Review - Star Wars Zero Company - Tactische game heeft het bijna allemaal

Original article

Door Ron Vorstermans

Freelance redacteur

Feedback • 05-09-2026 06:00 62

05-09-2026 • 06:00

Multipage-opmaak

Ophef rond maker van topgame

Star Wars Zero Company

Star Wars Zero Company levert tientallen uren aan ijzersterke tactische actie, met productiekwaliteit die je niet verwacht van een game in het genre turn-based tactics. De cast is oprecht interessant geschreven, het stemacteerwerk is zeer sterk, het verhaal is aangrijpend en alles ziet er schitterend uit, zelfs vanuit een derdepersoonsperspectief. Bovendien voelt geen enkel potje nutteloos dankzij meerdere geslaagde upgradesystemen. Zero Company is niet foutloos, zeker technisch niet. De prestaties op de pc kunnen en moeten beter. Dat is zonde, want verder is Zero Company het Tweakers Excellent-plakkaat dubbel en dwars waard.

Pluspunten

Minpunten

Getest

Star Wars Zero Company - Standard Edition

Prijs bij publicatie: € 49,99

Bekijk product

Bekijk alle uitvoeringen (4)

Er is veel te doen rond Star Wars Zero Company-ontwikkelaar Bit Reactor. Onlangs kwam het nieuws naar buiten dat een groot deel van het team onbetaald verlof heeft gekregen en wel nét voor de release van deze game. Dat nieuws, waarop de studio nog niet uitvoerig heeft gereageerd, maakt deze gamerelease bitter. Het is moeilijk om te speculeren over de toekomst, maar hopelijk keert al het thuiszittende personeel snel terug, want Zero Company is een prestatie van jewelste.

Ja, dit is een topgame. En ergens is dat knap: officieel heeft Bit Reactor nog nooit een game gemaakt. Tegelijkertijd is die informatie misleidend. De ontwikkelaar bestaat (bestond?) uit ervaren rotten in het genre turn-based tactics. Bij ontwikkelaar Firaxis waren zij verantwoordelijk voor de tactische X-COM-reeks en het soortgelijke Marvel's Midnight Suns. Die uitleg voelt ergens een tikkeltje overbodig. Je hoeft maar drie seconden naar Zero Company te kijken en je ziet: dit spel is 'een X-COM'.

Anders dan X-COM

Ook in Zero Company speelt de actie zich af op een klein speelveld, waarop je tegenstanders beurtelings van bovenaf gezien uitschakelt met legio tactieken en aanvallen – een beetje als een schaakbord. Kijk je iets langer dan drie seconden naar Star Wars Zero Company, dan zie je vooral de verschillen met X-COM. X-COM draait om dat schaakbord, terwijl Zero Company het genre breder benadert.

Het verhaal is verrassend groots en het schrijfwerk is goed. De personages zijn keurig geacteerd en de realtime tussenfilmpjes ogen mooi: ik stond best wel te kijken van de productiekwaliteit. De Star Wars-elementen zijn bovendien nauw verweven met de gameplay en de spelwereld. Je zou bijna denken dat deze ontwikkelaars al jaren Star Wars-games maken, hoewel ook dit punt een beetje misleidend is. Respawn Entertainment, de studio achter de twee Star Wars Jedi-games, heeft bit Reactor tijdens de ontwikkeling namelijk bijgestaan.

Het resultaat is geen game die alleen leuke Star Wars-geluidjes maakt en het daarbij laat. Dit is een waardig Star Wars-verhaal met verwijzingen naar bekende gebeurtenissen en personages. Maar zelfs als je geen nostalgische vlinders in je buik krijgt van zwaaiende lightsabers, kun je de plottwists en personages waarschijnlijk alsnog waarderen.

