Wonderlijk, hoe goed de drum-’n-bass van Nia Archives mengt met subtiele indie en klassieke Engelse pop

De Londense producer en zangeres Nia Archives heeft goud in handen met haar subtiele mix van drum-’n-bass en fijnzinnige indie- en popliedjes. Het is wonderlijk te horen hoe goed de nerveus ratelende beats zich mengen met stijlelementen uit vooral de Engelse pop: de droge gitaarloopjes uit de school van New Order bijvoorbeeld (Lovers Grief), en synths die soms klinken als die van The Cure.

Nia Archives zingt het feilloos aan elkaar met een zwevende, koele stem die toch gevoel kan leggen in haar teksten. Die gaan over alle aspecten van de liefde: van opwindende verliefdheid (Superlust) tot schrijnend liefdesverdriet (Almost Always) – de albumtitel is goed gekozen.

Emotional Junglist is meer een pop- dan een dancealbum, omdat vooral de vlotte refreinen je stuk voor stuk inpakken. Nia Archives is niet de enige die een nieuw soort pop optrekt uit de eerbiedwaardige drum-’n-bass. Zo zijn er ook PinkPantheress, Kenya Grace en Charlotte Plank. Maar ze doet het voorlopig wel het best.