Deze nieuwe ‘Sense and Sensibility’-verfilming maakt de romantiek van Jane Austen net wat aardser

Kalmte, houdt Elinor (sterke rol van Daisy Edgar-Jones) haar twee zussen voor. Wat het ook is dat in het testament van hun vader staat, ze zullen het kalm en verstandig aanvaarden. Een shot later stort een van die zussen, Marianne (Esmé Creed-Miles), zich snikkend en snotterend op de sofa. Sense and Sensibility is een verhaal over twee uiteenlopende levenshoudingen, vertegenwoordigd in die twee zussen.

Dertig jaar na de verfilming van Ang Lee en talloze minder prominente adaptaties, komt Georgia Oakley (Blue Jean) met een versie van Jane Austens verhaal die aardser is. Hier geen perfect gestreken kleding of zonverlichte interieurs.

De rokken van de Dashwood-zussen worden vies als ze door de modder lopen, hun haren klitten in de wind. Het bescheiden onderkomen waar ze terechtkomen nadat ze hun huis verliezen in de erfenis, is stoffig en bedompt. Maar wanneer de regen weer eens tegen de ramen klettert, is dat eerder knus dan guur.

Romantisch

Dit is geen uitgebeende adaptatie zoals Andrea Arnold maakte van Wuthering Heights. Oakleys film is in essentie een romantische. Een film vol smachten, dansen op bals, besmuikt lachen achter een hand.

Op momenten speelt Oakley daarmee. Zoals wanneer Marianne haar enkel verstuikt en thuisgebracht wordt door een jongeman. Jongere zus Margaret rent voor ze uit naar huis, niet om haar zorgen over Marianne te uiten, maar om extatisch te verkondigen dat haar zus ‘gered’ werd door een knappe man. Oakley zet dat soort momenten bewust een beetje aan.

Deze Willoughby overrompelt haar met zijn extraverte charme. Maar hij blijkt ook onbetrouwbaar. Tegenover hem staat de beetje saaie kolonel Brandon. Ook daarin zit weer die tegenstelling tussen emotie en verstand. Oakley tracht die tegenstelling iets verder te nuanceren. Zoals ze ook de financiële afhankelijkheid van vrouwen die in de romantiek van Austen verpakt zit, meer op de voorgrond probeert te zetten.

Klassiek vs. vooruitstrevend

Zo laveert Sense and Sensibility wat ongemakkelijk tussen een klassieke en getrouwe adaptatie van Austens boek en de iets vooruitstrevendere visie die Oakley het verhaal binnen tracht te smokkelen.

Dat is ook voelbaar aan het einde. Oakley kan niet om de romance tussen Elinor en Edward (een innemende George MacKay) heen. Maar in de afwikkeling van de verhaallijn tussen Marianne en kolonel Brandon maakt ze een opvallende wijziging ten opzichte van het boek, met een mooie scène die ruimte laat voor de vrijzinnige Marianne om haar eigen weg te kiezen.