Wilders is een beetje zoals Max Verstappen: jarenlang iedereen de baas, maar lijkt nu uitgerangeerd. En Paternotte is alles wat D66 tot een gedrocht maakt

Ik ken mensen die voor de lol naar de Algemene Beschouwingen kijken, om ervan te genieten. Lekker voor ze dat het weer begint, maar het niveau zakt snel. Het is kijken naar de Nederlandse clubs in de Champions League: er zijn geen spelverdelers meer, iedereen weet dat de tussenronde het hoogst haalbare is. Leuk als de oppositie het kabinet in het nauw weet te drijven, maar het lijkt of de hoofdrolspelers dit keer nog onnozeler zijn dan in eerdere jaren.

Het is een debatwedstrijd zonder prijzen, die dit jaar, verrassend, wordt gewonnen door Jesse Klaver (Pro). Ik herhaal: Jesse Klaver is momenteel onze beste debater. Geert Wilders, jarenlang iedereen de baas, lijkt uitgerangeerd. Een beetje Max Verstappen. Het gaat niet meer gebeuren, iedereen kent het trucje. Een veel gedeeld filmpje dat op de socials voorbijkwam was het elkaar feliciteren met verjaardagen. Jesse Klaver begon met het feliciteren van minister Van den Brink, daarna kwam Geert Wilders eroverheen met de mededeling dat oud-minister Fleur Agema, die een dag eerder nog haar Prinsjesdaghoeden op Marktplaats zette, ook jarig was en haar vijftigste verjaardag vierde en toen kwam Gidi Markuszower, man zonder mandaat en achterban, die concludeerde dat de Nederlander nog lang niet jarig is.

De humor van Gidi Markuszower is als die van je overbuurman die te veel drinkt op je feestje. Niemand lacht, maar daarna wel weglopen bij de interruptiemicrofoon alsof je een smaakmaker bent. Alleen Jan Paternotte, het hopmannetje van D66, gaat daar nog onderdoor. Het woord ‘fluim’ lijkt speciaal voor hem verzonnen. Een fulltime wijsneus, alles wat D66 tot een gedrocht maakt. Je voelt de opportunisten die bij de verkiezingen voor het optimisme van Rob Jetten gingen, wegglippen zodra hij begint te praten.

Ik heb geen idee meer waar die partij voor staat, behalve dan dat ze per se willen dat dit minderheidskabinet door mag. Ze willen meerderheden regelen voor alles en ze sturen hem vooruit om dat te fixen. Ze zien de bal aan komen rollen en zowel links als rechts kan de neiging niet onderdrukken om er een harde schop tegenaan te geven.

Ondertussen wordt iedereen die de bal raakt als bij toverslag ook ongeloofwaardig. Het regent flexibele meerderheden en onmogelijkheden. In de grote uitruil van principes tegen koopkracht verdwijnt iedereen onder een dikke laag slijm. In het midden ligt de polder, eromheen het moeras en buiten leggen ze staven op het spoor en maken ze vuren naast de snelweg. Ze zullen het nooit hardop zeggen maar het is een uitkomst voor bewindslieden om toch nog wat leiderschap en daadkracht te tonen.