Radio- en theatermaker Chris Bajema, de man van Paulien Cornelisse, schreef voor haar een 150

Pyjama

Jarenlang was ik in de gelukkige omstandigheid dat ik Paulien na het ontbijt zag vertrekken om aan haar column te werken. In de eerste jaren verdween ze dan met haar laptop naar een café om een idee uit te werken. Maar vanaf de coronatijd ging ze gewoon naar boven om in haar pyjama op het bankje in haar werkkamer een column te tikken.

Meestal kreeg ik dan rond half tien een WhatsApp met de vraag of ik haar stukje wilde lezen. Dat deed ik dan. Vervolgens stuurde ik een bericht met ‘Ja!’ of ‘Leuk!’. Dan kreeg ik een smiley terug. Vaak had ze me dan al ergens in huis horen lachen.

Heel soms kwam ik de trap oplopen, omdat ik (de lezer) iets niet begreep of vond dat een zin misschien iets anders kon worden geformuleerd. Dan luisterde ze heel aandachtig en ging weer verder schaven. Rond tien uur kwam ze dan aangekleed naar beneden en liepen we samen naar de koffiewinkel om onze dagelijkse puzzel te maken.

Pas bij het verschijnen van In het kort had ik door dat de gebundelde columns ook een dagboek vormden van ons (gezins)leven. Dat is nu een heel groot geschenk. Een aantal keren schreef ze over mijn liefde voor het schaatsen. Dat fascineerde haar enorm.

Dan werd ik bijvoorbeeld opgevoerd als ‘het hier in huis wonende lid 077244’ dat de jaarvergadering van De Vereniging De Friesche Elf Steden had bezocht. Een van mijn dierbaarste columns (‘Gekraak’) hangt hier in mijn werkkamer aan de muur. Want daarin zijn we samen op avontuur. Voor altijd.