De tijd is geloof ik aangebroken om eens ruiterlijk toe te geven dat ik geen viezerik ben

Laatst schreef ik over een jonge vrouw met een uitzonderlijk fris gezicht. Via verschillende kanalen ontving ik daarop berichten dat ik een viezerik was, die naar jonge grieten loerde. Hetzelfde gebeurde toen het onlangs over pubermeiden ging, die hun telefoons nogal massaal in hun achterzakken bewaren.

De tijd is geloof ik aangebroken om eens ruiterlijk toe te geven, en plein public, dat ik geen ‘pedo’ ben, en ook niet echt een viezerik, volgens mij. Ik verlustig me niet aan meisjes of aan vrouwen die daar vanuit mijn perspectief eigenlijk veel te jong voor zijn.

Goddank, zeg ik erbij. Want het was toch een beetje afwachten – vooraf weet je niet hoe je zult zijn als je de vijftig eenmaal bent gepasseerd. Het is echt iets dat je moet ontdekken als het zover is. En hoe groot is de kans dat je als man van in de vijftig wat dit betreft de dans ontspringt?