Schreeuwend of als een functioneringsgesprek – vijftig manieren om je geliefde te dumpen

Er zijn een heleboel manieren om een hart te breken. Ik heb er al zo veel gezien – langzame manieren en snelle manieren, empathische manieren en gemene manieren, omslachtig en rechtdoorzee.

In First Dates zeggen ze: je bent een leuke meid, maar ik voel geen klik. In Onderweg naar Liefde fluisteren ze: onze energieën matchen niet. In Ex on the Beach schreeuwen ze: krijg tuberculose aan je lul. En dan ligt er weer een hart, een piemel, een ego aan diggelen, terwijl je als kijker op een veilige afstand de zoveelste manier noteert waarop het is gebeurd. Ah, zeg je bij jezelf: dát kan dus ook nog. 

Na een keer of vijftig waan je jezelf wijs. Je tuurt met samengeknepen ogen naar de hartenbreker op je scherm en denkt te weten wat voor vlees je in de kuip hebt. Hier hebben we een klikmevrouw, zeg je tegen niemand in het bijzonder. Daar komt de energieënman. En dit? Dit is nou echt een tuberculosetype.

Maar mensen zijn innovatief, al helemaal als het aankomt op het kwetsen van een medemens, en maandagavond heb ik dankzij B&B Vol Liefde alsnog een nieuwe manier van iemand afwijzen geleerd.

Jalalalála

Château-eigenaresse Mireille moest van liefdeskandidaat Dick af. Ze had het eigenlijk al geweten vanaf het moment dat ze zag hoe Dick een kettingzaag hanteerde (niet goed). Toch wilde ze niet in haar eentje de knoop doorhakken, dus meldde ze zich bij Kasper voor zijn „helikopterview”. Kasper was haar château binnengelopen in de hoop daar romantiek te vinden, maar had inmiddels de eretitel ‘huisvriend’ verdiend en mocht in die rol ook meebeslissen over het lot van Dick.  

In een van de kamers van haar veertiende-eeuwse kasteel parkeerde Mireille haar huisvriend aan een houten tafel en ging ze, diep zuchtend, tegenover hem zitten – om „te feedbacken”. Buiten zat Dick nietsvermoedend van het uitzicht te genieten. „Jalalalála”, klonk er uit zijn telefoon, een blikkerige uitvoering van Gerard Jolings ‘Maak me gek’ kondigde een belletje aan. Dick nam op: „Goedemorgen.” Aan de andere kant van de lijn begon iemand ‘Lang zal hij leven’ te zingen. De arme schat was ook nog jarig. Hij wist niet dat binnen zijn vertrek werd bezegeld. 

Toen Dicks vrienden waren uitgezongen vroeg Mireille hem naar binnen voor zijn laatste feedbackronde. Ze ging op dezelfde plek zitten waar ze tijdens de evaluatie met Kasper ook had gezeten. Die was nu even koffie aan het zetten voor Dick. „We hebben een leuke tijd gehad”, zei Mireille. „Ik heb je leren kennen. Mógen leren kennen.” Waar deed die zinsconstructie me aan denken? Het duurde even voor het kwartje viel. Mensen op LinkedIn zijn gek op het woord ‘mogen’. Ik heb ervaring mogen opdoen. Ik heb dingen mogen leren.

Op zaagcursus

Dit was geen liefdesafwijzing – dit was een functioneringsgesprek. De beëindiging van een proeftijd. 

Dick was een leuke, gezellige vent, zei Mireille, maar ze kon hem hier niet houden – de châteauwerkzaamheden zouden te veel van hem vragen. „Dan moet ik jou eerst op zaagcursus gooien.” Een korte discussie laaide op: Dick vond dat hij wel kon zagen, Mireille wist heel zeker van niet. „Ik heb skills zat”, zei Dick. Er werden nog net geen cv’s tevoorschijn getrokken. 

Op zijn verjaardag ging Dick naar huis. Vlak voor hij vertrok sprak hij de mooiste en verstandigste zin uit van deze uitzending, of misschien wel van het hele seizoen. Dick zei: „Ik denk niet dat houtzagen een breekpunt moet zijn in echte liefde.” Ik ben blij dat ik dat heb mogen leren.