Smoorhitte? De courgettes in de moestuin bleven overeind

Schreef ik pas nog dat september zo’n gulle maand is, klimatologisch is er natuurlijk wel iets aan het verschuiven. We hebben het de afgelopen maanden allemaal kunnen lezen in de krant: de langdurige droogte, de alarmerend lage waterstanden, het verbod op het gebruik van oppervlaktewater. Als gevolg daarvan valt op dit moment de oogst van bijvoorbeeld aardappelen, uien en tarwe zo’n 10 tot 30 procent lager uit. Dat is niet alleen slecht nieuws voor boeren en tuinders, maar ook voor de consument. Want uiteraard stijgen daarmee opnieuw de prijzen. Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik schrik me elke keer weer een hoedje als ik een handvol boodschappen moet afrekenen.

En dan heb ik nog mazzel met mijn moestuin, het lapje grond dat we elk jaar met een stel vrienden huren om er groenten op te verbouwen. Ook wij kregen te maken met het oppervlaktewaterverbod. En wellicht zijn onze worteltjes en bietjes daardoor toch ook iets kleiner gebleven – wie zal het zeggen, want in eerdere, veel nattere zomers bleven ze ook weleens zo petit. Maar evengoed valt er dezer weken nog zoveel te oogsten dat niemand van ons clubje langs de groenteboer hoeft. Althans, niet zolang we creatief blijven met courgettes.

We hadden voor bolcourgettes gekozen dit voorjaar. Ik denk dat we stiekem allemaal hoopten dat die minder snel onze neuzen uit zouden komen dan de gewone, langwerpige die we in voorgaande jaren hadden gekweekt en waarvan we in de loop van de zomer meestal van gekkigheid niet meer wisten wat ermee te doen. In elk geval verheugden we ons collectief op gevulde courgettes. Daarbij had ik alleen even niet op de natuur gerekend.

Omdat ik me had voorgenomen u na de zomerstop van deze rubriek te trakteren op zo’n gevuldecourgetterecept, hield ik de groei en bloei van onze courgettebaby’s nauwlettend in de gaten. Vier bolcourgettes zo groot als een flinke navelsinaasappel, dat was mijn doel. Ik wilde ze van hetzelfde formaat hebben omdat ze anders elk een andere garingstijd nodig zouden hebben. Bovendien leek het me wat ongezellig uitdelen aan tafel, met bijvoorbeeld twee grote en twee kleine courgettes.

Ik weet niet meer precies hoe vaak ik naar de moestuin ben gefietst om te checken of ze al zo ver waren. Maar op een gegeven moment groeiden ze zo snel dat ik het nauwelijks meer kon bijhouden. Een courgette die er de ene dag nog uitzag als een tennisbal, kon de volgende dag al zijn uitgegroeid tot een voetbal. Bij gebrek aan courgettes van gelijke grootte begon ik alvast te experimenteren met een paar zeer uiteenlopende exemplaren. En zo kwam ik erachter dat dat geen enkel probleem hoeft te zijn. Ten eerste kun je grotere iets langer laten voorgaren, zodat ze eenmaal gevuld net zo lang nodig hebben als kleintjes. Ten tweede bleek één zo’n bolcourgette in navelsinaasappelformaat niet vullend genoeg te zijn als hoofdmaaltijd. Ofwel moet je er sowieso anderhalf of twee per persoon serveren, ofwel kun je net zo goed die grotere in z’n uppie opdienen.

Zoals u op de foto kunt zien, lukte het uiteindelijk toch om vier keurig gelijke bolcourgettes te plukken. En toegegeven, dat ziet er erg leuk uit. Maar het is, nogmaals, niet per se nodig. Dus pluk of koop gerust bolcourgettes van verschillende grootte. En weet ook dat de vulling net zo lekker is in langwerpige courgettes.