‘Telefoon en portemonnee inleveren’, zei de man in de metro
In de metro schreeuwde een man dat iedereen vijf minuten had om zijn telefoon en portemonnee bij hem in te leveren. Hij had een rood hoofd van de drank en tatoeages in het gezicht. Hij zat wijdbeens, alle stoeltjes om hem heen waren leeg. Idealiter zouden de mensen daar dan hun spullen kwijt kunnen. De mensen keken de andere kant op en deden net alsof het niet gebeurde. Mijn oudste dochter (11) had per ongeluk wel oogcontact gemaakt en kon daar niet meer mee stoppen omdat ze dacht dat hij ons nu in de gaten hield. Ik begon over Vitesse-NAC, een voetbalwedstrijd in Arnhem die we samen hadden bezocht.
We hadden naast een jager gezeten. Hij had worst gemaakt van geschoten gans door het vlees een paar dagen te roosteren boven een open vuur en nu zat hij met een plastic tas vol. Ik sloeg het af, maar mijn dochter had het genomen omdat ze dacht dat het een dropveter was. Ze frommelde het in mijn jaszak.
Ik voelde het opeens, ik fluisterde dat ze niet meer naar de man moest kijken en dat de rit nog twee haltes duurde. De man eiste ondertussen ook koptelefoons. Er was een beveiliger de coupé binnengekomen. Hoewel geen officieel gezagsdrager toch iemand op wie sommigen hun hoop hadden gevestigd. Maar ook hij hoorde of zag niets, hij wurmde zichzelf zoveel mogelijk naar achteren.
Er werd nog steeds niets ingeleverd.
Hij ging er nu bij staan.
Daar was de bevrijdende metrohalte.
Er was een beveiliger de coupé binnengekomen. Maar ook hij hoorde of zag niets, hij wurmde zichzelf zoveel mogelijk naar achteren
Op de roltrap naar het licht barstte mijn dochter los over het thema ‘onveilig gevoel’.
Ze zei ook een zin die me wel aansprak: „Ik had nog geluk dat jij erbij was, jij had mij verdedigd.”
„Ja”, zei ik.
„Maar je had ook verloren.”
Daarna zagen we twee verslaafden bij een tentje in de bosjes.
Ze zei dat ze het op school weleens over onveiligheid hadden gehad en dat iedereen daar hetzelfde vond.
„Gezellige lichtjes, mensen op straat, leuke gesprekken, geluidjes. Dat maakt dat je je prettig voelt.”
Later vulde ze dat ook aan met: „Dat je bij mensen in huis kunt kijken en dat je ze dan in de keuken kunt zien. Of dat daar een kerstboom staat.”
Zo vreesde je voor je leven, zo zat je in een prettige fantasie over de naderende kersttijd.
Maak NRC jouw voorkeursbron op Google
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten. Meer informatie
Mail de redactie
Ziet u een taalfout of een feitelijke onjuistheid?
U kunt ons met dit formulier daarover informeren, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken dan taalfouten of feitelijke onjuistheden worden niet gelezen.