Uitstekend verhaal

Star Wars Zero Company speelt zich af in de staart van de Clone Wars. Jij speelt Hawks, een hardleerse maar ervaren oud-Republic-commandant. Tenminste, dat is de achternaam. De voornaam van Hawks mag je zelf bepalen, net als het uiterlijk en geslacht: Zero Company bevat een opvallend uitgebreide personage-editor. Hoe je Hawks ook vormgeeft, hij staat uiteindelijk altijd aan het hoofd van een bende bonte militanten, ieder met een eigen persoonlijkheid en eigen specialismen.

Dat groepje militanten heet Zero Company. Jan en alleman kan het inhuren om morbide klusjes te doen. Het team opereert vanuit een eigen uitvalsbasis, waarnaar je terugkeert na iedere voltooide missie. Daarnaast beschikt het team over een vlot ruimteschip, waarmee het tot de randen van dit universum kan reizen. In de eerste paar missies bereik je vooral relatief onbekende uithoeken van het Star Wars-universum, totdat een bijzonder lucratieve opdracht van de Galactic Republic op de mat valt.

Die zak met geld valt niet te negeren, vooral omdat Hawks door wat onhandige keuzes een fikse schuld heeft opgebouwd bij de Hutts. In de missies die je doet voor de Republic, neem je het op tegen een kwaadaardige sekte die 'normale' mensen via rare insecten omtovert tot gelovige fanaten. Gaandeweg blijkt die sekte steeds nauwer verweven met bekende Star Wars-perikelen. Er komen dus bekende gezichten langs, ook op momenten dat je die absoluut niet ziet aankomen.

Crewleden

Die omschrijving is vaag, want dit verhaal is makkelijk te verklappen. Dat zou zonde zijn, want de wendingen in Zero Company zijn oprecht heel goed. Langzaamaan wordt duidelijk waar dit verhaal écht over gaat en hoe alles met elkaar samenhangt. De spil in al dat drama is een geweldige slechterik, van wie de morbide motieven niet onder stoelen of banken worden gestoken. Toch had ik graag nóg meer van haar gezien. De rest van het verhaal is soms net iets te lief, maar ook daarop kan ik moeilijk ingaan zonder spoilers.

Het verhaal komt in Zero Company langzaam op gang. De eerste missies, waarin je een schuld bij de Hutts moet aflossen, voelen een tikkeltje loos. Ze zijn vooral bedoeld om je wegwijs te maken op het slagveld en daarbuiten. Toch houdt het schrijfwerk zelfs op die rustige momenten de boel interessant. De dialoog is gevat en de personages voelen menselijk, zelfs als ze met bouten en schroeven aan elkaar hangen. Je gaat je crewleden echt waarderen, wat het extra zuur maakt als ze omkomen.

De doden komen niet terug

Want ja, net als in X-COM gaan personages dood in deze game. Daarna zie je ze nooit meer terug. Dat klinkt heel heftig, maar dat valt eerlijk gezegd wel mee. Leden van je crew moeten drie keer gewond raken voordat het definitief game over is voor ze. In de praktijk heb je daarom tijd om dat te voorkomen. Pas als het spel je dwingt om een bepaalde missie te doen met een personage dat al gewond is, kan het écht spannend worden.

Als zo'n teamgenoot sterft, stoppen ook de persoonlijke quests van dat personage. Dat wil je niet, want juist die quests zijn interessant. Ik kan op dat front alleen voor mezelf spreken, maar ik wilde mijn crew echt leren kennen. Na een voltooide missie wilde ik rondlopen in de hubruimte en gesprekjes aanknopen met de crewleden. Het ene castlid is extreem cynisch, terwijl een ander altijd op zoek is naar nieuwe operamuziek. Mijn favoriet is Trick, een geharde Clone Trooper die op het slagveld net zo stoïcijns is als daarbuiten.

Stiekem best lineair

Als je Zero Company voor het eerst speelt, heb je niet de indruk dat je bezig bent met een lineaire verhaallijn. Je selecteert de (optionele) missies op de zogeheten Holotable in de hubruimte. Hoe meer missies je doet, hoe eerder de termijn voor andere missies verloopt. Je moet dus selectief zijn. Dat geldt ook voor de samenstelling van jouw crew, die dan weer invloed heeft op het aanbod aan missies. In die zin is geen enkele playthrough van de game precies hetzelfde.

