Zo verstrijken de dagen, met een geïmporteerde berenklauw in je knuist en Marco Schuitmaker op de speakers

Hoewel ik dit nooit hardop zou herhalen, was ik het deze week roerend eens met de directie van Booking.com. Het hotelplatform, dat een gigantisch en ultramodern kantoor aan het Amsterdamse IJ bezit, spande namelijk een rechtszaak aan tegen de ondernemingsraad in de hoop eindelijk iets te doen aan die plaag genaamd thuiswerken.

Uiteraard weet ik dat de meesten van u geregeld thuiswerken, waardoor u het gewend bent een of ander flutonderzoek te reproduceren waarin staat dat thuiswerkers productiever zijn. Maar omdat ik zelf ook een fervent thuiswerker ben, en ik dus de waarheid ken, hoeven we elkaar hier gelukkig niet voor de gek te houden: ‘thuiswerken’ is in het Nederlands gewoon een eufemisme voor niet werken.

Nederlanders zijn enkel op papier hardwerkend. In de praktijk werkt geen enkele Europeaan minder uren, waarbij die Nederlandse uren dus ook nog eens met een flinke korrel zout moeten worden genomen, omdat ook geen enkele Europeaan meer ‘thuiswerkt’ dan de Nederlander.

Laatst probeerde ik aan buitenlandse vrienden uit te leggen dat de vaderlandse indolentie inmiddels zelfs zo de spuigaten uitloopt dat ze bij ABN Amro onlangs de cao moesten aanpassen opdat mensen die voor dat bedrijf werken, ook daadwerkelijk naar dat bedrijf toe komen om er te werken. De buitenlandse vrienden keken mij zeer glazig aan.

Ik zei dat we op verkiezingsdag weliswaar stemmen op partijen die beloven op te komen voor de hardwerkenden, maar alleen omdat we weten dat die partijen daarna gewoon een gunstige box 3-regeling voor ons optuigen waardoor we al op ons vijftigste met de VUT kunnen.

Het is net als met migranten, zei ik. Nederlanders stemmen op partijen die voorkomen dat gelukszoekers naar een ander land migreren om daar te luieren en de woningmarkt te ontwrichten. In werkelijkheid trekken Nederlanders zelf in groten getale naar de Costa Blanca om daar te luieren en de woningmarkt te ontwrichten.

Voor wie aan de juistheid van die bewering twijfelt: lees vooral de geweldige reportage terug van economieverslaggever Jasper Daams, waarin stond dat het aantal Nederlanders dat een huis kocht in Spanje de afgelopen tien jaar verviervoudigde.

De Spanjaarden zelf balen daar flink van. Mede door die migratie is het tekort aan betaalbare Spaanse koopwoningen namelijk zo nijpend dat er al wekenlang protesten plaatsvinden. Die protesten zijn bovendien zo heftig dat premier Pedro Sánchez vorige week niet anders kon dan vervroegde verkiezingen uitschrijven.

De Nederlandse gelukszoekers trekken zich daar uiteraard geen snars van aan, want niet alleen klitten ze allemaal samen in hun eigen wijken, ze weigeren bovendien pertinent te integreren. Zo hoorde Daams, toen hij oranjecafe Het Elfde Gebod in Torrevieja betrad, louter hits van Rutger van Barneveld en Marco Schuitmaker. En in het restaurant even verderop bestelden de Nederlanders stelselmatig frikandel, berenklauw en/of bitterbal.

En zo verstrijken dan de dagen, met een geïmporteerde berenklauw in je knuist en Marco Schuitmaker op de speakers. De ene Nederlander, Sander, was naar Spanje vertrokken omdat hij schijtziek werd van de Nederlandse huizenmarkt. De ander, Fons, migreerde omdat de Nederlandse overheid alleen nog maar oog heeft voor asielzoekers.

Op de vraag of ze de ironie van hun woorden inzagen, knikte Fons instemmend. ‘Maar ja’, voegde hij gelijk daaraan toe. ‘Ik kan niet de hele wereld op mijn rug nemen’. Daarna nam hij, zo stelde ik mij voor, een hap van zijn frikandel en begon te kauwen. Het was ongetwijfeld hard werken.