In Manchester blijven City-fans ‘blauw van binnen’, ondanks de financiële fraude van hun club

De wedstrijd van zondag, Manchester City uit tegen Liverpool FC, wordt pijnlijk, zoveel staat volgens Francis Grange wel vast. „Je had geen slechtere tegenstander kunnen bedenken”, zegt de City-fan. „Bij Liverpool moeten ze enorme voorpret hebben gehad, met het bedenken wat ze allemaal kunnen zingen en scanderen tijdens de wedstrijd.”

Grange is postbode bij Royal Mail en zijn dagelijkse ronde zit er net op. Met zijn vrouw en een paar maten drinkt hij een pint bier in The Townley, een pub op vijf minuten lopen van het stadion van ‘zijn’ Manchester City Football Club. De muren hangen vol blauw-witte voetbalshirts en foto’s van topscorers, ingelijst en met handtekening en al. Oké, misschien was Manchester United, rivaal uit eigen stad, net zo erg geweest als tegenstander, zegt hij. „Die fans smullen van wat er met ons gebeurt.”

Na drie weken rust in de Premier League begint dit weekend de Engelse voetbalcompetitie weer. Manchester City speelt zondag, voor het eerst sinds eind september groot nieuws bekend werd over grootschalige fraude bij de club. Van 2009 tot 2018 heeft Manchester City de financiële competitieregels ernstig geschonden, stelde een onafhankelijke commissie van de Premier League vast. Met boekhoudtrucs bliezen ze hun sponsorinkomsten op met 900 miljoen pond (omgerekend ruim 1 miljard euro). Extra geld dat ze uitgaven aan goede spelers en trainers.

Precies tijdens die periode eindigde Liverpool FC een paar keer als tweede achter City in de Premier League, met maar één of twee punten verschil. „The Reds kunnen met enig recht van spreken zeggen dat hun erelijst indrukwekkender zou zijn geweest als City niet die extra kunstmatige inkomsten had gehad”, schreef lokale krant Liverpool Echo in aanloop naar de wedstrijd van zondag. Liverpool, en andere clubs die bijvoorbeeld vinden dat ze ten onrechte degradeerden, laten uitzoeken of een schadeclaim tegen City kans zou maken.

Voetbal ‘te commercieel geworden’

„Ik blijf blauw van binnen”, zegt Francis Grange, dat is de clubkleur van Manchester City. Zijn ouders verhuisden eind jaren zestig vanuit Ierland naar Manchester. Een buurjongen nam hem voor het eerst mee naar een voetbalwedstrijd. „We zaten in het rijke deel, in het deel met een dák boven ons hoofd.” Dat was dat, voortaan was hij fan van City.

Het onderzoek naar de fraude liep al jaren, al sinds uitgebreide publicaties in het Duitse tijdschrift Der Spiegel in 2018 bestonden er verdenkingen. Lang dacht Grange dat ze ermee zouden wegkomen, zegt hij. „Maar wat er nu allemaal naar buiten komt… Het is een zooi. De club zet hun beste mensen erop. Maar waar het heen gaat, geen idee.” Manchester City heeft de aantijgingen ontkend en gaat in beroep tegen de bevindingen. Een nieuwe onafhankelijke commissie zal naar hun bezwaren luisteren, ergens de komende maanden. Daarna wordt pas bekend wat voor straf de club krijgt.

Eerlijk, zegt Grange, zijn beste voetbalherinneringen zijn niet eens alle titels en bekers van de afgelopen jaren. Hij koestert de jaren tachtig en negentig, ver vóór de bakken geld binnenstroomden uit de Verenigde Arabische Emiraten. „We speelden shit, maar het waren de mooiste wedstrijden. Op de bonnefooi naar het stadion, vijf pond betalen voor een kaartje en daar gingen we.” De sport is te veel gecommercialiseerd, vindt hij.

Zijn seizoenkaart gaf hij jaren geleden al op, nu gaat hij alleen nog af en toe met zijn kleinzoon James. Een vriend van hem werkt in het stadion, die kan soms goedkoop kaartjes regelen. „Want 120 pond voor twee kaartjes, dat kan ik niet betalen. En dan heb je nog niet eens een bakje friet of wat te drinken.” Een setje voetbalkleren voor zijn kleinzoon kocht hij online uit China, voor 15,99 pond. „Net echt.”

In de merchandisewinkel naast het Etihad Stadium kost een kledingset voor kinderen drieënhalf keer zoveel. Een shirt, broek en sokken zijn samen 55 pond, ongeveer 64 euro. Een T-shirt voor volwassenen met de naam van een van de spelers kost 101 pond. Je eigen naam op een shirt kan ter plekke geregeld worden, voor 16 pond extra. Op de virtuele foto met een van de sterspelers, of met een vol stadion als achtergrond? Natuurlijk, kan, kost 15 pond voor één foto, 25 pond voor twee.

