Sven Ratzke zweet zijn week eruit in zijn eigen sauna, als hij heel even zijn tig post-its kan negeren

Een privéleven heeft Sven Ratzke (49) op het moment niet. In de aanloop naar de première(s) van zijn solovoorstelling Kopfkino (de Nederlandse heeft hij inmiddels achter de rug, de Duitse volgt eind deze maand in Berlijn) is hij vrijwel non-stop aan het werk. Repeteren, herschrijven, lp’s voorluisteren, bellen, kostuums passen, naar de kapper. En interviews geven, in twee talen. De post-its op zijn nachtkastje – eerst waren het A4’s, maar uit zelfbescherming verruilde hij die voor een in theorie haalbaarder formaat – staan vol met to do’s.

Maar ja, dáár zijn al die interviewers niet in geïnteresseerd. De Nederlandse niet, althans. ‘In Nederland gaat het altijd over je privéleven. Vorige week werd me zelfs gevraagd wat mijn seksuele geaardheid is.’ In Duitsland, waar ze er al niet over peinzen om een artiest te tutoyeren, is dat ongehoord. ‘Ik krijg daar echt nooit een vraag over mijn privéleven. Het is toch ook veel spannender als je niet alles over een artiest weet? Dan valt er als toeschouwer nog wat te interpreteren.’

Hij doet er niet voor niets zo zijn best op, deze weken. Zijn visie tot leven brengen, de Kino in zijn Kopf op de beste manier vertalen naar het podium. ‘Dat kan een heel frustrerend proces zijn. Een week of twee geleden klopte de show nog niet. ‘Wel oké’ is niet goed genoeg, het moet delicious zijn, gewéldig, het moet glanzen.’ Na het wisselen van twee nummers had hij ineens de aha-erlebnis waar hij op hoopte. ‘Gisteren speelde ik alles achter elkaar en voelde ik dat het allemaal diamantjes zijn, zoals het hoort. Dat maakte me heel gelukkig.’

De post-its blijven zich desondanks vullen met taakjes, maar echt alleen maar doorbeuken, zoals hij vroeger deed, dat houdt hij niet meer vol. Hij plant bewust momenten in waarop zijn hoofdbios even uitgaat. De beste plek daarvoor is de sauna die hij een paar jaar geleden aanschafte. Geen telefoon in de buurt, geen andere mensen, alleen hijzelf (privé!) met wat vogelgeluid op de achtergrond. ‘Het is alsof ik er al mijn zorgen letterlijk uitzweet.’

Hij leeft toe naar de geboorte van zijn geesteskind. ‘Daarna ligt het gewoon in de wieg, is iedereen al op kraamvisite geweest en kun je het niet meer terug stoppen. Hopelijk is het een beetje gezond en leuk.’