Risotto en andere lievelingen die familie werden

Wat is je lievelingseten? Het is me in de twintig jaar dat ik voor deze krant schrijf talloze keren gevraagd. En hoewel het beslist geen gekke vraag is, heb ik er nooit een duidelijk antwoord op. „Tja, dat ligt er maar net aan”, begin ik meestal aarzelend. Vervolgens probeer ik uit te leggen dat wat mijn lievelingseten is afhangt van het seizoen, het weer, mijn humeur, het gezelschap, het moment van de dag, enzovoort. Meestal kom ik er vervolgens niet onderuit om alsnog een concreet voorbeeld te geven. Zoiets als: voor spicy noedelsoep mag je me ’s nachts wakker maken. Dat is wat mensen willen horen, en dat snap ik ook wel. Maar ik vind het gewoon superlastig om te kiezen.

Nog zo’n vaak gestelde vraag. Hoe verzin je nou elke week weer wat nieuws? Hierop reageer ik meestal met iets luchtigs als: „Oh, dat gaat vanzelf. Weet je hoeveel gerechten er zijn in de wereld? Er valt altijd wel weer iets nieuws te ontdekken.” Om eerlijk te zijn heb ik geen flauw idee hoeveel gerechten er zijn in de wereld. Hebben we het dan over honderdduizenden, over miljoenen of over miljarden? Reken je bijvoorbeeld risotto als één gerecht, of is risotto con funghi er eentje, risotto ai gamberi een tweede, enzovoort? Of is zelfs elke risotto ooit door iemand gemaakt uniek en tellen ze allemaal mee in die duizelingwekkende optelsom?

Wat je ook als uitgangspunt neemt, het lijkt me in elk geval evident dat een mensenleven veel te kort is om alle gerechten die ooit hebben bestaan, die nog steeds in omloop zijn en die as we speak worden ontdekt, te bereiden of te proeven. Maar nu heb ik een wedervraag. Moeten we dat überhaupt willen?

Hoe lastig ik het ook vind om mijn absolute LIEVELINGSETEN aan te wijzen, er is beslist een categorie gerechten waar ik bovengemiddeld blij van word. Wat ze met elkaar gemeen hebben, is dat ik ze door en door ken. Dat ze níét nieuw zijn dus. Integendeel. Ik heb het hier over recepten die ik keer op keer blijf maken. En dat doe ik omdat ze domweg lekker zijn, omdat ik er dierbare herinneringen aan heb, mijn kinderen erom vragen, mijn vrienden er blij van worden, kortom, omdat ze zichzelf door de jaren heen bewezen hebben.

Zulke beproefde recepten zijn goud waard, want je kunt er altijd op teruggrijpen en ze stellen nooit teleur. Waarschijnlijk heeft u er zelf ook wel een aantal van op uw repertoire. In dat geval weet u hoe fijn het is dat ze zo vertrouwd voelen en dat je nooit hoeft te stressen over het eindresultaat. Of u ze nu zelf heeft verzonnen, van uw oma geleerd, uit de krant geknipt, van internet geplukt of in een kookboek gevonden, maakt daarbij niet uit. Door gerechten telkens opnieuw te maken gaan ze vanzelf een beetje bij je horen. Ze worden als het ware familie.

Begrijp me niet verkeerd, dit is geen pleidooi voor stilstand in de keuken. Ik ben de eerste om toe te geven dat nieuwe smaken, ingrediënten en bereidingswijzen ontdekken leuk, spannend en inspirerend is. Als dat niet zo zou zijn, had ik het hier waarschijnlijk geen twintig jaar volgehouden als kookcolumnist – sterker, juist omdat er nog zoveel te ontdekken valt, hoop ik dat ik nog twintig jaar door mag. Maar waar ik wel voor wil pleiten is voor het herwaarderen van het vertrouwde. Anders dan (sociale) media willen doen geloven, hóéft het kookwiel niet elke dag opnieuw te worden uitgevonden.

Koester dus gerust uw culinaire comfortzone. Het eten dat ons gelukkig maakt – noem het lievelingseten als u wilt – is nu eenmaal negen van de tien keer het eten dat we goed kennen.

Kies NRC als voorkeursbron