‘Ze had een stukje appel in haar oog gekregen, als EHBO-vrijwilliger inspecteerde hij haar oog’

‘

‘In het najaar van 1945 waren mijn grootouders van vaderskant met hun kinderen met hun oude tjalk van Groningen naar Amsterdam verhuisd. Hun ligplaats was aan de Egelantiersgracht in de Jordaan. Een jonge vrouw die aan de Egelantiersgracht woonde, mijn moeder, keek vanachter een raam nieuwsgierig toe toen op die boot een lange jongeman, mijn vader, bezig was met de touwen.

Toen het Rode Kruis een weekend kamperen voor jongeren uit de Jordaan organiseerde, waren mijn moeder en haar vriendinnen daar van de partij. Tijdens dit uitje kreeg zij een stukje appel in haar oog. Ze ging bij de EHBO-post langs, waar mijn vader vrijwilliger was, en hij inspecteerde haar oog. Al vlot was duidelijk dat er niks mis mee was. Hij liet haar telkens terugkomen om haar gezonde oog te ‘verzorgen’. Het begin van verliefd, verloofd en, in 1948, getrouwd.

Tinie was de een na oudste in een gezin van negen. Ze groeide op in een ‘onbewoonbaar verklaarde’ woning, met veel honger en armoe. Na de lagere school had ze een betrekking als dienstmeisje, later werkte ze in een sigarettenfabriek. Studeren was geen optie. Overleven was het motto. Eenmaal getrouwd moest ze stoppen met werken.

Tjalling was een schipperskind. Na een jeugd op de trekschuit kwam hij aan wal en werd hij postbode. Tot zijn dood (83 jaar) had hij veel beroepen, van schoorsteenveger tot taxichauffeur. Overigens zonder opleiding, opgegroeid in een gezin waarin eveneens overleven het motto was.

Ze waren onafscheidelijk. Beiden dol op de kust. De foto dateert van hun eerste huwelijkse zomer, in Zandvoort aan Zee. Later, toen mijn zus Stientje (1950) werd geboren, gingen ze naar de camping in Bakkum. Waar heel de Jordaan in de jaren 50 en 60 een plekkie had. Ik ging ook mee en herinner me fijne zomers. Stientje en ik zijn beiden dol op het strand.

Onze moeder was regelmatig ‘een lastig portret’, en onze vader wist precies hoe hij met haar moest omgaan. Hij had geduld als een engel. Mijn zus en ik hebben ons daar later nog vaak over verbaasd.

Na de dood van onze moeder was mijn vader veel minder gelukkig. Hij miste haar enorm, en precies twee jaar na mijn moeder is hij overleden.’