Ik wist niet dat voorpagina’s zo eenzaam konden zijn

Weet u waar ik een absolute rothekel aan heb? Aan voorpagina’s zonder een column van Paulien Cornelisse.

Alles wat ze deed, zei of schreef, was leuk. Onnadrukkelijk leuk vaak, zelfs als het over haar ziekte ging. Je kon haar niet lezen zonder blij te gaan kijken.

In Pauw & De Wit vertelde onze hoofdredacteur dat ze hem vorige week belde. Het zou misschien die dag niet lukken een column te schrijven. Als er om vier uur nog niets was, moest hij maar een ander stukje op die plek zetten.

Ik kan me voorstellen hoe er op de redactie ’s middags om vier uur naar beeldschermen is gekeken. Met eenzelfde soort gevoel rende ik afgelopen week ’s ochtends naar de krant om te kijken of ze, heel misschien, toch terug zou zijn.

Buiten was het nog donker, en dan zat je daar, met die hele krant voor je neus. Ik wist niet dat voorpagina’s zo eenzaam konden zijn.