‘In de bedstee bij haar ouders thuis werd het huwelijk voltrokken’

„Mijn ouders groeiden op in Den Bommel, een dorpje op Goeree. In 1948 moest mijn vader, een 23-jarige boerenknecht, naar Nederlands-Indië. In een toespraak zei generaal Spoor dat het om één jaar ging. Het werden er drie.

In 1951 keerde hij terug. Het dorp liep uit. Mijn vader stond tussen zijn ouders in zijn soldatenkloffie. De fanfare speelde. Mijn moeder Jeanne keek bewonderend naar die gebruinde jongen met die prachtige krullen. ‘Hij kon iedere meid krijgen, maar koos mij.’ Schuchter als hij was, vroeg hij haar neef om bij Jeanne te polsen of ze wat in hem zag. Ze kregen verkering.

Bij een uitje naar Rotterdam waar ze in het huis van zijn zus mochten logeren konden ze heerlijk vrijuit vrijen. Jeanne werd zwanger en ze ‘moesten’ trouwen, maar Jeanne werd ernstig ziek: buikvliesontsteking. Het vruchtje in haar buik was haar redding; dat voorkwam dat de ontsteking zich uitbreidde. Zonder de niet-geplande zwangerschap zou ze dood zijn geweest. Ze moest zeven maanden platliggen. Dan pas kon ze geopereerd worden.

Liggend in de bedstee bij haar ouders werd het huwelijk voltrokken. Na de ceremonie werd Jan door zijn schoonouders naar huis gestuurd. Op 9 januari 1953 werd liefdesbaby Joke geboren. 

Drie weken later was de Watersnoodramp. In de vooravond ging Jeanne met de baby naar haar schoonouders om de nieuwe kinderwagen te showen. Jan was er niet bij; hij werkte in Den Haag, zat bij zijn broer in de kost. De storm bulderde. Jeanne besloot bij haar schoonouders te blijven slapen.

Om vijf uur ’s nachts kwam haar zwager Jaap langs met een vrachtwagen. Hij meende dat het beter was naar Oude-Tonge te rijden. Het werd een helse rit: Jeanne met baby en schoonmoeder voor in de cabine. Haar schoonvader achterin, op een berg aardappels. Dankzij die lading werden ze niet van de dijk geblazen en kwamen veilig in Oude-Tonge aan.

Jan ging de volgende dag zijn dierbaren zoeken. In Den Bommel vertelden ze hem dat ze waren verdronken. Hij zag de kinderwagen drijven in de woonkamer, maar ging toch zoeken, in zijn eentje in een roeiboot. Uiteindelijk vond hij ze. 

Later, toen ze in Den Haag woonden, kwamen er nog drie kinderen: Tineke, Jan en Dik.”