We zijn allemaal een beetje Rob

„Positieve gedachten”, zei Rob (56), „geven positieve resultaten.” Daarna stapte hij een verduisterde villa binnen en liep hij onmiddellijk een vaas omver. Klang!, deed de vaas. „Dat was een vaas”, zei Rob. Ik had hem tegen deze tijd al in mijn hart gesloten.  

Op Netflix valt sinds eind september een Nederlandse versie van Love is blind te bekijken, waarin singles elkaar daten zonder elkaar te zien. Zo moeten ze erachter komen of liefde echt blind is. Wat wel een beetje afdoet aan het experiment is dat de cast geheel bestaat uit conventioneel knappe mensen met heel witte tanden. Bedrijfsjuristen en strategy partners daten met dj’s en designers; iedereen is jong en niemand onsuccesvol. Er struikelt nooit eens gewoon iemand over een vaas.

In Lang leve de liefde (Net5) gebeurde dat dinsdag wel, en mede daardoor voelde ik me vele malen meer betrokken bij Rob dan bij willekeurig welke Love is blind-deelnemer. Rob had ook niet uit experimenteerdrang gekozen voor een ontmoeting in het donker. Hij was simpelweg een beetje onzeker. Het lukte hem niet zo goed om daarover op te houden; het was zelfs het eerste onderwerp dat hij aansneed toen zijn date binnenkwam. „Ik ben Rob”, zei Rob, „uit Brabant – een beetje overgewicht, daar heb ik wel wat last van. En ik mis op dit moment een tand.” „Oh”, zei Misalia (50), uit Amsterdam. Ze ontving de informatie heel sereen.

In het donker gebruikten Rob en Misalia hun vingers om zich een beeld van elkaar te vormen. Voorzichtig raakten ze elkaars armen aan. „Ja. Hallo. Ik ben Rob”, zei Rob nog maar eens: „dit ben ik.” Misalia verwerkte ook deze informatie in relatieve stilte, zodat Rob zich genoodzaakt zag om verder te praten, terwijl hij eigenlijk niet heel veel te zeggen had. „Ehm, ja, niks eigenlijk. Gewoon”, zei Rob. „Gewoon, lekker” – hij schrok van het woord dat uit zijn eigen mond was gekomen – „of niet, nee… ‘Lekker’… Ja, god.” „Gewoon”, zei Misalia. „Ja”, zei Rob; „gewoon lek… gewoon gezellig.”

„Gewoon goed.”
„Ja.”
„Ja.”

Zelfs toen de lichten aangingen werd niet op hun gezichten zichtbaar wat Rob en Misalia van elkaar vonden. Het baarde me zorgen, want het voelde voor mij nu echt heel urgent dat dit avontuur zou slagen. Dat is wat mensen die dingen omverstoten, hardop mompelen wat er in hun ogen mis met ze is en heel vaak „eh, ja, god” zeggen met me doen; misschien omdat ik me daar beter in kan verplaatsen dan in strategy partners met haar dat nooit pluist.

Rob had 24 hele uren om Misalia voor zich te winnen. Ik probeerde niet plaatsvervangend zenuwachtig te worden toen hij bij het avondeten overging tot fysieke humor (opnieuw een keuze die ik goed kon volgen, maar ik weet ook uit ervaring dat de ontvangst van dit soort grapjes heel wisselend is). In een laatje van de keuken vond hij twee groene ovenwanten met een roze binnenkant. Zodra hij ze aantrok wist ik wat hij ermee van plan was.

Robs vingers bewogen van elkaar af en naar elkaar toe; de roze mondjes van de wanten gingen open en dicht. „Zeg”, zei de ene handschoen tegen de andere. „Waar zijn de sinaasappels naartoe?” „Die zijn naar een persconferentie”, zei de andere. Ik hield mijn adem in. Van de ontvangst van dit grapje hing heel veel af – alles, zou ik bijna durven zeggen.

Misalia moest lachen. Zie daar: de positieve resultaten.