Dodelijke injectie moet de illusie intact houden dat humane staatsexecuties bestaan

Het nieuws over de foltering van Christa Pike ging de wereld over. Als ze het protocol had gevolgd, zou ze zonder veel misbaar snel het bewustzijn hebben verloren en vervolgens haar vitale lichaamsfuncties. Misschien zou ze lichtjes hebben gesparteld met haar linkerbeen of een paar keer achter elkaar zwaar hebben geademd, de getuigen in de zaal zouden op hun horloges het tijdsverloop hebben bijgehouden. Na vijfenhalve minuut zouden de gordijnen van de executieruimte dicht zijn gedaan.

Pike zou een kort berichtje zijn geweest in de kolom met nieuws uit verre landen, waarin haar sekse als opmerkelijk feit zou zijn genoteerd; als er in Amerika van staatswege mensen worden omgebracht, zijn het vrijwel altijd mannen.

Dit zou net zozeer marteling zijn geweest, en net zo barbaars en afschuwelijk, maar het zou de illusie intact houden dat humane staatsexecuties bestaan. Dat het minder erg is als een staat met geweld het leven van een burger beëindigt wanneer dat zonder troep en gedoe gebeurt. Dat Amerika een beter land is dan Saudi-Arabië omdat het zijn veroordeelden niet onthoofdt maar een spuitje geeft. Dat er pas een probleem is wanneer er een ader is gemist en de ter dood opgeschrevene weigert te sterven.

Je kan ook zeggen: onthoofden met scherp zwaard en geoefende hand is aanzienlijk trefzekerder dan een injectie. Er is een verontrustend lange lijst aan te leggen van mensen die na een dodelijk bedoelde injectie naar adem bleven happen, ze gingen stuiptrekken, kreunen of schreeuwen. Overgeven ook. De zichtbare doodsstrijd kan soms een kwartier duren of een halfuur, 50 minuten is weleens geklokt, net als 1 uur en 9 minuten.

Je kan ook zeggen: executeren zonder bloedvergieten is er voor de achterblijvers. De getuigen wordt een onsmakelijk schouwspel bespaard, de beul hoeft zich na afloop niet grondig te wassen, de nabestaanden krijgen een intact lichaam toegestuurd, er komt weinig schoonmaak achteraf bij kijken en de autoriteiten kunnen het sprookje van de humane dood blijven vertellen. Zie ons eens Verlicht en oudtestamentisch tegelijk opereren.

Het was dan ook om de autoriteiten te zieken dat John Albert Taylor (in 1989 ter dood veroordeeld in Utah wegens de zedenmoord op een 11-jarig meisje) verzocht om doodgeschoten te worden. Liever de kogel, zei hij, dan sterven ‘vastgesnoerd aan een tafel, als een spartelende vis op het droge’, want door het gruwelijke van het vuurpeloton zou het glashelder worden: hier neemt de staat met geweld een leven.

Dat was in 1996. De dodelijke injectie heeft sindsdien in de VS toegestane methoden als vergassen, fusilleren en elektrocuteren deels verdrongen, de staatsmoord werd vermomd in een ziekenhuisachtige setting achter een gordijn. Nu staat er weer een fusillade op het programma. De Amerikaanse minister van Defensie wil het geplande doodschieten van een veroordeelde majoor in het Amerikaanse leger op 3 december per livestream met de wereld delen. Daar is ontzetting over, want dat is niet beschaafd, net zoals er ontzetting was over het voorstel van de Partij voor de Dieren om slachthuizen verplicht glazen buitenmuren te geven.

Je kan ook zeggen: eindelijk een goed voorstel van Pete Hegseth. Erken ten volle de barbaarsheid van deze overheid, laat het zien.