De zinloosheid van zo’n mannenbestaan

Ik was boos omdat ik me ongezien voelde, zoals, ik zal het direct maar relativeren, iedereen met een ouderrol zich wel eens ongezien voelt. Er is simpelweg niet genoeg tijd en energie om iedereen maar de hele tijd te zien, dus wie neem je precies iets kwalijk?

Toch had ik gehoopt op een bos bloemen, gewoon, een flauw, maar ook geruststellend symbool van waardering voor vrouwen, voor mij, maar er kwam niets, dus verliet ik het huis met een boek onder m’n arm, puinhopen van ontbijt en speelgoed achter me latend, zoals een strijder van een slagveld wijkt. Op een terras las ik, maar over de zinnen in het boek schoven mijn eigen zinnen, verontwaardigde uitroepen en argumenten, tot de woorden voor mijn neus alleen nog maar dansten en er uit mijn ogen ook nog eens een druppel viel, op de bladzijde, pats.

Ik sloot het boek. Ik dacht weer na over die strijder, hoe onoverwinnelijk het moest voelen om een helm te dragen die je gezicht bedekt, niemand die je ogen ziet, niemand die weet dat je huilt. Toen besloot ik in mijn eentje naar The Odyssey te gaan. Ik had de film nog niet gezien en er ook wat voor gehuiverd. Christopher Nolan doet me niet veel. Zijn Oppenheimer vond ik een slimme, maar ook doodsaaie exercitie. Bovendien, ook geen aanbeveling, had mijn moeder, die The Odyssey wél had gezien, over de telefoon in verontwaardiging uitgeroepen dat het wel weer héél Amerikaans was dat de piemel van de Cycloop zo vakkundig buiten beeld werd gehouden. 

Ik was de enige in de zaal. Ik had van verschillende vrouwen gehoord dat ze, vol minachting en weerzin, de bioscoop na een half uur verlaten hadden omdat er werkelijk niets in de film gebeurde waar ze iets mee konden. En ja. Alles bleek inderdaad touw, zweet, zout water, roestig ijzer, zand, getaande gezichten, lijden, spieren, krakende schedels, geschreeuw, en vooruit, een zinderende Samantha Morton als Kirke, maar ook Charlize Theron, gehuld in een visnet, rechtstreeks uit een soft-erotische shampooreclame uit 1998.

Ik ben blijven zitten, natuurlijk. Ook mannenfilms moet je proberen te begrijpen, al is het maar om ze daardoor, net zoals Kirke, te slim af te kunnen zijn. Dus liet ik het drie-en-een-half uur over me heen komen: teistering en ontbering, bloeddorst, wraakzucht, niet naar huis willen, tóch de warme armen van de echtgenote missen, schuldgevoelens over moordpartijen, overmoed en natuurlijk een supercoole helm op je hoofd zetten waardoor iedereen lekker bang voor je is. Ik voelde het vaag ergens kriebelen, de doodsdrift, maar bleef me verbazen over de zinloosheid van zo’n mannenbestaan.

Later zat ik op een terras, nog steeds in mijn eentje, nog steeds boos. Het was heel warm en ik had een zwarte coltrui aan, maar bleef toch zitten en dwong mezelf het naar mijn zin te hebben. Naast me zaten twee opgeschoten jongens die in een half uur tijd een asbak tot de rand toe vol paften en me mevrouw noemden toen ze iets wilden vragen.

Is het die eenzame ellende, dat zogenaamde nut van verovering en het bieden van bescherming, wat de mannen van nu zo missen? Ging de ruzie van vanochtend voor mijn man over het gedomesticeerde bestaan, waarin spieren er alleen maar zijn om vuilniszakken buiten zetten? En wat moet ik daar in godsnaam mee, als het resultaat van geweld en annexatiedrang niets anders dan slecht nieuws voor vrouwen betekent?

Ik liep naar huis, de wandeling door de winkelstraat leek tien jaar te duren.

Thuis stond hij mijn lievelingspasta te koken, mijn Penelope, mijn aardige, goede man.