De wereld ligt open voor Sarah Julia: ‘We hebben best vaak een wens het universum ingegooid, die dan ook uitkwam’

Er zijn broers en zussen die in het volwassen leven uit elkaar groeien, andere afslagen nemen en elkaar alleen nog bij de kringverjaardag zien. Voor Sarah en Julia Nauta ligt het anders: deze zussen zijn elke dag in elkaars leven en reizen als muzikaal duo de hele wereld over. Onder de naam Sarah Julia maken ze sinds 2024 folkmuziek met hemelse harmonieën en breekbare instrumentatie.

De samenwerking gaat tot nu toe soepel, ondanks hun verschillende karakters: Sarah (28) is geordend, Julia (25) wat chaotischer. De twee komen samen op een warme woensdag in augustus aanlopen voor een gesprek in een café in de Amsterdamse Jordaan. Ze wonen in hetzelfde huis en zijn een beetje te laat omdat er een sleutel zoek was. Opvallend: juist de stipte Sarah veroorzaakte de vertraging. „Saar is veel georganiseerder dan ik”, merkt Julia op als we zijn aangeschoven aan een tafel. „Ik ben heel warrig in het plannen van dingen.” Tegen haar zus: „Soms denk ik: joh, dat jij het met mij volhoudt.” Sarah: „Voor mij is het ook leerzaam. Ik kan best gestrest raken door kleine dingen en dan helpt jouw relativeringsvermogen.”

Stressmanagement is ook wel nodig, want het gaat hard met de zussen: ze traden onder meer op in de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Noorwegen en Tsjechië, en stonden in het voorprogramma van Neil Young en Mumford & Sons. In oktober komt hun debuutalbum The Fear That This is Real uit. De plaat namen ze in zes dagen op in Woodstock, New York, met de Amerikaanse producer Philip Weinrobe, die onder meer albums met Adrianne Lenker van Big Thief maakte. De zussen kwamen met nummers die ze zelf schreven naar de studio. Julia: „Daar gingen we echt terug naar de basis, met alle muzikanten in een cirkel. Niks werd los opgenomen, iets wat nu wel vaak gebeurt. We deden zelfs geen koptelefoons op.”

Sarah: „Je begint met de kern: vocalen en akoestische gitaar. En daar kwamen alle muzikanten dan in met hun bijdrages. Het voelde heel kloppend om het zo te doen.” Het geeft het album een warm en organisch geluid, met veel ruimte voor akoestische gitaar, violen, banjo en ingetogen percussie. Soms hoor je bijna middeleeuwse mystiek, zoals op afsluiter ‘Wishing Stone’.

Theaterlessen tegen verlegenheid

Voordat ze hun eigen muziek maakten, zetten ze allebei eerst stappen in het theater, een wereld die ze leerden kennen dankzij hun moeder. Julia: „Zij was heel verlegen als kind en dacht: ik zet mijn dochters op theaterlessen, zodat ze later iets durven. Nou ben ik zelf nog steeds best verlegen, maar het heeft wel geholpen.” Sarah kwam als eerste professioneel in het theater terecht. Julia ging naar al haar voorstellingen en volgde dat pad. Sarah zat onder meer in Ciske de Rat, allebei speelden ze in Mary Poppins. Ook acteerden ze in films en series.

Met een deelname aan het Junior Songfestival in 2013 (met een Songfestivalproof-popgeluid) maakten ze als tieners ook al een begin met hun carrière in de muziek. De ontwikkeling van hun stijl kreeg de tijd, de huidige vorm ontstond tien jaar later. Sarah: „Het duurde even voordat we ontdekten dat je kunt voortborduren op dingen die al bestaan, zoals folk. We luisterden vroeger veel naar Cat Stevens en Jim Croce en kwamen via onze moeder ook in contact met popmuziek zoals Atomic Kitten en Shania Twain. Er was een mix van invloeden.”

Een belangrijke moderne inspiratiebron is Phoebe Bridgers, de singer-songwriter die met haar hyperpersoonlijke en duistere folkrocksongs een fenomeen werd. Onlangs coverden de zussen op hun Instagram-pagina het Bridgers-nummer ‘Lost Boys’.

Aanklacht

Het album gaat over een periode van verandering, over angst en (liefdes)relaties. Op de meest recente single ‘Therapist’s Daughter’ is de tekst pijnlijk duidelijk: „A therapist’s daughter / Always there for you to call. But now you’re doing better / You don’t need me anymore.” Andere nummers gaan over bredere ontwikkelingen in de maatschappij. Zo is ‘Conversation’ een aanklacht tegen bekrompenheid van mensen die weigeren met de tijd mee te gaan. Sarah: „Het gaat over de wereld waarin we nu leven, waarin we proberen inclusiever te zijn en open te staan voor nieuwe perspectieven, en dat je daar niet bang voor hoeft te zijn.” Julia: „Het is jammer dat vooruitgang niet lineair is, dat je soms ook weer naar achteren gaat. Daarom is het des te belangrijker om hoopvol te blijven.”

Die hoop zien ze ook op hun sociale-mediakanalen, waar hun zorgvuldig gemaakte filmpjes, vaak met nummers die ze zingen op feeërieke locaties, het goed doen. Sarah: „Bij ons reageren mensen vooral met mooie teksten. Soms zie je hele lappen tekst over de dingen die ze uit de muziek hebben gehaald.” Het nummer ‘Bigger Picture’ bijvoorbeeld, komt aan bij mensen die met rouw te maken hebben. Het begint met: „The strange thing about death is how life goes on.” Sarah: „Je ziet dan heel kwetsbare verhalen die gedeeld worden, waar anderen weer lief op reageren.” Julia: „Je krijgt dan echt een mooi gemeenschapsgevoel op zo’n platform, ondanks alle narigheid die ook op je tijdlijn kan verschijnen.”

Dromen van Glastonbury

Dit najaar zijn er optredens in Engeland, Duitsland, Denemarken en Frankrijk. In december staan ze weer in Nederland; in Amsterdam, Rotterdam en Utrecht. Als toekomstdromen ter sprake komen, gooit Sarah het er met een flinke glimlach uit: „Ik wil heel graag op Glastonbury spelen.” Het iconische Britse festival in de heuvels van graafschap Somerset, dat zo’n tweehonderdduizend bezoekers trekt, is voor veel artiesten een ultieme plek om te spelen. „Okay, dat gaan we manifesteren”, vult Julia aan. Zij lijkt te twijfelen of je zoiets eigenlijk wel moet uitspreken.

Sarah: „Ik denk dat het goed is om het  in het universum te gooien. We hebben best vaak gehad dat een wens dan ook echt uitkwam.” Julia: „Maar er valt ook iets voor te zeggen om het niet te doen. ‘I keep my visions to myself’, zei Stevie Nicks. Je kunt dingen ook weer jinxen.” Sarah: „We zijn nog aan het zoeken naar de balans.”