Mercatorplein. Het geheime hoofdkwartier van AI. Uitstekende dekmantel

In Praag verloor ik mijn stem. Misschien wel meer. Het valt niet meer te achterhalen. ‘Onze laatste nazomerse dag’, zei een dame, ze wekte de indruk dat ze heel wat laatste nazomerse dagen had overleefd, deze kon er ook nog wel bij. In een park las ik over evolutionaire biologie en in een leeg kantoor interviewde ik een Kafka-deskundige – ik had toen nog wat stem over – die bang werd toen ze hoorde waarvoor ik kwam. ‘Joodse studies hebben het moeilijk’, mompelde ze.

Tijd om door te vragen was er niet, ik moest een vliegtuig naar Frankfurt halen. Niet de Buchmesse, daar kom ik al jaren niet meer. Gewoon overstappen.

Op Schiphol had ik een afspraak met de marechaussee, er zat een scheurtje in mijn paspoort en ik wilde weten of ik een noodpaspoort nodig had.

Het was al bijna middernacht, voor noodpaspoorten zijn ze altijd open.

De marechaussee keek en zei: ‘Je kunt het erop wagen.’

Ik besloot het erop te wagen.

Mijn zoon en ik zouden weer naar New York reizen. Hij verheugde zich op de achtbaan en liet spraakberichten achter waarin hij mij bedankte voor mijn spraakberichten.

Maar eerst moest ik naar Jerk Bay, een Jamaicaans eetcafé op het Mercatorplein in Amsterdam. De wc was kapot, de garnalen duurden ruim een halfuur want het personeel was maar met zijn tweeën en de cocktails waren zo zoet dat je niet meer wist of je kapot zou gaan aan alcohol of aan suiker. Ik was er om iemand te interviewen over AI en schrijven. Daar is veel over te zeggen.

Mercatorplein. Het geheime hoofdkwartier van AI. Uitstekende dekmantel.

Vanwege de Kinderboekenweek las ik op de school van mijn zoon voor uit Bob Popcorn. Zonder stem, ik had besloten het erop te wagen.

Het alternatief, zoveel was duidelijk, was sterven.