Alle rokers zijn gestopt of uit mijn leven verdwenen

Ik vond een pakje shag in een doos met boeken. Tussen ‘Oranjebitter’, de prinses Margarita-saga van mijn oud-collega Thieu Vaessen en ‘Ganz Unten’, participerende journalistiek van Günter Wallraff, waarop een groene sticker met de tekst ‘afgeschreven’ zat. Ooit gekocht voor twee gulden vijftig van de openbare bibliotheek Nijmegen, las ik. Ik kon me niet voorstellen dat ik het boek ooit had uitgelezen.

Het was een pakje halfzware Drum, aan het plakbandje zat een pakje Rizla Rood. De shag was, ruwe schatting, minimaal vijftien jaar oud, maar rook nog steeds alsof hij geschikt was voor consumptie. De zoetste herinneringen overvielen me. Alleen op het balkon met een kopje koffie en een sigaret, turend naar de opkomende zon. De duizelingen. De vele pogingen om te stoppen. Ik stopte vaak na een avond in de kroeg en gooide shag of sigaretten dan het liefst in een gracht. Mijn laatste shagje rookte ik met een kraamverzorgster op het balkon in Betondorp, mijn oudste dochter was een dag of acht oud.

Fijn, dacht ik, dat ik nog steeds verslaafd ben aan Nicotinell 1mg, de zuigtablet nicotine, anders was dit een moment geweest om meteen weer te beginnen.

Ik wilde het pakje niet meteen weggooien, maar wist niemand meer om het aan te geven. Alle rokers, ooit iedereen, waren gestopt of uit mijn leven verdwenen. De laatste keer dat ik met een verstokte roker te maken had, viel het me op hoe degene stonk. Ik moet ook ontzettend gestonken hebben toen, want ik rookte altijd. De eerste keer dat een fotograaf tegen me zei dat hij liever niet wilde dat ik in zijn auto rookte is me altijd bijgebleven. Ik vertelde het na afloop van de reportage als een vreemd avontuur.

Hoe was dit pakje in een doos met boeken gekomen?

Ik stelde me voor dat ik er lang en in paniek naar gezocht moet hebben, want dat was altijd zo.

Ik legde het pakje op een hoek van het bureau. Af en toe keek ik ernaar.

Het was alsof ik per ongeluk een oude munt had gevonden. Hij lag daar maar te liggen, je kon genieten van de glans, maar je kon er niets meer mee kopen. Die tijd was voorbij.

Toch leuk om te hebben.