‘Miljardairs zien clubs als speelgoed’

Rond het Etihad-stadion barst het van de verwijzingen naar de periode waarin de fraude plaatsvond. Elke City-fan kent het moment waarop de Argentijnse spits Sergio Agüero, een van de grote aankopen in 2011, dat seizoen voor het eerst de Premier League-titel voor de club binnenhaalde. „Agüeroooo”, riep een commentator op tv. Dat citaat staat in koeienletters op de gevel van het stadion, samen met het tijdstip van zijn doelpunt: met 93 minuten en 20 seconden gespeeld.

Binnen in het stadion hangt een breed spandoek aan de tribune, een eerbetoon aan eigenaar van de club sjeik Mansour bin Zayed, miljardair en vicepresident van de Verenigde Arabische Emiraten. Links staat het Arabisch, rechts het Engels. „Sjeik Mansour, Manchester dankt je voor tien geweldige jaren.” Het moet er al even hangen, Mansour kocht City in 2008. Volgens het onderzoek was het de eigenaar die tegen de regels in het extra geld inlegde, onder het mom van sponsorgelden uit de Emiraten.

Het zou mooi zijn als de bevindingen over Manchester City „een keerpunt” voor de voetbalsport in Engeland betekenen, zegt Stephen Wilson, die in het winkelcentrum naast het stadion een boodschap komt doen. „Er moet grondig naar de regels gekeken worden. Op deze manier hebben clubs geen gelijke kansen.”

Wilson heeft al een seizoenkaart sinds 1981, voor dezelfde stoel in het stadion, jaar in, jaar uit. Maar dan wel met een rood T-shirt aan en op Old Trafford, het stadion van concurrent Manchester United. „Ik bekijk dit door een bril met rood-getinte glazen.”

Zíjn club zit met een heel ander probleem. De eigenaars, een Amerikaanse zakenfamilie die in Manchester bekend staan als the Glazers, hebben de afgelopen jaren juist geld aan de wereldberoemde club onttrokken. Manchester United zit opgezadeld met een schuld van rond de 1 miljard euro. Toch ziet Stephen Wilson een gelijkenis tussen de clubs. „Miljardairs denken dat ze een club gewoon maar kunnen kopen en als speelgoed kunnen gebruiken, alsof ze een online spel spelen.”

Sinds vorig jaar heeft Engeland een nieuwe onafhankelijke voetbaltoezichthouder, de Independent Football Regulator (IFR) die is opgericht om „de duurzaamheid van het Engelse voetbal te beschermen, ten behoeve van fans en lokale gemeenschappen”. Ze zouden de Glazers moeten dwingen om United te verkopen, zegt Wilson. „Ze gebruiken de club alleen als melkkoe.”

Wat Manchester City betreft gaf de IFR eind september, na het oordeel van de Premier League, een stevige verklaring af. De toezichthouder heeft de zeggenschap om de geschiktheid van eigenaren, bestuurders en leidinggevenden te beoordelen en „zal die bevoegdheden waar nodig inzetten”, zei David Kogan, de eerste voorzitter van de IFR. De fraude bij City is zijn eerste serieuze zaak, meteen een heel grote. Hun oordeel komt waarschijnlijk pas als het beroep bij de Premier League is afgerond en er een straf is bepaald.

Geruchten over de straf voor City

Blue moon, you saw me standing alone, without a dream in my heart, without a love of my own. Achter de bar van Mary D’s, in een zijstraatje naast het City-stadion, is het informele clublied met blauw en wit krijt op de muur gekalkt. Cath Taylor staat achter de bar, al een jaar of twintig. „Ik heb de jongens die hier op wedstrijddagen komen groot zien worden.” Zelf is ze fan sinds haar vader haar als kind meenam naar de wedstrijden, nog in het oude stadion aan Maine Road.

Ondanks alle negatieve berichten blijft overeind dat de eigenaren van City veel voor inwoners rond het stadion hebben gedaan, zegt ze. Ze hebben de huizen opgeknapt, net als de begraafplaats verderop. „Toen er een keer enkele kinderen om het leven waren gekomen door brandstichting, hebben ze ook geweldig geholpen.” Aan de noordkant van het stadion leggen bouwvakkers de laatste hand aan een nieuw entertainmentblok, met een koffietentje, cocktailbar en een „museum-experience” over Manchester City. Een handvol kamers van het nieuwe hotel heeft direct uitzicht op het speelveld.

Taylor maakt zich weinig zorgen over de straf die haar club opgelegd kan krijgen, al gaan er allerlei geruchten rond. Fikse puntenaftrek, een transferverbod, degradatie naar de laagste divisie, een hoge boete? „Alleen de titels afnemen, daar zou ik tegen zijn.” De doelpunten zijn immers gevallen, de spelers hebben de wedstrijden echt gespeeld en gewonnen. Het is ook niet fair om spelers van nu te straffen, zegt ze. „Van degenen die er toen bij waren, zit 90 procent niet meer bij de club. Degraderen zou ik ook niet erg vinden, we werken ons wel weer omhoog. Ik hoop maar dat de spelers ons trouw blijven.”