg – dát is range. Toch speelt ze nog altijd vaak ‘de verleider’.

„In de meeste films, zoals bijvoorbeeld in James Bond, moet ik een aantrekkelijke vrouw zijn. Dan word ik gezien door de male gaze”, zegt ze. Daarom trok L’Inconnue haar zo aan. „Mijn lichaam wordt in de film niet geseksualiseerd, is geen lustobject; het is gewoon een lichaam in zijn eigen waarheid.”

‘O my God, poor girl!’

AI rekent uit dat Seydoux in 38 procent van haar filmrollen naakt verschijnt. Maar in L’Inconnue was het anders dan ze gewend was: haar personage moest haar lichaam verkennen als iets vreemds, alsof ze het voor het eerst ziet.

Enkele maanden voor L’Inconnue beviel Seydoux van haar tweede kind. „Een enorm geluk”, volgens regisseur Harari. „Haar lichaam was veranderd. Toen ze aankwam op de set had ze een postpartumlichaam. En haar schoonheid, die altijd zo adembenemend was, was ook veranderd. Zij zat óók in een lijf dat niet het hare was.”

Het feit dat ze haar lichaam in deze vorm laat zien, maakt haar trots, zegt Seydoux. „We zijn niet gewend om zulke lichamen ook op het scherm te zien.”

De zwetende journalist is nu naar het uiterste puntje van zijn stoel geschoven – zijn bilcontact met het zitvlak is slechts een formaliteit – hij wil degene zijn die de laatste vraag stelt: „What’s next?” Een andere journalist vindt dat hij zijn gretigheid wel mag intomen, hij komt nu wel érg dicht bij Seydoux: „O, my God, poor girl!”

Ongeroerd geeft de actrice antwoord. Een romantisch drama van Luca Guadagnino, een horrorfilm met Mikey Madison, én een komedie met Bill Murray. Seydoux wil graag meer komedies doen. „Maar goede komedies zijn zeldzaam. Ze moeten grappig zijn, maar ook diep.”

De tijd is om. Terwijl iedereen plaatsmaakt voor de volgende persgroep sluipt de zweetjournalist naar Seydoux. „Weet je, ik had je bíjna om een selfie gevraagd!”, zegt hij. „Maar dat mocht niet, hè?” Vooruit dan. Toch gelukt.