De Trumpimitatie is nu echt over de houdbaarheidsdatum

‘We kunnen helaas niet bij de première zijn’ en ‘We hebben geen plek meer voor een recensie.’ Met tegenzin mail ik de laatste weken deze zinnen naar theaterproducenten. Oktober is elk jaar een volle premièremaand. Op zich logisch, want veel gezelschappen beginnen eind augustus met de repetities, en medio oktober kunnen hun voorstellingen in première gaan.

Maar de editie van 2026 is blijkbaar nóg drukker dan voorheen, want voor oktober telden we ruim vijftig nieuwe voorstellingen. In de Volkskrant hebben we – met dank aan een nieuwe, ruimere lay-out voor de recensiepagina’s – plek voor ongeveer dertig theaterrecensies. Dat zijn er al veel, en ik vind zeker niet dat alle nieuwe voorstellingen per se in de krant hoeven. Toch zitten er bij die twintig afvallers interessante producties, die mijn collega’s en ik graag hadden besproken.

Een voorstelling die geen recensie kreeg, maar die ik wel bezocht, is de comedyshow King Me van de Amerikaans-Nederlandse Greg Shapiro. In de aanloop naar de Amerikaanse midterms toert hij hiermee door Nederland. Als geboren Amerikaan weet Shapiro waar hij over praat als hij (in het Engels) de Amerikaanse politiek doorneemt. Daarbij heeft hij een uitstekende imitatie van Donald Trump in huis.

Dat was nog erg grappig in zijn vorige show, Leaving Trumpland 2.0, gespeeld in de aanloop naar de verkiezingen in 2024. Uitgangspunt van die show was dat Shapiro ernaar snakte om van zijn Trumpimitatie verlost te worden. Helaas: even later werd Trump verkozen voor zijn tweede termijn.

Hoe zou Shapiro in King Me met dat bittere feit omgaan? Gaat hij stug door met Trump imiteren of heeft hij iets anders bedacht? Shapiro doet van allebei een beetje. Hij zoomt wat meer uit en benoemt het 250-jarig bestaan van de VS. Ooit opgericht om van de Britse koning af te komen, en 250 jaar later hebben ze wéér een leider die zich als een koning gedraagt. De Trumpimitatie komt nog wel voorbij, maar Shapiro zegt dat hij er wel een beetje op is uitgekeken.

Hoe bedrijf je in 2026 nog satire rond Trump? Dat speelde door mijn hoofd bij het zien van Digger, de nieuwe film van Alejandro Iñárritu. Naast Tom Cruise als oliemagnaat Digger Rockwell mag acteur John Goodman zich uitleven als de Amerikaanse president. Het is geen directe Trumpimitatie, maar er zijn genoeg raakvlakken. Al was het maar de lange rode stropdas, het vulgaire taalgebruik en de afkeer van boeken lezen.

Goodmans performance is een moddervette karikatuur, maar dat is een bewuste keuze en het gelaagde Digger heeft veel intelligents te zeggen over de functie en waarde van satire, comedy en klucht in tijden van crisis. De letterlijke Trumpimitaties zijn dan misschien over hun houdbaarheidsdatum, maar voor satire over het Trumptijdperk is steeds een nieuwe ingang te vinden.

Ook voor Greg Shapiro is er hoop: als comedian kan hij veel meer dan Trump imiteren. Shapiro’s perspectief is interessant en hij kan geestig vertellen over de verschillen tussen het leven in Europa en de VS. Zijn volgende show zal ik ook weer bezoeken. Hopelijk zijn er dan wel nieuwe politici om te bespreken, en imiteren.