Illusie van vrijheid

Maar goed, in de praktijk hebben vooral de optionele missies geen grote gevolgen voor het verhaal. Bovendien zijn er alsnog 'hoofdmissies' die je niet kunt overslaan. Het verloop van het verhaal is eigenlijk altijd hetzelfde en dus is deze game alsnog behoorlijk lineair. Je vertrekt altijd vanaf punt A en eindigt altijd bij punt B, welke route je ook neemt. Toch is die 'illusie' van vrijheid best knap gedaan. Dat komt ook door de continue stroom aan keuzemomenten. Deze game dwingt je steeds om kleine afwegingen te maken.

Een goed voorbeeld daarvan is de keuze tussen twee kwaden. Soms moet je naar twee gebieden om daar tegen de sekte te strijden. Die twee missies zijn elk gekoppeld aan een specifieke upgrade voor die sekte. Maar ja, je kunt niet naar beide. Ga je naar missie X, dan krijgen vijanden geen upgrade waarmee ze meer schade doen met raketten. Maar in dat geval ga je dus niet naar missie Y, waardoor vijanden wél meer schade doen met sluipschuttersgeweren.

Upgrades

Gaandeweg stel je dus niet alleen je eigen team samen, maar geef je ook de tegenstander vorm. Zo zijn er nog veel meer momenten die van invloed zijn op de samenstelling van je team en de tegenstander. Bovendien vallen sommige keuzes goed bij bepaalde teamleden en bij anderen juist niet. Dat beïnvloedt de relaties tussen crewleden en daarmee hun prestaties op het slagveld. Bonds onderhouden is echt belangrijk. Binnen deze lineaire verhaallijn is er zo toch een heleboel interessante dynamiek.

Deze game barst van de upgrades. Wapens, je thuisbasis, de handelsmarkt, granaten, vaardigheden, onderlinge relaties: bijna alles in deze game is op de een of andere manier gekoppeld aan een upgradesysteem. Na een missie is het erg bevredigend om al die metertjes te zien oplopen. Bovendien maakt dat de optionele missies de moeite waard, want door al die upgradesystemen heb je nooit het gevoel dat je iets 'voor niets' doet. Niet dat dat nodig is: de actie op zich is goed genoeg, ook zonder die upgrades.

Niet zo moeilijk als X-COM

Op dat slagveld zijn er dus veel gelijkenissen met de X-COM-serie. Je probeert vooral je eenheden zo goed mogelijk te positioneren. Idealiter hebben ze zo veel mogelijk overzicht over het slagveld, maar zijn ze voor tegenstanders moeilijk te raken. Je moet daarbij veel rekening houden met de kunstmatige intelligentie. Vijanden proberen je steeds te flanken en er spawnen geregeld vijandelijke eenheden achter je. Dus deze game is ook zo moeilijk als X-COM? Nou, dat dan weer niet.

Bevredigende actie

Tegenstanders proberen je gretig te flanken en onder druk te zetten, maar zelfs dan overleef je penibele situaties op de normale moeilijkheidsgraad makkelijk. Tegenstanders 'weigeren' bijvoorbeeld geregeld om eenheden af te maken die bijna dood zijn. Bovendien zijn sommige personages, onder wie Cly en de Astromechs, bijzonder sterk. Als je weet hoe je hen moet gebruiken, kun je zo het hele speelveld domineren. Als je veel ervaring hebt met dit genre, moet je écht op Hard beginnen. Anders word je amper uitgedaagd.

