Een bende met betekenis: ‘Door de spullen kun je zien: wie is deze persoon?’

Josefien (23) kijkt strak de camera in, net als veel van de popjes om haar heen. Er liggen winegums en een breiwerk op haar buik. Op de panterdeken waar ze op ligt, is nog veel meer te zien: een bakje blauwe bessen, een roze Hello Kitty-wekker, kanten lint, een zelfontworpen parelsnoer en heel veel haarspeldjes.

Fotograaf Coco-Roos van Bergen (22) probeert met haar composities de identiteit van haar geportretteerden te vangen. „Het is niet alleen maar een foto van hun kamer. Door de spullen kun je zien: wie is deze persoon?”

Met de fotoserie 15B studeerde Van Bergen af aan de St. Joost School of Art & Design in Breda. Een zelfportret dat ze maakte op de dag dat ze haar ouderlijk huis verliet om op kamers te gaan, was haar inspiratie. Ze fotografeerde zichzelf van bovenaf, tussen alle spullen die ze zou meenemen. „Echt een puinhoop”, noemt ze het nu. Maar in dat beeld ving ze ook wie ze op dat moment was, waar ze van hield en waarvan misschien niet.

Het markeerde haar vertrek uit haar slaapkamer in een Rotterdamse woning met huisnummer 15B en maakte haar bewust van het belang van een eigen, veilige plek. Zo’n plek moest ze in haar nieuwe kamer opnieuw creëren.

De geportretteerden kozen niet alleen hun eigen spullen, maar mochten ook meebeslissen over het licht, de kleding en hun houding. Het zijn bijna hypnotiserende zoek-en-vindplaatjes, waarin steeds iets nieuws te ontdekken valt: een leeg, samengeknepen pakje appelsap en een nep-revolvertje naast Anwaar (21) met de Minion-muts, de fotocamera van dj Jayda (22), of de Loop-oortjes van Karlijn (20), gehuld in een bruin-roze trainingspak. Van Bergen vond hen zowel binnen als buiten haar eigen kring, en heeft geselecteerd „op gevoel en diversiteit”.

Ook bij leeftijdgenoten zag ze de behoefte aan een plek om zich terug te trekken. Generatie Z groeit volgens Van Bergen op in een wereld waarin alles zichtbaar, bereikbaar en voortdurend in beweging is. Via sociale media zijn mensen continu verbonden; de hoeveelheid keuzes, beelden en verwachtingen kan overweldigend zijn.

Van Bergen portretteerde voor de serie alleen vrouwen. Die worden volgens haar niet alleen online, maar ook op straat voortdurend bekeken en beoordeeld. Zelf kreeg ze door een ervaring met straatintimidatie het gevoel dat haar lichaam niet meer van haar was. Hun slaapkamer is voor de geportretteerden een safe space, zegt Van Bergen. De chaos die ze om hen heen creëerden staat voor de druk die zij buitenshuis ervaren.

Die druk frustreert Van Bergen. In het lookbook dat ze voor haar opleiding maakte, nam ze daarom het gedicht Aan een klein meisje van Annie M.G. Schmidt op, dat haar oma haar toestuurde na het zien van de foto’s. Daarin wordt een meisje gewaarschuwd voor ‘de boze wereld’ van volwassenen. Hoewel Van Bergen het gedicht goed bij de serie vindt passen wil ze met haar werk niet alleen kritiek leveren. „Ik had natuurlijk een serie kunnen maken waarin mijn frustratie veel duidelijker naar voren komt. „Maar ik denk juist ook dat het nodig is om soms een beetje orde in de chaos te scheppen. Dat doe ik door niet alleen de druk te laten zien, maar vooral ook de schoonheid van deze generatie.”