Lionel Messi neemt afscheid, een oudtestamentisch rouwbeklag stijgt ten hemel

Lionel ‘Leo’ Andrés Messi Cuccittini heeft afscheid genomen van het Argentijnse voetbalelftal. Na 208 wedstrijden en 126 doelpunten – waaronder een penalty in zijn laatste interland tegen Benin – huilden 85 duizend toeschouwers dinsdag in het Estadio Monumental in Buenos Aires tranen met tuiten om hun held. Messi zelf voltrok het vonnis met een ‘Ya está’ (‘Het is goed zo’) tegen scheidsrechter Fernando Végar, die hem volgens liplezers had gevraagd: ‘Zal ik affluiten of wil je nog een minuut?’

Het was op zich mooi geweest als Messi de arbiter geen toestemming had gegeven af te fluiten en de wedstrijd tot in de late uurtjes was doorgegaan tot iedereen, behalve Messi, was omgevallen van vermoeidheid en de voetbalgodheid nog één keer een solo had ondernomen en de bal in de Beninse kruising had geschoten. Waarna het hele stadion de totale hysterie voorbij was geweest en uit tienduizenden kelen een oudtestamentisch en angstaanjagend rouwbeklag ten hemel was gestegen zoals niemand dat ooit eerder had vernomen.

Maar Messi besloot dat het mooi was geweest, nam van de scheidsrechter de wedstrijdbal in ontvangst en sprak tot het volk: ‘Bedankt dat jullie zo van me hielden.’ Op de een of andere manier vond ik dat een merkwaardige opmerking, maar voor iemand die op dat moment de goddelijke status al had bereikt, was het misschien juist een uiting van nederigheid.

Messi, volgens insiders de beste speler die ooit voet zette op aarde, had nooit het onaantastbaar superieure dat je bij een speler van zijn kwaliteiten mocht verwachten. Zelfs een poging zijn wat sullige imago op te krikken met een paar tatoeages hielp niet. De leider van het kwartet Messi-Cruijff-Pelé-Maradona bleef in al zijn genialiteit altijd iets deerniswekkends houden. Minder bij Barcelona dan wanneer hij uitkwam voor Argentinië, meestal een vuil stelletje schoppers en een elftal dat leek te bestaan uit tien voetbalpsychopaten en één Messi.

Maar goed, hij bracht Argentinië in 2022 zijn derde wereldtitel en dat is wat telt. Daarom verklaarde president Javier Milei deze week dat de journalisten die het hadden gewaagd Messi na de sof van het WK 2018 te bekritiseren, tot hun grote schande Jezus jr. nog altijd niet om vergiffenis hadden gevraagd.

De krant La Nación had woensdag zijn meest begaafde stilist naar het stadion gestuurd en hem op het hart gedrukt alle remmen los te gooien en te streven naar het hoogste. ‘Messi klopte aan de deur van de eeuwigheid’, dichtte hij, ‘en de eeuwigheid nodigde hem uit om binnen te komen en te gaan zitten waar hij maar wilde.’

Dat uitgerekend de geboortelanden van de vier grootste spelers aller tijden nooit een Nobelprijs voor de Literatuur hebben gewonnen en er ook deze week weer naast grepen, is een van die onverklaarbare raadsels waarvan het heelal wemelt. La Nación: ‘Geen enkel eerbetoon kan recht doen aan de uitzonderlijkste voetballer aller tijden. Geen wedstrijd, geen lied, geen tekst en geen doelpunt. Zelfs niet een doelpunt van Messi zelf kan de ware betekenis van deze man in de sportgeschiedenis volledig vatten.’ Schitterend. Leest dat Nobelprijscomité eigenlijk wel eens wat, al was het maar een Argentijnse krant?

Messi richtte dinsdag zijn laatste woorden tot God en Gert-Jan Segers. ‘Zonder Zijn leiding en Zijn wil zouden we niet eens dromen van hoe ver we zijn gekomen’, zei hij. Gelukkig blijft Messi voor de Heere God én 70 miljoen dollar per jaar nog even bij Inter Miami.