De openingsscène van ‘The Beloved’ is al een film op zich. Wat een prestatie van de acteurs

Al in de eerste scène van The Beloved laat de Spaanse filmmaker Rodrigo Sorogoyen zien dat hij zichzelf graag uitdaagt. Het gegeven is eenvoudig: een vader (Javier Bardem) en zijn volwassen dochter (Victoria Luengo) zien elkaar voor het eerst in jaren in een restaurant. Ze lunchen. Hij, een bekende regisseur, biedt haar, een ploeterende actrice, een rol aan in zijn nieuwe film.

Sorogoyen maakt er een filmisch hoogstandje van: een emotionele krachttoer van twintig minuten, geknipt uit een ononderbroken take van maar liefst anderhalf uur. Het is een enorme prestatie van de acteurs, die om het nog spannender te maken pas vlak voor de opnames aan elkaar werden voorgesteld. Het leek Sorogoyen interessant als ze elkaar niet kenden, een beetje zoals de van elkaar vervreemde vader en dochter.

Die eerste twintig minuten zijn bijna een film op zich, waarin de personages langzamerhand hun ware kleuren laten zien. Esteban (Bardem) heeft zijn leven gebeterd na een verleden vol alcoholmisbruik en gewelddadige incidenten. Hij ziet zichzelf graag als een aardige man, bescheiden ondanks al zijn succes, maar het kost zichtbaar moeite die rol vol te houden. Zodra zijn ego niet meer wordt gestreeld, valt het masker af.

Voor Emilia (Luengo) was hij een grotendeels afwezige, onberekenbare vader. Ze heeft hem niet vergeven, maar het is verleidelijk de relatie nog een kans te geven, zeker als dat haar carrière uit de put kan trekken. Emilia weet dat ze talent heeft, maar twijfelt verder aan alles.

Aantrekken en afstoten

Wat Esteban en Emilia precies van elkaar willen, daarover gaat The Beloved (El ser querido). Het is een fascinerend proces van aantrekken en afstoten, van liefde naar gekwetstheid en weer terug. Daarnaast onderzoekt Sorogoyen waar de grenzen liggen als we het hebben over grensoverschrijdend gedrag. Hoe groter de reputatie en de roem, hoe meer iemand zich kan veroorloven – of is die tijd inmiddels voorbij?

Sorogoyen houdt van complexe drama’s die ruimte laten voor discussie. Iedereen zal net iets anders oordelen over Esteban. Is hij wreed en manipulatief, of heeft hij vooral een bord voor zijn kop? Hoe serieus is zijn poging om de band met zijn dochter te herstellen? Bardem speelt de rol fantastisch, met alle mogelijke nuances.

The Beloved is ook een film over filmmaken, waarin Sorogoyen van alles uit de kast trekt. Hij gebruikt verschillende lenzen en beeldformaten, van 8 tot 65 mm, in kleur en zwart-wit. Een heel verschil met zijn indrukwekkende vorige film Las bestias, de rechttoe-rechtaan gedraaide thriller, gebaseerd op ware gebeurtenissen.

Ook The Beloved heeft het eigenlijk niet nodig, dat gepiel met beeldformaten. Het verhaal is al sterk genoeg en de betekenis van al die verschuivingen blijft wat vaag. Misschien wil Sorogoyen ermee laten zien hoe een filmmaker de manier waarop we kijken bepaalt, als een soort god van de perceptie. Zoals Esteban zichzelf steeds weer in een gunstig licht probeert te plaatsen, terwijl Emilia blijft zoeken naar een gedeelde werkelijkheid.