De opzet van de missies zal diezelfde ervaren spelers bekend voorkomen. Er is wel wat variatie. Soms moeten eenheden een bepaald gebied veroveren of op de vlucht slaan voor bombardementen. Dan zijn er nog missies waarin je teamsamenstelling vanwege 'redenen' een complete metamorfose ondergaat. Na twintig uur spelen heb je al die missievarianten wel gehad. Gelukkig vangt de actie zelf dat een beetje op. Een potje is zeer zelden saai en eigenlijk nooit voorspelbaar.

Spinnenweb

De bevrediging van een goed uitgedachte tactische zet is groot in Star Wars Zero Company. Als een ware commandant bestudeer je het slagveld en bedenk je hoe je jouw poppetjes het beste kunt neerzetten. Een actie terugdraaien kan niet, dus je moet alle variabelen goed afwegen. Val je bijvoorbeeld aan, dan kun je daarna misschien niet meer naar dekking lopen. Wel heeft een van de personages een jetpack die je eindeloos kunt gebruiken als je goed omgaat met je zetten. Dan maakt 'lopen' opeens veel minder uit.

Of neem de teamgenoot die vijanden automatisch uitschakelt als ze bijna dood zijn. Dat kost haar geen beurt en dat maakt haar een uitstekende uitsmijter van je tactieken. Tegelijkertijd kun je die kracht combineren met teamgenoten die haar ondersteunen: als de een schiet, schiet de ander ook. Zo kun je een heel spinnenweb van tactische zetten creëren, waarin ieder crewlid op de een of andere manier is verweven met de rest. Het is heerlijk als je een plan verzint dat slaagt omdat de aanvallen van je crewleden goed op elkaar zijn afgestemd.

Frustratie

Wel is het irritant dat zelfs een goed uitgedachte strategie soms niet werkt, terwijl je daar zelf vrij weinig aan kunt doen. Zo lijkt Overwatch, waarmee je eenheden een gebied laat overzien, niet altijd lekker te werken. Soms triggert Overwatch niet op de juiste momenten. Ook heb ik meermaals een Overwatch-schot gemist dat een slagingskans van honderd procent had. Dat gebeurde ook weleens bij normale schoten. Bovendien zijn de bonussen of penalty's bij een schot niet altijd duidelijk, waardoor je foutjes maakt.

Dat zijn gelukkig foutjes die niet vaak voorkomen, maar ze begonnen me richting het einde wel te irriteren. X-COM is daarin consequenter. De X-COM-reeks legt de focus meer op de actie. Zo'n focus is niet per se beter of slechter, maar Star Wars Zero Company is daardoor wel completer. Dat merk je vooral aan het uitgebreide verhaal, de uitstekende cast en de hoge productiekwaliteit. Zero Company oogt, klinkt en voelt geraffineerder dan je in dit genre gewend bent.

Prachtig, maar niet perfect

Dat merk je vooral op de stille momenten, bijvoorbeeld tussen missies door. Als je dan in derdepersoonsperspectief door de wereld loopt, oogt en klinkt dat véél beter dan je van dit type game zou verwachten. Er komt rook uit de putten in de grond, de belichting is schitterend, de animaties van de personages zijn indrukwekkend: het is overduidelijk dat Bit Reactor en Respawn Entertainment de productiekwaliteit hoog in het vaandel hadden staan tijdens het maken van de game.

Neem de tussenfilmpjes aan de Holotable in je thuisbasis. Het schrijfwerk is altijd goed, maar ook de gezichtsuitdrukkingen en het stemacteerwerk zijn voortdurend uitstekend. Personages hebben bijvoorbeeld kleine trekjes die ze gebruiken om sarcasme aan te dikken. Als je niet beter zou weten, zou je denken dat je kijkt naar een dure derdepersoonsactiegame in het Star Wars-universum. Zelfs passanten, de crewleden die je kunt inhuren, geven een levendige sfeer aan de hubruimte. Ze babbelen bijvoorbeeld over een verloren potje Sabacc, een kaartspel.

