Met 51 messteken werd Shelley (22) gedood: 'Wilde zeker zijn dat ze dood was'

Thuis bij Mariët is Shelley nog altijd voelbaar. Er hangen schilderijen met diamanten van haar dochter aan de muur, in de kast staat Shelleys urn.

"Ze had een groot hart en een zwak voor dieren", vertelt moeder Mariët trots. Als tiener was Shelley sociaal en nodigde ze vaak mensen uit.

"Toch was ze niet altijd de makkelijkste, hoor", herinnert Mariët zich. "Ze had haar buien. Maar sloot ze je in haar hart, dan zat je daar ook."

In december 2019 hebben Shelley en Tonnie E. voor het eerst contact. Hij stuurt haar een Facebook-bericht om samen te gaan roken. Als Mariët in januari onverwachts bij Shelley langsgaat, ontmoet ze hem. "Hij kwam beleefd over, timide. Heel normaal eigenlijk."

De twee krijgen een relatie. Mariët is geen fan, maar accepteert Shelleys keuze. "In mijn beleving walste ze over hem heen." Ze merkt dat Shelley steeds vaker thuisblijft. "Als ik daarover begon, zei ze geen behoefte te hebben om nog vaak uit te gaan." Ook spreekt ze vrienden minder.

Mariët en haar vriend Marco merken dat E. niet altijd aardig is tegen Shelley. "Shelley vroeg eens spontaan of ik mee wilde eten. Hij werd, waar ik bij was, woest dat ze dat voorstelde." Ook gooide hij expres pizza's weg die ze nog wilde eten. Of at haar lievelingsijs voor haar neus op." Toch denkt Mariët nog niet aan actie ondernemen. "Ze beet ook van zich af."

Op dinsdagmiddag 23 juni 2020 bellen Marriët en haar dochter kort. In de avond stuurt Shelley: "Ik hou van je", met smileys. Het laatste bericht van haar dochter is een foto van post die nog opgehaald moet worden.

Shelley heeft een werkdag in de thuiszorg achter de rug en eet 's avonds met E. De twee krijgen vermoedelijk ruzie. Shelley loopt richting de bergruimte en E. loopt achter haar aan. Hij pakt haar vast en smijt haar hoofd zes keer tegen een betonnen muur. Ze loopt dan al hersenletsel op, zal later blijken.

Shelley valt op de grond. E. loopt naar de keuken en pakt een aardappelschilmesje. Daarmee steekt hij haar voor het eerst. Dat mesje breekt af in haar lichaam. Hij haalt een nieuw mesje, dat ook afbreekt. E. loopt naar een kast waar grotere messen staan. Hij pakt een mes, loopt terug en blijft op Shelley insteken, over haar hele lichaam.

E. steekt Shelley 51 keer. Ook wurgt hij haar. Hij wil "zeker weten dat ze dood is", verklaart E. later in de rechtbank.

Hij sluit de deur van de ruimte en haalt het handvat eraf, wast zich en trekt andere kleren aan. Dan gaat hij op de bank zitten, steekt een sigaret op en gaat gamen. Hij appt een vriend om te komen. E. vertelt hem dat Shelley niet meer leeft. De vriend belt zijn broer, die bij aankomst het noodnummer belt.

Mariët ligt die avond in bed als rond 21.15 uur haar vriend Marco gillend naar boven komt. "Er is iets aan de hand bij Shelley." Ze stappen in de auto en rijden naar haar huis. "Ik bleef Shelley maar bellen en appen", herinnert Mariët zich.

Op dat moment circuleert op Facebook een foto van Shelleys woning met als bijschrift dat daar een dode vrouw is gevonden. "Ik herkende het rode hart voor haar raam."

Bij aankomst zien ze veel zwaailichten en mensen. Ze worden naar het politiebureau gebracht, waar ze samen met de ouders van E. in de wachtruimte worden gezet. "We hadden toen nog geen idee wat er was gebeurd."

Dan komt een politieman vragen of Mariët de tatoeage op een foto herkent. Dat blijkt Shelleys tatoeage. "Dan klapt je wereld in elkaar."

De dagen erna zijn een rollercoaster. "Je moet een crematie regelen die je niet wil regelen." Als ze Shelley voor het eerst ziet, schrikt ze. Haar hele lichaam zit onder verband.

"De wonden in haar gezicht hebben ze netjes geprobeerd te maken. Maar haar neus stond scheef en je zag een voetafdruk op haar gezicht. Dat krijg ik nooit meer van mijn netvlies."

Na een paar dagen wordt het appartement vrijgegeven. "Bij binnenkomst hing een geur van verrot gehakt." Als ze de deur openen naar de ruimte waar Shelley is gedood, schrikken ze zich kapot. "Alles zat nog onder het bloed. We hebben die ruimte zelf schoongemaakt." Hier zijn later nog Kamervragen over gesteld: hoe kan het dat nabestaanden dat soms zelf moeten doen?

"Het gekke is: de zondag voor haar dood hadden we een gesprek over dat we dingen moeten regelen als ik zou overlijden", vertelt Mariët. Shelley zegt dan uit het niets hoe ze haar eigen begrafenis voor zich ziet.

Ze wil een zwarte kist, gecremeerd worden, witte rozen en het liedje dat bij de uitvaart van prinses Diana gedraaid werd. "Daardoor wist ik precies wat ze wilde."

Na de crematie gaat Mariët bij Shelleys honden liggen en slaapt ze 24 uur. Ze zit de periode erna op "een hele zwarte wolk". Mariët: "Je leven wordt compleet overhoop gegooid. Je bent niet meer wie je bent."

In de rechtszaal vertelt E. dat hij tijdens het doden van Shelley een "waas voor zijn ogen kreeg". Ze zou hem die avond "zo razend hebben gemaakt, dat hij haar is aangevlogen". Hij vertelt dat hij de controle over zichzelf verloor en niet meer wist wat hij deed.

Hij krijgt tien jaar cel en tbs voor doodslag. E. wordt niet veroordeeld voor moord, omdat dan sprake moet zijn van voorbedachten rade. Dat kan niet bewezen worden. Momenteel onderzoekt justitieminister David van Weel of het doden van een partner zwaarder gestraft kan worden bij aanhoudend huiselijk geweld en eerder als moord kan worden beschouwd.

E. betaalt zo'n 55.000 euro schadevergoeding aan Mariët. Die ziet dat als "bloedgeld" en geeft het weg aan goede doelen.

Op het gezicht van Mariët verschijnt een glimlach als ze terugdenkt aan de grappen die ze samen maakten. "Zag ik tassen in de gang en vroeg ik: heb je geshopt? 'Ja, hierboven, in jouw kast', antwoordde ze." Of hoe Shelley haar honden onder de tafel voerde, tot ergernis van Marco, "die dat nu zelf doet", vertelt Mariët lachend.

Ze valt even stil en vervolgt: "Mijn hart klopt nog, maar de liefde is weg." Ze gaat door, wetende dat Shelley dat wil. "Dat lukt niet altijd. Ik lach, maar er zit altijd een ondertoon onder."