De stoutmoedigheid van de plotwendingen in ‘Sacrifice’ dwingt respect af, maar echt overtuigen doen ze niet

‘Je bent jong. Je bent sexy. Je hebt een geheim.’ Met die woorden pept filmster Mike Tyler (Chris Evans) zich op vlak voordat hij de andere aanwezigen van een benefietgala toespreekt. In een marmermijn op een Grieks eiland zijn enkele van de rijkste mensen op aarde met hun privévliegtuigen en limousines samengekomen om de wereld te redden van de klimaatcrisis.

Maar een sekte, geleid door de met vulkanen pratende Joan (Anya Taylor-Joy), is ook vastbesloten om de wereld te redden. Door drie van de galagasten in een actieve vulkaan te gooien.

Met The World Is Yours (2018) en vooral Athena (2022) toonde regisseur Romain Gavras zijn talent om visueel imponerende sequenties te creëren. Hier doet hij dat in de eerste pakweg veertig minuten opnieuw.

Binnen de imposante marmerwanden en -gangen drijft hij vrolijk de spot met de ultranarcistische superrijken, terwijl de sekte gestaag dichterbij sluipt door de catacomben. Met getrokken geweren marcheren ze de zaal binnen terwijl Charli XCX in een cameo als Moeder Aarde een pseudopoëtisch nummer over de stervende natuur zingt met een stampend ‘shake your ass’-refrein.

Rommelig

In de tweede helft van de film moet die opbouw zich uitbetalen in een bevredigende climax. En zoals vaker blijkt dat een stuk ingewikkelder. Zodra we meer te weten komen over de beweegredenen van de sekte en hun onderlinge verhoudingen, zouden de motivaties van de personages het verhaal richting moeten geven. Maar Sacrifice wordt er enkel rommeliger op.

Gavras en coscenarist Will Arbery geven het verhaal een aantal absurde zwiepen, waarbij John Malkovich nog even voorbijkomt in de meest surrealistische wending die het verhaal neemt. De stoutmoedigheid van die plotwendingen dwingt respect af, maar echt overtuigen doen ze niet. Zoals vaker bij Gavras werkt de mix van tonen (satire, actie, surrealisme) aanvankelijk intrigerend, maar stuurt hij de film gaandeweg te veel kanten op.

Chris Evans speelt zijn beste rol in jaren als Mike Tyler, die na een pr-fiasco opkrabbelt en zich vooral druk maakt over haaruitval en hoe hij overkomt op zijn TikTokvolgers. Hij speelt hem lekker pathetisch, maar weet hem toch menselijk te maken. Ook hij kan niet voorkomen dat Sacrifice uiteindelijk wat uit de bocht vliegt. Maar in elk geval vliegt de film wel virtuoos uit de bocht.