Drie knappe acteurs en een landhuis – dat moet toch lukken?

„A writer’s words should be honest, bloody, and a little bit terrifying,” luidt de tagline van Verity, de filmadaptatie van het gelijknamige boek van Colleen Hoover. Het lijkt me wat veelgevraagd, maar vooruit dan maar. Het mes erin.

Verity Crawford (Anne Hathaway) is een thrillerschrijfster die steenrijk is geworden met het bedenken van „really fucked up characters”. Mensen kruipen nou eenmaal graag in het hoofd van de slechterik, en wie is Verity om niet in die behoefte te voorzien. Maar alas, Verity heeft een auto-ongeluk gehad waarbij ze verlamd is geraakt, waardoor zelfs een komma typen er niet meer inzit. Enter de minder succesvolle schrijfster Lowen Ashleigh (Dakota Johnson), die door Verity’s echtgenoot wordt gevraagd een onvoltooid manuscript van zijn onfortuinlijke vrouw af te ronden. Hier komt het op neer: er kruipt een vrouw achter het toetsenbord, en dan gaat het gruwelijk mis.

Het valt niet mee om een activiteit die visueel zo saai is als schrijven een beetje aantrekkelijk op het scherm te krijgen. Er is een dappere poging gedaan: Dakota Johnson liggend tussen honderd gekleurde post-its op een tapijt. Anne Hathaway (alsmaar in tuttige wollen vestjes) huilend en wild rammend op de MacBook. Eindeloos gesjouw met pakken papier die de prullenbak in gaan en er dan weer worden uitgevist. Ondertussen: veel geëmmer over ‘het proces’. De echtgenoot die zich herinnert hoe Verity altijd maar aantekeningen aan het maken was voor ze in een rolstoel belandde. En de manier waarop hij die schrijfsters inpalmt (allebei, ja): „Your writing matters to me.” „It’s good. It’s really good. It’s brilliant.” Meer is er niet nodig om de dames van de laptop en in het bed te krijgen.

Verity is een erotische thriller, alsof een thriller niet al uitdaging genoeg was. De bijtafdruk in het houten hoofdbord van het bed, door Verity toegebracht toen ze er nog toe in staat was, oogt alsof er een barracuda is losgelaten. Lowen en de zielige echtgenoot gaan een „amazing Wienerschnitzel” eten bij wat hij aanprijst als het beste Beierse restaurant in de omgeving. Omdat zij niks leuks heeft om aan te trekken, vertelt hij haar dat ze wel even een jurk kan lenen van zijn catatonische vrouw. De verleiding wordt net te groot en de avond eindigt met veel getong en een fondantcakeje dat over een gezicht wordt uitgesmeerd. Aangerand laten ze je achter in je bioscoopstoel.

Er zijn ergere dingen dan een slechte film, maar soms kan ik dat gewoon niet voelen. Ik blijf hangen in m’n onbegrip. Je geeft zo’n regisseur twee waanzinnig knappe actrices en één oké ogende acteur, en daarbij een gigantisch besneeuwd landhuis met een meer erachter. Dan moet het toch lukken, zou je denken. Blijkbaar werkt het niet zo – graaf die Hitchcock maar weer op.

Het enige wat ervoor zorgt dat deze film niet helemaal naar de bodem van het meer afzinkt, is de ironische kop van Dakota Johnson. In Materialists (2025) deed ze het ook: haar tekst op een of andere manier zo uitspreken dat ze laat doorschemeren het een totaal belachelijke tekst en ook een belachelijke film te vinden. Alsof ze op een geheime frequentie contact met de toeschouwer maakt, en tegen je zegt: ik vind het ook allemaal shit, maar ik ga hier wel lekker veel geld mee verdienen. Dat respecteer ik. Zo valt er tenminste nog wat te lachen: die lijzige toon waarop ze deze ghostwriter „o my god” laat zeggen of de dood van haar moeder toelichten („cancer”).

Tijdens de schnitzeldate begint ze zelfs over haar „resting bored face”. Heeft ze altijd, niks aan te doen. De zaal keek even verveeld terug.