Met de ambulance naar het ziekenhuis? Mijn moeder gaat op de fiets

Tijdens haar jeugd in een gezin met vijftien kinderen, in voormalig veengebied, heeft mijn moeder geleerd om altijd flink te zijn. Om nooit te klagen of aandacht te vragen voor je kwaaltjes. Al zit je op eigen verzoek bij de huisarts.

Bij de herkeuring voor haar invalidenparkeerkaart, waar ze niet zonder kan, moet ze zich onlangs ook weer kranig hebben opgesteld. De keuringsarts was erg onder de indruk van wat ze allemaal nog kan. Ze ging met een hoop complimentjes naar huis. Maar de parkeerkaart werd niet verlengd.

Het is de aard van het beestje, daar doe je verder weinig aan. Eerlijk gezegd ben ik er ook wel een beetje trots op. Laatst belde de dokter met een nieuwe bevinding. ‘Gezien uw voorgeschiedenis’, had die gezegd, ‘is het van het allergrootste belang dat u onmiddellijk naar het ziekenhuis gaat – desnoods belt u een ambulance.’ Toen is mijn stoere moeder op de fiets gegaan.