Ook op het slagveld valt dat oog voor detail op. Jedi springen over hun doelwit heen en vallen vervolgens vloeiend van achteren aan met hun lightsabers. Bovendien heb je nooit het gevoel dat de gevechten stilstaan. Vijanden en teamgenoten schieten continu op elkaar, zonder dat ze elkaar raken. De schoten die ze lossen, hebben geen nut. Het is allemaal puur voor de show, maar die details dragen wel bij aan een levendige sfeer. Zelfs als er niets gebeurt, is er veel te zien.

Prestaties: verschillende geluiden

Daarbij speelt ook de belichting een grote rol. Groene en rode lichtkogels weerkaatsen overtuigend op metalen muurtjes of regenplassen. Het is geen geheim dat de Unreal Engine 5 schittert op dat front, mede dankzij Lumen. Dat is fijn, maar technisch is deze game verder een lastig verhaal. Ik speel op een RTX 4090-videokaart. Zonder upscaling haal ik rond de 70fps op een 1440p-resolutie. Dat is op zo'n duur systeem niet best, maar op zich acceptabel, zeker in zo'n tactische en trage game.

Ik strijk op dat front met de hand over het hart, ook omdat ik met DLSS en framegeneration alsnog 120fps haal. Maar dat is niet voor iedereen mogelijk of wenselijk, dus your mileage may vary. Op Steam klagen sommige gamers daarnaast over freezes en stutters. Die heb ik niet gehad. Wel had ik twee keer last van een vastlopend laadscherm, waardoor de game niet voorbij het hoofdmenu kwam. Dat kon ik direct oplossen door de game opnieuw op te starten. Ook andere bugs zijn waarschijnlijk op één hand te tellen.

Slordigheden

Dan zijn er nog wat slordigheden. Een goed voorbeeld is de camera, die tijdens cinematische momenten, bijvoorbeeld bij een critical hit, moeite heeft om jouw personage goed in beeld te brengen. Dan kan het gebeuren dat de camera niet de kill, maar de achterkant van een gebouw laat zien. En heel soms duurt het seconden voordat een crewlid een bepaalde actie uitvoert. Dan blijft zo'n personage gewoon stilstaan, alsof het zijn hele leven aan het overpeinzen is. Dit probleem zal herkenbaar zijn voor X-COM-spelers.

Steam Deck

Tot slot: op de Steam Deck draait deze game op de allerlaagste instellingen, met FSR ingeschakeld, met zeer lage framerates van 15 tot 20fps. Mogelijk lost een latere patch met optimalisaties dat probleem op, maar nu is dat nog niet het geval.

Conclusie

Zero Company is geen foutloze game. Vooral enkele kleine irritaties in de gameplay en technische mankementen gooien soms roet in het eten. Verreweg het pijnlijkst zijn de prestaties op de pc, die op dit moment echt niet best zijn. Dat doet pijn, want verder valt er bar weinig aan te merken op deze game.

Het acteerwerk van je teamgenoten, het spannende verhaal met een geweldige slechterik, de mooie graphics: je bent van een game in dit genre niet gewend dat al die facetten zo verzorgd zijn. Maar zelfs als je al die facetten buiten de gameplay om negeert, resteert een turn-basedtacticsgame die ontzettend leuk is om te spelen.

Het gaat nooit vervelen om je eenheden naar smaak samen te stellen en ze daarna op het slagveld te zien excelleren. Zeker op hogere moeilijkheidsgraden is de bevrediging immens. Er zijn bovendien talloze upgradesystemen die ervoor zorgen dat ieder gevecht in de game op de een of andere manier rendement oplevert. Toch voelen die systemen nooit intimiderend of overvloedig.

Zero Company was voor mij ongeveer veertig uur lang heel erg leuk. Ieder personage is top, iedere actie in deze game levert progressie op en ieder potje is vermakelijk door de uitstekende actie. Het is een heel druk gamejaar, maar geen enkele tactiekminnende gamer mag Zero Company overslaan, ook niet als je geen snars geeft om Star Wars.

_{Redactie: Ron Vorstermans • Eindredactie: Marger Verschuur}